Ustawaz dnia 29 marca 1933 r.zmieniająca ustawę z dnia 3 lutego 1931 r. o Państwowym Funduszu Drogowym
Treść ustawy
Na mocy art. 44 Konstytucji ogłaszam ustawę następującej treści:
Art. 1.
W ustawie z dnia 3 lutego 1931 r. p Państwowym Funduszu Drogowym (Dz. U. R. P. Nr.
16, poz. 81) wprowadza się zmiany następujące:
1.
Art. 2 otrzymuje brzmienie:
„
Na pokrycie wydatków Państwowego Funduszu Drogowego służą następujące wpływy:
1)
z opłat od pojazdów mechanicznych oraz niektórych pojazdów konnych (art. 6, 7, 8 i
9);
2)
z opodatkowania materjaiów pędnych (art. 18 i 18a);
3)
z opłat od reklam, umieszczonych wzdłuż dróg publicznych, poza granicami miast (art.
19);
4)
z opłat, pobieranych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie:
a)
ustawy z dnia 10 grudnia 1920 r. o budowie i utrzymaniu dróg publicznych w Rzeczypospolitej
Polskiej (Dz. U. R. P. z 1921 r. Nr. 6, poz. 32);
b)
ustawy z dnia 7 października 1921 r. o przepisach porządkowych na drogach publicznych
(Dz. U. R. P. Nr. 89, poz. 656);
c)
ustawy z dnia 14 marca 1932 r. o zarobkowym przewozie osób i towarów pojazdami mechanicznemi
(Dz. U. R. P. Nr. 32, poz. 336);
5)
z dotacji Skarbu Państwa w wysokości, określonej w budżecie państwowym na każdy okres
budżetowy;
6)
z grzywien za przekroczenia przepisów ustaw, wymienionych w p. 4 lit. b) i c) oraz
ustawy niniejszej;
7)
z państwowych wytwórni materjałów drogowych;
8)
ze sprzedaży państwowych materjałów drogowych, niepotrzebnych dla celów drogowych.
”
.
2.
W art. 3 w ust. 1 wyrazy: „określonych w punkcie 1), 2) i 4) art. 2”, zastępuje się wyrazami: „określonych w art. 2 p. 1), 2) i 3)”.
3.
Art. 6 otrzymuje brzmienie:
„
(1)
Ustanawia się opłatę od pojazdów mechanicznych w następującej wysokości w stosunku
rocznym:
1)
od pojazdów mechanicznych osobowych, z wyjątkiem wymienionych w p. 4) i 5), - 15 zł
od każdych 100 kg wagi własnej;
2)
od pojazdów mechanicznych ciężarowych i traktorów, z wyjątkiem wymienionych w p. 3,
- 20 zł od każdych 100 kg wagi własnej;
3)
od pojazdów mechanicznych ciężarowych i traktorów, używanych do zarobkowego przewozu
towarów, - 35 zł od każdych 100 kg wagi własnej;
4)
od motocykla bez przyczepili - 40 zł od sztuki;
5)
od motocykla z przyczepką oraz od trzykołowych pojazdów mechanicznych (cyklonetek)
- 60 zł od sztuki.
(2)
Przyczepki do pojazdów mechanicznych podlegają takim samym opłatom jak ciągnące je
pojazdy.
(3)
Przy obliczaniu wagi pojazdów mechanicznych nie uwzględnia się ilości do 50 kg włącznie,
a ilości ponad 50 kg liczy się za pełne 100 kg.
(4)
Od pojazdów mechanicznych i przyczepek na kołach z pełnemi obręczami gumowemi opłata
podlega podwyżce o 25%, zaś od pojazdów mechanicznych i przyczepek na kołach z obręczami
żelaznemi o 100%.
(5)
Od pojazdów mechanicznych, posiadających na różnych osiach różne rodzaje obręczy,
pobiera się opłatę od rodzaju obręczy, podlegającego wyższej opłacie
”
.
4.
