Ustawaz dnia 7 kwietnia 1937 r.w sprawie zmiany rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 listopada 1930
r. o bezpieczeństwie statków morskich
Treść ustawy
Art. 1.
W rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 listopada 1930 r. o bezpieczeństwie
statków morskich (Dz. U. R. P. Nr 80, poz. 632) wprowadza się zmiany następujące:
1)
art. 3 otrzymuje brzmienie:
„
Za pasażera w rozumieniu rozporządzenia niniejszego uważa się każdą osobę odbywającą
podróż na statku, na podstawie zawartej umowy o przewóz.
”
;
2)
art. 4 otrzymuje brzmienie:
„
Minister Przemysłu i Handlu może wyjąć spod działania postanowień rozporządzenia niniejszego
całkowicie lub częściowo statki nie objęte międzynarodowymi przepisami o bezpieczeństwie
życia na morzu.
Warunki bezpieczeństwa statków, wyjętych spod działania rozporządzenia niniejszego,
określa Minister Przemysłu i Handlu. Uprawnienie to Minister Przemysłu i Handlu może
w całości lub części przekazać Dyrektorowi Urzędu Morskiego.
”
;
3)
art. 6 otrzymuje brzmienie:
„
Statek odpowiada warunkom bezpieczeństwa, jeżeli czyni zadość przepisom dotyczącym:
1)
kadłuba i stałych urządzeń statków,
2)
kotłów, maszyn napędowych, urządzeń mechanicznych i elektrycznych,
3)
kotwic, łańcuchów i innego sprzętu oraz zapasowych części,
4)
urządzeń przeładunkowych,
5)
środków ratunkowych,
6)
środków przeciwpożarowych,
7)
największego dopuszczalnego zanurzenia statku, znaków zanurzenia i marek nadwodnej
burty,
8)
załadowania i balastowania statku,
9)
niebezpiecznych ładunków,
10)
pomieszczeń mieszkalnych i zdrowotności na statku,
11)
kwalifikacji kapitana, oficerów i załogi,
12)
obsady statku,
13)
przyrządów nawigacyjnych,
14)
radiokomunikacji,
15)
zapobiegania zderzeniom oraz sygnałów i świateł pozycyjnych,
16)
specjalnych wymagań dla statków pasażerskich,
17)
innych spraw, związanych, z bezpieczeństwem statku i opieką nad życiem ludzkim na
morzu.
”
;
4)
art. 7 otrzymuje brzmienie:
„
Przepisy o bezpieczeństwie statków morskich (art. 6) wydaje Minister Przemysłu i Handlu
w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami
Wydawanie przepisów technicznych Minister Przemysłu i Handlu może zlecić w całości
lub części władzom marynarki handlowej, jak również może uznać za obowiązujące przepisy,
wydawane przez stowarzyszenia lub instytucje zawodowe.
”
;
5)
art. 8 otrzymuje brzmienie:
„
Minister Przemysłu i Handlu może postanowić, w jakim zakresie zaświadczenia upoważnionych
przez niego towarzystw fachowych, mających na celu ustalanie warunków technicznych
budowy statków (towarzystw klasyfikacyjnych), zastępują dokumenty bezpieczeństwa,
wydawane przez władze inspekcyjne, jak również - będą uwzględniane przez władze inspekcyjne.
”
;
6)
art. 10 otrzymuje brzmienie:
„
Inspekcję statku przeprowadza się:
I.
wstępną - przed rozpoczęciem żeglugi:
a)
statku nowowybudowanego,
b)
statku, który zmienił obcą banderę na polską,
c)
statku przebudowanego lub wyremontowanego, o ile władza ispekcyjna uznała go uprzednio
za niezdatny do żeglugi morskiej;
II.
periodyczną:
a)
statku pasażerskiego - co rok,
b)
innych statków - co 4 lata;
III.
dorywczą:
a)
jeżeli władza inspekcyjna uzna przeprowadzenie inspekcji za konieczne ze względu na
bezpieczeństwo statku,
b)
na życzenie właściciela, armatora, kapitana statku lub zakładu ubezpieczeń, w którym
statek albo towar jest lub ma być ubezpieczony.
”
;
7)
art. 11 otrzymuje brzmienie:
„
Statki towarowe, które stosownie do przepisów międzynarodowych o radiokomunikacji
na statkach, będą wymagały zaopatrzenia w urządzenia radiokomunikacyjne, będą podlegały
poza inspekcją periodyczną, przewidzianą w art. 10 pkt. II-b), corocznej inspekcji
periodycznej, co do instalacji radiokomunikacyjnej (art. 6 pkt 14 - inspekcja radiokomunikacyjna).
