Ustawaz dnia 26 marca 1935 r.o Inwalidzkim Sądzie Administracyjnym
Treść ustawy
Na mocy art. 44 Konstytucji ogłaszam ustawę następujęcej treści:
Rozdział I.
Organizacja.
Art. 1.
(1)
Przy Najwyższym Trybunale Administracyjnym tworzy się Inwalidzki Sąd Administracyjny,
jako sąd szczególny, powołany do orzekania o legalności orzeczeń, wydanych w sprawach
zaopatrzeń inwalidów wojennych i wojskowych oraz osób pozostałych po tych inwalidach,
po poległych, zaginionych i zmarłych w związku ze służbą wojskową.
(2)
Inwalidzki Sąd Administracyjny nazywany będzie w dalszych przepisach ustawy niniejszej
„Sądem”.
Art. 2.
(1)
Sąd wydaje wyroki w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej.
(2)
Językiem sądowym jest język polski.
Art. 3.
(1)
Sąd składa się z Przewodniczącego, jego zastępcy oraz potrzebnej liczby sędziów i
ławników.
(2)
Przewodniczącego i sędziów Sądu deleguje Pierwszy Prezes Najwyższego Trybunału Administracyjnego
z pośród sędziów Najwyższego Trybunału Admnistracyjnego. Zastępcą Przewodniczącego
Sądu jest wyznaczony przezeń sędzia.
(3)
Ławników powołuje na okres roczny Prezes Rady Ministrów w dwóch grupach: w grupie
urzędników i w grupie inwalidów; w grupie urzędników z pośród posiadających ukończone
wykształcenie prawnicze urzędników (pracowników kontraktowych), podległych Ministrowi
Skarbu i Ministrowi Opieki Społecznej, za zgodą właściwego Ministra, w grupie inwalidów
na wspólny wniosek Ministrów: Skarbu i Opieki Społecznej, z listy kandydatów, przedstawionych
przez stowarzyszenia inwalidów, rozciągające swą działalność na obszar całego Państwa.
Art. 4.
Ławnikiem w grupie inwalidów może być tylko inwalida wojenny lub wojskowy, obywatel
polski, który korzysta w pełni z praw cywilnych i obywatelskich, jest nieskazitelnego
charakteru, ukończył 30 lat, posiada co najmniej średnie wykształcenie i włada językiem
polskim w słowie i piśmie. Od zajmowania tego stanowiska wyłączeni są: członkowie
Sejmu i Senatu, posłowie Sejmu Śląskiego oraz funkcjonarjusze państwowi i zawodowi
wojskowi w służbie czynnej.
Art. 5.
(1)
Ławnicy są w sprawowaniu swego urzędu niezawiśli.
(2)
Ławnicy składają przed objęciem urzędu przed Przewodniczącym Sądu następujące przyrzeczenie:
„
Przyrzekam, że na powierzonym mi urzędzie ławnika Inwalidzkiego Sądu Administracyjnego
będę sumiennie i gorliwie spełniał powierzone mi obowiązki, poświęcając im całą swą
wiedzę i doświadczenie, a sprawiedliwość bezstronnie i zgodnie z przepisami prawa
wymierzał
”
.
Art. 6.
Z urzędnikiem, który pełni funkcje ławnika, może być w czasie pełnienia tych funkcyj
rozwiązany stosunek służbowy tylko na jego prośbę, albo w drodze postępowania dyscyplinarnego
lub w wykonaniu wyroku sądowego.
Art. 7.
(1)
Prezes Rady Ministrów może odwołać ławnika przed upływem czasu, na który został powołany:
1)
na własne jego żądanie;
2)
gdy utraci jeden z warunków, wymaganych prawem dla objęcia urzędu ławnika;
3)
dla dobra wymiaru sprawiedliwości.
(2)
Odwołanie w przypadkach, przewidzianych w pkt. 2) i 3), może nastąpić tylko na podstawie
orzeczenia kolegjum sędziowskiego (art. 10 ust. (2)).
Art. 8.
Sędziowie ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną według przepisów o Najwyższym Trybunale
Administracyjnym.
Art. 9.
Sąd orzeka w składzie: Przewodniczącego lub sędziego, jako przewodniczącego, oraz
dwóch ławników: jednego z grupy urzędników i jednego z grupy inwalidów.
Art. 10.
(1)
Kolegjum orzekające może przekazać rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego, budzącego
wątpliwości, kolegjum sędziowskiemu Sądu.
(2)
Kolegjum sędziowskie składa się z Przewodniczącego Sądu lub jego zastępcy oraz dwóch
sędziów.