Art. 7 otrzymuje brzmienie:
„
(1)
Ustanawia się opłaty od pojazdów mechanicznych i konnych, używanych do zarobkowego
przewozu osób poza obszarami jednej gminy. (2) Opłaty wynoszą w stosunku rocznym:
1) od pojazdów mechanicznych, z wyjątkiem określonych w p. 2:
a)
od każdego miejsca w pojeździe, przeznaczonego dla podróżnego, - 100 zł, a nadto
b)
od każdego miejsca w pojeździe, przeznaczonego dla podróżnego, za każdy kilometr dziennego
przebiegu - 0,40 zł; opłaty, wymienione pod lit. a) i b), nie mogą łącznie przekraczać
300 zł od jednego miejsca;
2)
od pojazdów mechanicznych, używanych doraźnie;
a)
posiadających do 6 miejsc dla podróżnych- 100 zł od każdego z tych miejsc,
b)
posiadających więcej niż 6 miejsc dla podróżnych - 200 zł od każdego z tych miejsc;
3)
od pojazdów konnych, z wyjątkiem używanych doraźnie - 20 zł od każdego miejsca, przeznaczonego
dla podróżnego.
(3)
Miejsca w przyczepkach do pojazdów mechanicznych, określonych w ust. 1, podlegają
takiej samej opłacie, jak miejsca w pojazdach.
(4)
Opłaty od pojazdów mechanicznych i przyczepek, określone w ust. 2 i 3, pobiera się
niezależnie od opłaty, określonej w art. 6.
(5)
Opłat, określonych w ust. 2 p. 2, nie pobiera się, jeżeli pojazd jest wynajmowany
w całości, a doraźnie
”
.
5.
Art. 8 otrzymuje brzmienie:
„
(1)
Ustanawia się opłatę od pojazdów konnych, używanych do zarobkowego przewozu towarów
poza obszarami jednej gminy.
(2)
Oplata wynosi w stosunku rocznym-9 zł od każdych 100 kg nośności.
(3)
Przy obliczaniu nośności pojazdów stosuje się odpowiednio przepis art. 6 ust. 3
”
.
6.
Art. 9 otrzymuje brzmienie:
„
Pojazdy, wprowadzone na czasowy pobyt z poza obszaru Rzeczypospolitej, o ile międzynarodowe
umowy nie stanowią inaczej, albo o ile z zastosowania zasady wzajemności co innego
nie wynika, podlegają opłatom, określonym w art. 6, 7 i 8, z tą zmianą, że opłatę
obliczać należy dziennie, najmniej jednak za okres pełnych trzech dni. Za podstawę
obliczenia należy przyjmować wysokość opłaty rocznej. Minister Komunikacji w porozumieniu
z Ministrem Skarbu ustala przeciętne stawki dzienne, odpowiadające powyższym opłatom,
z dodatkiem na koszty poboru
”
.
7.
Po art. 9 dodaje się nowy artykuł 9-a o brzmieniu:
„
Art. 9-a.
Upoważnia się Radę Ministrów do zmieniania w drodze rozporządzeń opłat, wymienionych
w art. 6, 7 i 8, na całym obszarze Państwa, lub na poszczególnych jego częściach,
tudzież do zniżania opłat oraz zwalniania od nich. Jednakże opłaty, określone w art.
6, nie mogą być podwyższone więcej niż o 50%, opłaty, określone w art. 7 ust. 2 p.
1 i 2, więcej niż do 300 zł od miejsca w pojeździe, zaś opłaty, określone w art. 8,
więcej niż do 12 zł od 100 kg nośności.
”
8.
