Ustawaz dnia 9 kwietnia 1936 r.o użyciu broni przez wartowników cywilnych, będących pod nadzorem Ministerstwa Spraw
Wojskowych
Treść ustawy
Art. 1.
(1)
Osobom cywilnym - pełniącym na podstawie stosunku służbowego lub umownego czynności
wartownicze w poszczególnych działach administracji wojskowej i w państwowych przedsiębiorstwach
skomercjalizowanych, będących pod nadzorem Ministerstwa Spraw Wojskowych, oraz w tych
przedsiębiorstwach prywatnych, które, wykonywując materjały na potrzeby obrony Państwa,
zarządzeniem Ministerstwa Spraw Wojskowych są chronione przez wartowników cywilnych
- tudzież ich przełożonym cywilnym w służbie wartowniczej służy w czasie wykonywania
tych czynności prawo użycia broni w przypadkach, określonych w ustawie niniejszej.
(2)
Minister Spraw Wojskowych określa, jakie czynności osób wymienionych w ust. (1) uważa
się za czynności wartownicze w rozumieniu ustawy niniejszej.
Art. 2.
(1)
Wartownicy cywilni uprawnieni są do użycia broni w następujących przypadkach:
1)
w celu odparcia niebezpiecznego napadu lub zamachu, zagrażającego życiu, zdrowiu lub
wolności wartownika, jego przełożonych w służbie wartowniczej, albo chronionemu przez
niego mieniu, albo też w celu przeciwdziałania przedsięwzięciu czynności, zmierzających
bezpośrednio do takiego napadu lub zamachu;
2)
w razie nieusłuchania wezwania do natychmiastowego odłożenia broni, lub innych przedmiotów,
których użycie może zagrażać zdrowiu lub życiu wartownika, jego przełożonych w służbie
wartowniczej, albo chronionemu przez niego mieniu, albo też, gdy wezwany po odłożeniu
broni lub wymienionych przedmiotów samowolnie je podejmuje;
3)
przeciwko osobie, która nie usłucha rozkazu wartownika, albo jego przełożonych w służbie
wartowniczej, wydanego w granicach pełnionej służby, a dotyczącego bezpośrednio bezpieczeństwa
chronionego mienia lub osoby wartownika i jego przełożonych w służbie wartowniczej.
(2)
Powyższe uprawnienia służą również przełożonym cywilnym.
Art. 3.
Użycie broni jest dopuszczalne tylko w razie oczywistej niezbędności, szczególnie
bardzo oględnie w wypadkach zagrożenia bezpośrednio życiu osób postronnych.
Art. 4.
(1)
Użycie broni może nastąpić po jednorazowem wezwaniu do spełnienia lub zaniechania
danej czynności oraz po jednorazowym wystrzale ostrzegawczym w powietrze, jeżeli ustne
wezwanie nie odniosło skutku.
(2)
Przepisów ust. (1) nie stosuje się jedynie w przypadkach, w których wszelka zwłoka
groziłaby bezpośredniem niebezpieczeństwem dla życia, zdrowia lub wolności wartownika,
jego przełożonych w służbie wartowniczej, albo też dla chronionego przez niego mienia.
Art. 5.
(1)
Wartownik, który użył broni, powinien zawiadomić o tern natychmiast po zejściu z posterunku
swego przełożonego, który przeprowadza w każdym przypadku użycia broni dochodzenie
w celu stwierdzenia, czy użycie broni było zgodne z przepisami ustawy niniejszej.
(2)
Jeżeli użycie broni pociągnęło za sobą śmierć lub uszkodzenie ciała, przełożony zawiadamia
o tem bezzwłocznie właściwego prokuratora. Przełożony zawiadamia również właściwego
prokuratora o tych przypadkach użycia broni, które nastąpiło wbrew przepisom ustawy
niniejszej.
(3)
Przepisy ust. (1) i (2) stosuje się odpowiednio do przełożonych cywilnych w służbie
wartowniczej.
Art. 6.
Minister Spraw Wojskowych wyda przepisy o umundurowaniu (oznakach zewnętrznych) i
uzbrojeniu wartowników cywilnych i ich przełożonych cywilnych w służbie wartowniczej.
Art. 7.
Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Spraw Wojskowych w porozumieniu
z Ministrem Spraw Wewnętrznych.
Art. 8.
Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.