Ustawaz dnia 28 marca 1933 r.o wstrzymaniu eksmisji dzierżawców gruntów, zajętych pod budynki i położonych w obrębie
wsi i osad na obszarze okręgów sądów apelacyjnych w Warszawie, Lublinie i Wilnie
Treść ustawy
Na mocy art. 44 Konstytucji ogłaszam ustawę następującej treści:
Art. 1.
Właściciele budynków mieszkalnych i stanowiących ich przynależność zabudowań gospodarczych,
wybudowanych przed 1 kwietnia 1930 r. na dzierżawionych gruntach, nie mogą być z gruntów,
zajętych pod te budynki, eksmitowani, chociażby odnośne umowy dzierżawne wygasły lub
budynki uległy zniszczeniu wskutek działań wojennych, pożaru lub innych klęsk żywiołowych.
Art. 2.
Właściwy sąd 1 instancji wstrzyma do dnia 1 kwietnia 1938 r. na wniosek strony interesowanej
wykonanie wyroku, choćby wydanego przez sąd wyższy, jeżeli wyrok, dotyczący jednej
z osób, wymienionych w art. 1, orzeka eksmisję z dzierżawionego gruntu lub obowiązek
zniesienia zabudowań.
Art. 3.
(1)
Opłata dzierżawna w wypadkach ukończenia umowy dzierżawnej, przewidzianej w art. 1,
o ile nie jest już zapłacona, wynosi 1 złoty od każdego rubla, którego płacono z tegoż
tytułu według kontraktu lub w braku kontraktu według miejscowych norm dzierżawnych
z 1914 r., i będzie płatna do dnia 31 stycznia każdego roku za okres roczny, rozpoczynający
się od dnia 1 kwietnia roku poprzedniego.
(2)
Opłata dzierżawna może być uiszczona także za pośrednictwem poczty.
Art. 4.
W razie niezapłacenia oznaczonego w art. 3 czynszu z winy dzierżawcy mają zastosowanie
przepisy ogólnie obowiązujące.
Art. 5.
Ustawa niniejsza stosuje się do gruntów, położonych na obszarze sądów apelacyjnych
w Warszawie, Lublinie i Wilnie poza obrębem miast i miasteczek w granicach administracyjnych,
istniejących w dniu wejścia w życie ustawy niniejszej.
Art. 6.
Ustawa niniejsza nie dotyczy gruntów, chronionych ustawą z dnia 31 lipca 1924 r. (Dz.
U. R. P. Nr. 75, poz. 741) w przedmiocie ochrony dzierżawców rolnych wraz z późniejszemi
zmianami.
Art. 7.
Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Sprawiedliwości.
Art. 8.
Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1933 r. i obowiązuje do dnia 1
kwietnia 1938 r.