W art. 10 we wstępie skreśla się wyrazy: „i 9”, a w p. 1) tegoż artykułu wyrazy: „konsulów zawodowych” zastępuje się wyrazami: „konsulów i wicekonsulów zawodowych i ich sekretarzy”; w tym samym artykule w p. 2) wyrazy: „i samorządowych” zastępuje się wyrazami: „oraz władz i urzędów samorządu terytorialnego”; w tym samym artykule w p. 4) wyrazy: „w szczególności” zastępuje się wyrazem:„ mianowicie”, po wyrazach: „pogotowi ratunkowych” dodaje się wyrazy: „kas chorych”, a po wyrazach: „względnie zakładów” dalszej treści tego punktu nadaje się brzmienie: „oraz pojazdy mechaniczne, stanowiące
własność gminy i przeznaczone do zarobkowego przewozu osób i towarów we własnym zarządzie
gminy i na jej obszarze”.
9.
Art. 11 otrzymuje brzmienie:
„
(1)
Do uiszczania opłat od pojazdów mechanicznych (art. 6 i 7) obowiązana jest osoba,
na którą zarejestrowany jest pojazd. Obowiązek ten powstaje z chwilą dopuszczenia
pojazdu do ruchu, przyczem okresy krótsze niż miesiąc liczy się za cały miesiąc, a
ustaje po upływie miesiąca, w którym pojazd został wycofany z ruchu. W razie przerw
w komunikacji wskutek siły wyższej władza, pobierająca opłatę, może przyznać stosowne
potrącenia.
(2)
Do uiszczania opłaty od pojazdów mechanicznych, wprowadzonych na czasowy pobyt z poza
obszaru Rzeczypospolitej (art. 9), obowiązana jest osoba, wprowadzająca pojazd.
(3)
Do uiszczania opłaty od pojazdów konnych (art. 7 i 8) obowiązany jest właściciel pojazdu.
Obowiązek uiszczania tej opłaty powstaje z chwilą potwierdzenia przez władzę przemysłową
zgłoszenia o rozpoczęciu wykonywania przewozu, a ustaje po zaniechaniu wykonywania
przewozu
”
,
10.
Art. 12, 13, 14, 15 i 16 skreśla się.
11.
Rozdział III otrzymuje tytuł:
„
Opodatkowanie materjałów pędnych
”
.
12.
Art. 18 otrzymuje brzmienie:
„
(1)
Ustanawia się dodatek drogowy do państwowego podatku od olejów mineralnych. Dodatkowi
podlegają oleje mineralne, które mogą być używane do napędu pojazdów mechanicznych.
(2)
Dodatek wynosi 12 groszy od 1 kg.
(3)
Rada Ministrów określa w drodze rozporządzeń, jakie oleje w rozumieniu ust. 1 podlegają
dodatkowi, oraz władna jest obniżać wysokość tego dodatku, względnie zwalniać od tego
dodatku.
(4)
Dodatek drogowy pobierają właściwe władze skarbowe łącznie z podatkiem od olejów mineralnych.
(5)
Do dodatku drogowego stosuje się odpowiednio przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej
z dnia 7 marca 1928 r. o podatku od olejów mineralnych (Dz. U. R. P. Nr. 27, poz.
252), z wyjątkiem przepisów art. 1 - 3.
(6)
Zwolnione są od dodatku drogowego oleje mineralne:
a)
wywożone pod kontrolą skarbową z rafinerji lub wolnego składu zagranicę lub na obszar
W. M. Gdańska;
b)
używane do napędu pojazdów mechanicznych, wprowadzonych na czasowy pobyt z poza obszaru
Rzeczypospolitej, w ilościach, zwolnionych od cła przywozowego;
c)
używane do napędu silników statków powietrznych wojskowych i cywilnych; oleje mineralne
dla cywilnych statków powietrznych wolne są od dodatku drogowego, jeżeli są nabywane
na warunkach, które określają rozporządzenia Ministrów Komunikacji i Skarbu
”
.
13.
Po art. 18 dodaje się art. 18-a o brzmieniu:
„
Art. 18a.
(1)
Materjały, nie objęte art. 18, które same lub w połączeniu z innemi mogą być używane
do napędu pojazdów mechanicznych, podlegają opłacie w wysokości 12 gr od 1 kg.