”
;
8)
art. 13 otrzymuje brzmienie:
„
Urząd Morski w Gdyni oraz Urząd Marynarki Handlowej w Gdańsku mogą - zgodnie z obowiązującymi
przepisami międzynarodowymi o bezpieczeństwie życia na morzu - zwalniać statki polskie
od obowiązku wypełniania niektórych warunków, wymaganych przepisami o bezpieczeństwie
statków (art. 6).
”
;
9)
art. 15 otrzymuje brzmienie:
„
Urząd Morski w Gdyni oraz Urząd Marynarki Handlowej w Gdańsku przeprowadzają inspekcję
przez inspektorów okrętowych.
Inspekcja, obejmująca całokształt spraw bezpieczeństwa statków pasażerskich o pojemności
powyżej 500 TRB oraz statków towarowych powyżej 3000 TRB, powinna być dokonana przez
inspektorów okrętowych, wymienionych w art. 17 pkt 1 - 6. Inspekcję pozostałych statków
władza inspekcyjna może zlecić, zależnie od swego uznania, jednemu lub więcej inspektorom.
Inspekcję, dotyczącą niektórych spraw bezpieczeństwa statku, władze wymienione w ust.
1 przeprowadzają przez właściwych inspektorów stosownie do regulaminu prac (art. 20).
”
;
10)
art. 16 otrzymuje brzmienie:
„
Konsul przeprowadza inspekcję we wszystkich przypadkach przy pomocy bądź poszczególnych
inspektorów okrętowych, bądź ekspertów.
Inspekcję, obejmującą całokształt spraw bezpieczeństwa oraz inspekcję periodyczną,
konsul przeprowadza tylko na zlecenie Ministra Przemysłu i Handlu w trybie przez niego
ustalonym.
O każdym przypadku przeprowadzenia inspekcji konsul obowiązany jest powiadomić Ministra
Przemysłu i Handlu.
”
;
11)
przepis art. 17 skreśla się, a na jego miejsce wstawia się przepis treści następującej:
„
Art. 17.
Inspektorami okrętowymi są:
1.
Inspektor kadłubowy,
2.
Inspektor kotłowo-maszynowy,
3.
Inspektor elektryk,
4.
Inspektor nawigacyjny,
5.
Inspektor radiokomunikacyjny,
6.
Inspektor sanitarny.
”
;
12)
po art. 17 wstawia się art. 17a treści następującej:
„
Art. 17a.
Inspektorom okrętowym poza swym urzędem nie wolno wykonywać jakichkolwiek czynności
zarobkowych w żegludze morskiej ani samodzielnie, ani w charakterze udziałowca.
”
;
13)
przepis art. 18 skreśla się, a na jego miejsce wstawia się przepis treści następującej:
„
Art. 18.
Inspektor kadłubowy powinien posiadać: dyplom inżyniera morskiego lub budowy okrętów,
co najmniej 5-letnią praktykę przy budowie okrętów lub w inspekcji okrętowej, oraz
3-miesięczną praktykę na statkach morskich.
Inspektor kotłowo-maszynowy powinien posiadać: dyplom inżyniera budowy maszyn okrętowych
i dyplom mechanika okrętowego, oraz co najmniej 5-letnią praktykę w dziedzinie budowy
maszyn i kotłów okrętowych lub w służbie morskiej inspekcji kotłowo-maszynowej. Minister
Przemysłu i Handlu może w drodze wyjątku mianować inspektorem kotłowo-maszynowym mechanika
okrętowego I klasy, posiadającego przynajmniej 10-letnią praktykę na stanowiskach
kierownika maszyn na statkach I kategorii.
Inspektor elektryk powinien posiadać: dyplom inżyniera elektryka, co najmniej 5-letnią
praktykę zawodową, oraz co najmniej 8-mie-sięczną praktykę przy instalacjach elektrycznych
na statkach morskich.
Inspektor nawigacyjny powinien posiadać: dyplom kapitana żeglugi wielkiej oraz co
najmniej 5-letnią praktykę na stanowiskach kierownika statków w żegludze wielkiej.
Inspektor radiokomunikacyjny powinien posiadać: świadectwa radiotelegrafisty I kl.,
oraz 3-letnią praktykę w charakterze kierownika radiostacji I kat. lub przynajmniej
3-letnią praktykę w morskiej inspekcji radiokomunikacyjnej.
Inspektor sanitarny powinien posiadać: dyplom lekarza, co najmniej 5-letnią praktykę
zawodową, w tym co najmniej dwa lata na statkach pasażerskich lub w inspekcji morskiej.