(3)
Kolegjum sędziowskie może zwrócić się do Pierwszego Prezesa Najwyższego Trybunału
Administracyjnego o przekazanie rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, budzącego poważne
wątpliwości, kolegjum zwiększonemu lub zgromadzeniu ogólnemu Najwyższego Trybunału
Administracyjnego. Do rozstrzygnięć kolegjum zwiększonego i zgromadzenia ogólnego
Najwyższego Trybunału Administracyjnego w tych sprawach stosuje się odpowiednio przepisy
art. 10 ust. (3) i art. 11 ust. (1) rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia
27 października 1932 r. o Najwyższym Trybunale Administracyjnym (Dz. U. R. P. Nr.
94, poz. 806).
(4)
Rozstrzygnięcia kolegjów wiążą kolegjum orzekające przy wydawaniu orzeczenia w danej
sprawie.
(5)
Odstąpienie w innej sprawie od zasady prawnej, wpisanej do księgi, wymaga ponownego
rozstrzygnięcia kolegjum, które daną zasadę uchwaliło, przyczem co do przekazania
rozstrzygnięcia stosuje się odpowiednio przepisy ust. (1)-(3).
Art. 11.
(1)
Administrację oraz bezpośredni nadzór nad Sądem sprawuje Pierwszy Prezes Najwyższego
Trybunału Administracyjnego; naczelny nadzór należy do Prezesa Rady Ministrów. Przepisy
art. 18 ust. (2) i (3) oraz art. 22 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia
27 października 1932 r. o Najwyższym Trybunale Administracyjnym (Dz. U. R. P. Nr.
94, poz. 806) stosuje się tu odpowiednio.
(2)
W zakresie postępowania Sądem kieruje jego Przewodniczący.
Art. 12.
Czynności pomocnicze i kancelaryjne Sądu załatwiają sekretarjat prawniczy oraz kancelarja
sądowa Najwyższego Trybunału Administracyjnego.
Art. 13.
Prezes Rady Ministrów wydaje w drodze rozporządzenia regulamin Sądu, w którym określa:
tryb wewnętrznego urzędowania Sądu, sposób powoływania ławników, zasady wynagrodzenia
ławników za udział w posiedzeniach i strój urzędowy sędziów i ławników na rozprawach.
Art. 14.
Do Sądu stosuje się odpowiednio art. 3, 6, 7 i 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej
z dnia 27 października 1932 r. o Najwyższym Trybunale Administracyjnym (Dz. U. R.
P. Nr. 94, poz. 806).
Rozdział II.
Postępowanie.
Art. 15.
W postępowaniu przed Sądem stosuje się odpowiednio przepisy części II rozporządzenia
Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 października 1932 r. o Najwyższym Trybunale
Administracyjnym (Dz. U. R. P. Nr. 94, poz. 806), jeżeli przepisy rozdziału niniejszego
nie stanowią inaczej.
Art. 16.
(1)
Sprawozdawcą na rozprawie i posiedzeniu niejawnem może być tylko sędzia lub ławnik
z grupy urzędników.
(2)
Prawa i obowiązki przewodniczącego Izby należą do Przewodniczącego Sądu.
(3)
Orzeczenia, przewidziane w art. 61 i 101 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej
z dnia 27 października 1932 r. o Najwyższym Trybunale Administracyjnym (Dz. U. R.
P. Nr. 94, poz. 806), wydaje Przewodniczący Sądu.
Art. 17.
Jeżeli stan faktyczny sprawy wymaga uzupełnienia, Sąd może przekazać sprawę władzy
pozwanej do ponownego ustalenia w terminie określonym stanu faktycznego według podanych
przez siebie wskazówek i dopiero po otrzymaniu tak zmienionych akt administracyjnych
przystąpić do wydania orzeczenia w sprawie.
Art. 18.
(1)
Uznając skargę za uzasadnioną, Sąd może bądź uchylić zaskarżone orzeczenie, bądź zastąpić
to orzeczenie własnem rozstrzygnięciem.
(2)
Władza, której orzeczenie zostało zastąpione własnem rozstrzygnięciem Sądu, obowiązana
jest w ciągu miesiąca od dnia doręczenia jej wypisu wyroku wydać odpowiednie zarządzenie
celem wykonania wyroku.
Rozdział III.
Przepisy przejściowe i końcowe.
Art. 19.
(1)
Sąd rozpoczyna swe czynności z dniem 1 października 1935 r.
(2)
Z dniem tym zostaną mu przekazane wszystkie sprawy, wchodzące do zakresu jego właściwości,
a znajdujące się w Najwyższym Trybunale Administracyjnym, z wyjątkiem spraw, w których
Najwyższy Trybunał Administracyjny wyznaczył daty rozpoznania.
(3)
W czasie od wejścia w życie ustawy niniejszej do rozpoczęcia czynności Sądu skargi
na orzeczenia, wymienione w art. 1, powinny być wnoszone do Najwyższego Trybunału
Administracyjnego.
Art. 20.
Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Prezesowi Rady Ministrów.
Art. 21.
Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia i obowiązuje do dnia 30 września
1940 r.