(2)
Przepisy art. 18 ust. 3 i 6 stosuje się odpowiednio do opłaty, wymienionej w ust.
1.
(3)
Do uiszczania opłaty obowiązana jest osoba wprowadzająca do wolnego obrotu materjały,
podlegające opłacie. Obowiązek ten powstaje z chwilą wprowadzenia tych materjałów
do wolnego obrotu. Przy sprowadzaniu takich materjałów z zagranicy do uiszczania opłaty
obowiązana jest osoba, na której rachunek odbywa się odprawa celna, przy sprowadzaniu
zaś takich materjałów z Wolnego Miasta Gdańska obowiązek zapłaty ciąży na osobie,
dla której według dowodów przekazowych przesyłka jest przeznaczona
”
.
14.
W art. 19 skreśla się ust. 2.
15.
Po art. 20 dodaje się nowy Rozdział IV-a, zatytułowany: „Wymiar, pobór i ściąganie
opłat”.
16.
W rozdziale IV-a zamieszcza się art. 20-a o brzmieniu:
„
Art. 20a.
(1)
Przepisy o wymiarze, poborze i ściąganiu opłat, wymienionych w art. 6, 7, 8, 9, 18-a
i 19, o władzach państwowych i samorządowych, powołanych do tych czynności, o terminach
płatności, o kredytowaniu, odraczaniu, przyznawaniu ulg, rozkładaniu na raty i odpisywaniu
z powodu niemożności ściągnięcia opłat, jak również przepisy o kontroli poboru opłat,
oraz o premjach za wykrycie nadużyć wydadzą Ministrowie Komunikacji i Skarbu w porozumieniu
z Ministrem Spraw Wewnętrznych w drodze rozporządzeń.
(2)
Nieuiszczone we właściwym terminie opłaty, wymienione w ust. 1, będą ściągane w trybie
administracyjnym wraz z karami (odsetkami) za zwłokę i kosztami egzekucyjnemu Koszty
egzekucyjne oraz kary (odsetki) za zwłokę pobiera się według stopy, obowiązującej
dla bezpośrednich podatków państwowych. Koszty egzekucyjne przypadają władzy, której
organ przeprowadził egzekucję.
(3)
Dowód rejestracyjny na pojazd traci ważność, jeżeli nie uiszczono należnej opłaty
we właściwym terminie płatności.
(4)
Prawo żądania zwrotu nienależnie pobranych opłat przedawnia się w ciągu roku, licząc
od dnia uiszczenia. Prawo żądania opłat przedawnia się w ciągu 10 lat, licząc od dnia
powstania obowiązku uiszczenia; przedawnienie przerywa każdy krok urzędowy, podjęty
przez właściwą władzę w celu ściągnięcia opłaty.
(5)
Za czynności władz samorządowych przy wymiarze, poborze i ściąganiu opłat będzie przyznawane
odszkodowanie w wysokości, nie przenoszącej 5% uiszczonych opłat oraz kar (odsetek) za zwłokę
”
.
17.
Art. 21 otrzymuje brzmienie:
„
(1)
Kto uchyla się od obowiązku płacenia opłat, określonych w art. 6, 7, 8, 9 i 19, podlega
karze pieniężnej do wysokości 20-krotnej sumy opłaty, uszczuplonej lub na uszczuplenie
narażonej.
(2)
Kto potajemnie (bez zawiadomienia władzy wymiarowej) lub bez dopełnienia przepisanych
warunków wydaje lub wywozi z wytwórni materjały, podlegające opłacie, określonej w
art. 18-a, podlega karze pieniężnej w wysokości 5-krotnej kwoty opłaty, uszczuplonej
lub na uszczuplenie narażonej, jednak w wysokości nie mniejszej od sumy 100 zł., nadto
zaś karze konfiskaty materjałów, wprowadzonych do wolnego obrotu bez uiszczenia opłaty.