”
;
14)
art. 19 otrzymuje brzmienie:
„
Inspektorów: kadłubowego, kotłowo-maszynowego, elektryka i nawigacyjnego mianuje Minister
Przemysłu i Handlu. Inspektorów: radiokomunikacyjnego i sanitarnego powołuje Minister
Przemysłu i Handlu w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami.
”
;
15)
art. 20 otrzymuje brzmienie:
„
Regulamin prac inspekcyjnych ustali Minister Przemysłu i Handlu w porozumieniu z zainteresowanymi
ministrami. Regulamin ten określi podział czynności inspekcyjnych (art. 6) pomiędzy
poszczególnych inspektorów.
”
;
16)
w art. 23 skreśla się ustęp 2;
17)
art. 32 otrzymuje brzmienie:
„
O dokonanych zmianach w kadłubie lub urządzeniach statku, wpływających na stan jego
bezpieczeństwa, właściciel, armator lub kapitan statku obowiązany jest niezwłocznie
powiadomić właściwą władzę inspekcyjną.
”
;
18)
art. 33 otrzymuje brzmienie:
„
Od decyzji władzy inspekcyjnej służy właścicielowi, armatorowi lub kapitanowi statku
w ciągu 1 miesiąca od dnia doręczenia decyzji prawo odwołania za pośrednictwem właściwej
władzy inspekcyjnej do Ministra Przemysłu i Handlu, który wydaje decyzję ostateczną
z zachowaniem przepisów art. 28.
”
;
19)
art. 35 otrzymuje brzmienie:
„
Koszty inspekcji obciążają właściciela lub armatora statku. W przypadku przewidzianym
w art. 33 koszty ponownej inspekcji obciążają właściciela lub armatora tylko w razie
całkowitego nieuwzględnienia odwołania.
Wysokość kosztów inspekcji określi rozporządzenie Ministra Przemysłu i Handlu.
Inspekcja dorywcza, przeprowadzana według uznania władzy inspekcyjnej (art. 10 pkt
III-a), o ile nie obejmuje całokształtu spraw bezpieczeństwa lub też, o ile nie została
spowodowana z przyczyn, wymienionych w art. 32, jest bezpłatna.
”
;
20)
art. 36 otrzymuje brzmienie:
„
Inspektorzy okrętowi otrzymują za dokonywane przez nich inspekcje wynagrodzenie, którego
wysokość ustala Minister Przemysłu i Handlu.
”
;
21)
art. 37 otrzymuje brzmienie:
„
Po przeprowadzeniu inspekcji wstępnej, periodycznej i dorywczej, obejmującej całokształt
spraw bezpieczeństwa, oraz inspekcji radiokomunikacyjnej i ustaleniu, że statek odpowiada
warunkom bezpieczeństwa (art. 6), właściwa władza inspekcyjna wydaje dokument bezpieczeństwa.
Dokonanie inspekcji dorywczej, nie obejmującej całokształtu spraw bezpieczeństwa,
władza inspekcyjna stwierdza na posiadanym już przez statek dokumencie bezpieczeństwa.
W dokumencie bezpieczeństwa winien być podany czas ważności dokumentu. Władza inspekcyjna
może unieważnić dokument bezpieczeństwa przed upływem czasu, na który został wydany,
jeżeli okaże się, że w międzyczasie zaszły na statku zmiany, które zagrażają bezpieczeństwu
statku.
”
;
22)
w art. 38 w ust. 3 i w art. 39 w ust. 1 wyrażenia „radiotelegraficzny” oraz „radiotelegrafia”
zastępuje się wyrażeniami „radiokomunikacyjny” i „radiokomunikacja” w odpowiednich
przypadkach i rodzajach;
23)
w art. 39 ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
„
Świadectwo bezpieczeństwa (art. 38 ust.
2)
wystawia władza inspekcyjna na okres czasu nie przekraczający lat 4.
”
.
Art. 2.
Upoważnia się Ministra Przemysłu i Handlu do ogłoszenia w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej
Polskiej jednolitego tekstu rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 listopada
1930 r. o bezpieczeństwie statków morskich (Dz. U. R. P. Nr 80, poz. 632), z uwzględnieniem
zmian, wynikających z przepisów, wydanych do dnia ogłoszenia jednolitego tekstu, ze
zmianą kolejności numeracji artykułów.
Art. 3.
Wykonanie ustawy niniejszej poruczasię Ministrowi Przemysłu i Handlu.
Art. 4.
Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.