Ustawaz dnia 24 marca 1933 r.o ułatwieniach dla instytucyj kredytowych, przyznających dłużnikom ulgi w zakresie
wierzytelności rolniczych
Spis treści
Treść ustawy
Na mocy art. 44 Konstytucji ogłaszam ustawę następującej treści:
1. Pomoc dla instytucyj kredytowych.
Art. 1.
Upoważnia się Ministra Skarbu do udzielania pomocy w zakresie, przewidzianym ustawą
niniejszą, spółdzielniom kredytowym, komunalnym kasom oszczędności, gminnym kasom
pożycz-kowo-oszczędnościowym, Galicyjskiej Kasie Oszczędności, Centralnej Kasie Spółek
Rolniczych, Krajowej Kasie Pożyczkowej w Poznaniu, Pomorskiej Krajowej Kasie Pożyczkowej
w Toruniu, Ukraińskiej Szczadnyci w Przemyślu, przedsiębiorstwom bankowym, wymienionym
w art. 2, 3 i 119 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 17 marca 1928 r.
o prawie bankowem (Dz. U. R. P. Nr. 34, poz. 321), bankom państwowym oraz wyjątkowo
innym przedsiębiorstwom i spółdzielniom, nie zajmującym się czynnościami bankowemi,
a oznaczonym przez Ministra Skarbu pod warunkiem, że te instytucje i przedsiębiorstwa
zawrą z dłużnikami układy, mające za przedmiot rozłożenie spłat i obniżenie oprocentowania
wierzytelności rolniczych.
Art. 2.
Na pomoc Skarbu Państwa, określoną w art. 1, przeznacza się 75.000.000 złotych.
Art. 3.
(1)
Pomoc Skarbu Państwa wyniesie 50% strat, poniesionych przez daną instytucję lub przedsiębiorstwo
na wierzytelnościach rolniczych, objętych układami, wymienionemi w art. 1.
(2)
Minister Skarbu określać będzie wszelkie okoliczności, związane z udzieleniem tej
pomocy, a między innemi którym z instytucyj i przedsiębiorstw, wymienionych w art.
1, i w jakich kwotach będzie udzielona pomoc, jakie warunki muszą być dopełnione przez
instytucje i przedsiębiorstwa przed udzieleniem pomocy, na jakich warunkach muszą
być zawierane układy z dłużnikami, co należy uważać za stratę w rozumieniu ustępu
poprzedzającego, w jaki sposób straty te będą ustalane, oraz jakie wierzytelności
należy uważać za rolnicze.
(3)
Udzielenie pomocy może być uzależnione od bezpłatnego przekazania na rzecz Skarbu
Państwa wierzytelności, które zgodnie z ustaleniem, dokonanem w warunkach, określonych
przez Ministra Skarbu, miałyby być odpisane na stratę.
Art. 4.
(1)
Minister Skarbu ustala corocznie sumy potrzebne na wydatki, związane z udzieleniem
pomocy, przewidzianej w artykułach poprzedzających, i wprowadza je do budżetu.
(2)
Upoważnia się Ministra Skarbu niezależnie od pomocy, przewidzianej w artykułach poprzedzających,
do udzielania pomocy bankom państwowym z lokat Skarbu Państwa, znajdujących się w
tych bankach. Pomoc, udzielana w tym trybie, nie jest ograniczona przepisami art.
2 i 3.
2. Bank Akceptacyjny.
Art. 5.
Upoważnia się Ministra Skarbu:
1)
do założenia instytucji kredytowej pod nazwą „Bank Akceptacyjny”, której zadaniem
będzie udzielanie kredytu akceptacyjnego;
2)
do obejmowania części lub całości kapitału zakładowego powyższej instytucji;
3)
do pokrywania obejmowanego kapitału zakładowego w gotowiźnie lub walorami, w szczególności
walorami funduszu, stworzonego na podstawie części IV-ej pkt. 1 lit. f) załącznika
do rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 13 października 1927 r. o plunie
stabilizacyjnym i zaciągnięciu pożyczki zagranicznej (Dz. U. R. P. Nr. 88, poz. 789).
Art. 6.
Bank Akceptacyjny będzie założony jako spółka akcyjna, zgodnie z przepisami rozporządzenia
Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 17 marca 1928 r. o prawie bankowem (Dz. U. R. P.
Nr. 34, poz. 321) z tern, że ogólna suma zobowiązań powyższej instytucji nie może
przenosić dwudziestokrotnej sumy jej kapitałów własnych (zakładowego i rezerwowych).
Art. 7.
(1)
Skarb Państwa obejmuje porękę za 30% ogólnej sumy zobowiązań Banku Akceptacyjnego, ustalonych w bilansie likwidacyjnym
tej instytucji, sporządzonym według stanu z dnia, w którym powzięta będzie uchwała
o likwidacji.
(2)
Ogólna odpowiedzialność Skarbu Państwa z tytułu tej poręki nie może jednak przekroczyć
75.000.000 złotych.
Art. 8.
Wierzytelności i ich zabezpieczenia, służące za podkład kredytów akceptacyjnych, jak
również wpływy na spłatę kapitału i odsetek tych wierzytelności, stanowić będą w majątku
instytucji, która uzyskała kredyt, osobną masę, służącą przedewszystkietn na zaspokojenie
należności Banku Akceptacyjnego. Do powyższej osobnej masy włączone będą wszelkie
zobowiązania, powstałe z prolongaty i nowacji zobowiązań do niej należących. Wierzytelności,
należące do tejże masy, i ich zabezpieczenia będą wpisywane do osobnego rejestru.
3. Ulgi w opłatach stemplowych.
Art. 9.
Minister Skarbu władny jest zwolnić od opłat stemplowych:
1)
pisma, stwierdzające układy, wymienione w art. 1;
2)
pisma, dotyczące założenia Banku Akceptacyjnego oraz powiększenia jego kapitału zakładowego;
3)
weksle, wystawione lub akceptowane przez Bank Akceptacyjny;
4)
obligi, stwierdzające zobowiązanie dłużne wobec tej instytucji, oraz pisma, stwierdzające
ustanowienie zastawu lub hipoteki, celem zabezpieczenia wierzytelności, stwierdzonej
takim obligiem;
5)
pisma, stwierdzające cesję wierzytelności na rzecz Banku Akceptacyjnego.
4. Przepisy końcowe.
Art. 10.
Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Skarbu.
Art. 11.
Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.