Jeśli konfiskaty nie można zarządzić z powodu znajdywania się materjałów tych w rękach
osób trzecich, będących w dobrej wierze, wtedy zamiast konfiskaty orzeka się dodatkową
karę pieniężną w wysokości wartości materjałów.
(3)
Kto prowadzi w wytwórni księgi i zapiski, przepisane dla kontroli opłaty, określonej
w art. 18-a, niezgodne z rzeczywistością w celu uszczuplenia opłaty, podlega karze,
określonej w ust. 2.
(4)
Kto dopuszcza się naruszenia innych postanowień art. 18-a lub przepisów, wydanych
na podstawie tych postanowień, ulega karze pieniężnej od
10 do 300 złotych.
(5)
Władza orzekająca oznaczy w orzeczeniu, na wypadek niemożności ściągnięcia kary pieniężnej,
karę zastępczego aresztu według słusznego uznania, jednak nie ponad 4 tygodnie.
(6)
Do orzekania powołane są powiatowe władze administracji ogólnej, jeżeli tymże władzom
lub władzom samorządowym zostaną poruczone czynności wymiarowe, zaś władze skarbowe,
jeżeli czynności te zostaną przekazane tymże władzom.
(7)
W razie przekazania czynności wymiarowych władzom skarbowym do orzecznictwa karnego
będą stosowane przepisy ustawy karnej skarbowej z dnia 18 marca 1932 r. (Dz. U. R.
P. Nr. 34, poz. 355).
(8)
Kto narusza przepisy o obrocie towarowym z zagranicą i Wolnem Miastem Gdańskiem w
związku z przywozem, wywozem lub przewozem materjałów, podlegających opłacie, wymienionej
w art. 18-a, ulega karom, ustanowionym za te naruszenia co do innych towarów (art.
45 i nast. oraz art. 133 - 135 ustawy karnej skarbowej z dnia 18 marca 1932 r. Dz.
U. R. P. Nr. 34, poz. 355). Do orzekania powołane są władze skarbowe przy zastosowaniu
ustawy karnej skarbowej z dnia 18 marca 1932 r. (Dz. U. R. P. Nr. 34, poz. 355)
”
.
18.
Po art. 21 dodaje się art. 21-a o brzmieniu:
„
Art. 21-a.
Naruszenia postanowień art. 18 oraz przepisów, wydanych na podstawie tych postanowień,
podlegają karom, określonym w rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 7
marca 1928 r. o podatku od olejów mineralnych (Dz. U. R. P. Nr. 27, poz. 252), przy
zastosowaniu ustawy karnej skarbowej z dnia 18 marca 1932 r. (Dz. U. R. P. Nr. 34,
poz. 355). Postanowienia art. 14 tejże ustawy mają tu analogiczne zastosowanie
”
.
19.
W art. 22 w ust. 2 p. 1 wyrazy: „od pojazdów mechanicznych oraz od pojazdów konnych, wymienionych w art. 8 niniejszej
ustawy” zastępuje się wyrazami: „od pojazdów mechanicznych i konnych, wymienionych w art. 6, 7 i 8”; w tymże ustępie zamieszcza się punkty 2 i 2-a o brzmieniu:
„
2)
prawo pobierania od pojazdów mechanicznych i konnych, wymienionych w art. 6, 7 i 8,
opłat za używanie dróg, na podstawie art. 27 ustawy z dnia 11 sierpnia 1923 r. o tymczasowem
uregulowaniu finansów komunalnych (Dz. U. R. P. z r. 1932 Nr. 106, poz. 884); nie
znosi się jednak prawa pobierania opłat na urządzenia drogowe, przeznaczone specjalnie
do udogodnienia ruchu pojazdów mechanicznych, jak dworce autobusowe i t. p.;
2a)
prawo pobierania od pojazdów mechanicznych i konnych, określonych w art. 6, 7 i 8
opłat, wymienionych w art. 19 ust. 2, 23 ust. 1 i 24 ust. 2 (opłaty kopytkowe) ustawy
z dnia 10 grudnia 1920 r. o budowie i utrzymaniu dróg publicznych (Dz. U. R. P. z r.
1921 Nr. 6, poz. 32)
”
.
Dotychczasowe punkty 2, 4 i 5 skreśla się.
Art. 2.
(1)
Przepisy, dotyczące opłat, określonych w art. 9, 18 i 18-a ustawy z dnia 3 lutego
1931 r. o Państwowym Funduszu Drogowym (Dz. U. R. P. Nr. 16, poz. 81), w brzmieniu
art. 1 ustawy niniejszej oraz przepisy art. 20-a tejże ustawy obowiązują również na
obszarze województwa śląskiego.
(2)
Pomiędzy Państwowym Funduszem Drogowym a wojewódzkim funduszem drogowym (Skarbem Śląskim)
będzie dokonywany rozrachunek celem podziału wpływów, pochodzących ze źródeł dochodowych,
wymienionych w ust. 1, a to według zasad następujących:
a)
udział wojewódzkiego funduszu drogowego (Skarbu Śląskiego) we wpływach od materjałów
pędnych będzie określany według stosunku ogólnej wagi pojazdów mechanicznych, zarejestrowanych
na obszarze województwa śląskiego, do ogólnej wagi pojazdów mechanicznych, zarejestrowanych
na obszarze Państwa, udział zaś wojewódzkiego funduszu drogowego we wpływach, pochodzących
z opłat od pojazdów mechanicznych, wprowadzonych na czasowy pobyt z poza obszaru Rzeczypospolitej,
będzie określany według stosunku ilości przejazdowych punktów granicznych, upoważnionych
do odprawy celnej pojazdów mechanicznych na śląskim odcinku granicznym, do ilości
takich punktów granicznych całego Państwa;
b)
sumy, pobrane na obszarze województwa śląskiego ze źródeł, określonych w ust. 1, będą
przelewane do wojewódzkiego funduszu drogowego jako zaliczka na poczet należności
tego funduszu;
c)
wysokość kwoty, należnej wojewódzkiemu funduszowi drogowemu, ustalają corocznie do
końca miesiąca lipca za ubiegły okres budżetowy Ministrowie Komunikacji i Skarbu po
wysłuchaniu Śląskiej Rady Wojewódzkiej.
Art. 3.
Upoważnia się Ministrów Komunikacji i Skarbu do umarzania nieściągalnych opłat, wymierzonych
na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 1931 r. o Państwowym Funduszu Drogowym (Dz. U.
R. P. Nr. 16, poz. 81).
Art. 4.
(1)
Pozostają w mocy przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 21 października
1932 r. o premjowaniu pojazdów mechanicznych (Dz. U. R. P. Nr. 91, poz. 784).
(2)
Rozporządzenie Ministrów Komunikacji i Spraw Wojskowych w porozumieniu z Ministrami
Skarbu oraz Przemysłu i Handlu określi wysokość sumy, jaka z wpływów Państwowego Funduszu
Drogowego z opodatkowania materjałów pędnych przeznaczona będzie na premjowanie pojazdów
mechanicznych.
Art. 5.
Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrom Komunikacji i Skarbu w porozumieniu
z Ministrem Spraw Wewnętrznych i innymi interesowanymi ministrami. Równocześnie upoważnia
się Ministrów Komunikacji i Skarbu do ogłoszenia w drodze obwieszczenia w Dzienniku
Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej jednolitego tekstu ustawy z dnia 3 lutego 1931 r.
o Państwowym Funduszu Drogowym (Dz. U. R. P. Nr. 16, poz. 81) z uwzględnieniem zmian,
wynikających z art. 6 p. a) rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 21 maja
1932 r. w sprawie zniesienia urzędu Ministra Robót Publicznych (Dz. U. R. P. Nr. 51,
poz. 479), oraz zmian, wprowadzonych ustawą niniejszą, jak również ze zmianą numeracji
rozdziałów oraz artykułów i poszczególnych ich części.
Art. 6.
Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1933 r.