Ustawaz dnia 15 marca 1933 r.o zbiórkach publicznych
Treść ustawy
Na mocy art. 44 Konstytucji ogłaszam ustawę następujące; treści:
Art. 1.2 orzeczenia
Wszelkie publiczne zbieranie ofiar w gotówce lub w naturze na pewien zgóry określony
cel wymaga uprzedniego pozwolenia władzy.
Art. 2.
(1)
Do udzielania pozwoleń powołane są:
a)
powiatowe władze administracji ogólnej, o ile zbiórka ma być przeprowadzona na obszarze
powiatu lub jego części;
b)
wojewódzkie władze administracji ogólnej, o ile zbiórka ma być przeprowadzona na obszarze
całego województwa lub jego części, obejmującej więcej niż jeden powiat.
(2)
Pozwolenie na zbiórkę, mającą się odbyć na obszarze większym niż jedno województwo,
wydaje, zależnie od wniosku instytucji, urządzającej zbiórkę, bądź każda wojewódzka
władza administracji ogólnej oddzielnie, bądź wojewódzka władza administracji ogólnej
właściwa ze względu na miejsce siedziby instytucji, urządzającej zbiórkę, za zgodą
wojewódzkich władz administracji ogólnej, na których obszarze zbiórka ma się odbywać.
Wojewódzka władza administracji ogólnej, właściwa ze względu na miejsce siedziby instytucji,
urządzającej zbiórkę, wydaje również pozwolenie na zbiórkę, mającą się odbyć na obszarze
większym niż jedno województwo, na zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych.
(3)
Jeżeli zebrane ofiary mają być zużyte zagranicą Państwa, pozwolenia na zbiórkę udziela
Minister Spraw Wewnętrznych po porozumieniu z Ministrem Spraw Zagranicznych i Ministrem
Skarbu.
Art. 3.
(1)
Pozwolenie na zbiórkę publiczną może być udzielone tylko wówczas, gdy cel zbiórki
nie jest przeciwny prawu oraz ze stanowiska interesu publicznego jest godny poparcia.
(2)
Za takie cele uważa się przedewszystkiem cele: religijne, państwowe, oświatowe, zdrowotne,
kulturalno-społeczne i społeczno-opiekuńcze.
(3)
Zbiórki publiczne, urządzane w interesie osobistym, są wzbronione.
(4)
Pozwoleń na zbiórki na cele oświatowe udzielają władze administracji ogólnej po porozumieniu
z właściwą władzą szkolną II instancji.
Art. 4.
Pozwolenie na zbiórkę publiczną może być udzielone jedynie stowarzyszeniom zarejestrowanym,
organizacjom, posiadającym osobowość* prawną, albo komitetom, organizowanym dla przeprowadzenia
określonego celu. Cel zbiórki winien być zgodny ze statutem stowarzyszenia lub organizacji,
bądź z aktem organizacyjnym komitetu.
Art. 5.1 orzeczenie
Minister Spraw Wewnętrznych określa w drodze rozporządzeń sposoby przeprowadzania
zbiórek.
Art. 6.
(1)
W pozwoleniu winien być określony czas, w którym zbiórka ma być przeprowadzona.
(2)
W pozwoleniu mogą być wymienione warunki co do sposobu przeprowadzenia zbiórki.
Art. 7.
(1)
Zbiórki publiczne mogą być przeprowadzane jedynie przez członków tej instytucji (art.
4), która pozwolenie otrzymała, lub przez członków instytucyj, mających cele pokrewne,
albo przez osoby, przez te instytucje imiennie zaproszone.
(2)
Osoby, organizujące lub przeprowadzające zbiórkę, nie mogą za swe czynności otrzymywać
wynagrodzenia.
Art. 8.
(1)
Władza, która udzieliła pozwolenia, może w każdym czasie sama lub przez podległe sobie
władze i organa informować się o stanie akcji zbiórkowej w szczególności przez wgląd
w akta, księgi oraz dokumenty kasowe, przeprowadzać rewizję kasy, żądać ustnych i
pisemnych wyjaśnień oraz wysyłać swoich delegatów na posiedzenia instytucyj. Instytucje
te winny zawiadamiać władzę przynajmniej na 24 godziny naprzód o posiedzeniach, na
których mają być omawiane sprawy zużytkowania zebranych ofiar. Postanowienia o kontroli
zużycia funduszów, uzyskanych ze zbiórki, nie odnoszą się do stowarzyszeń, podlegających
w tym zakresie nadzorowi władzy z mocy prawa o stowarzyszeniach z dnia 27 października
1932 r. (Dz. U. R. P. Nr 94, poz. 808).
(2)
Minister Spraw Wewnętrznych władny jest w drodze rozporządzenia wydawać szczegółowe
przepisy, dotyczące kontroli nad zbiórkami publicznemi.
(3)
Postanowienia ustępów poprzednich nie mają zastosowania do instytucyj, które zostały
powołane do życia na mocy specjalnych ustaw, przewidujących kontrolę władz nad temi
organizacjami.
Art. 9.1 orzeczenie
(1)
Wynik zbiórki i sposób zużytkowania zebranych ofiar winien być podany do wiadomości
władzy, która pozwolenie wydala, oraz ogłoszony w prasie w ciągu miesiąca od ukończenia
zbiórki.
(2)
Od zastosowania postanowień ust. (1) oraz postanowień art. 8 wyłączone są takie organizacje
i instytucje wyznania, uznanego przez Państwo, których wyłączenie wynika z uregulowania
stosunku Państwa do tego wyznania na mocy specjalnej ustawy.
Art. 10.
(1)
Władza, która pozwolenie wydała, może je cofnąć w każdym czasie, jeżeli zbiórka przeprowadzana
jest niezgodnie z postanowieniami niniejszej ustawy, lub jeżeli ujawnione zostanie,
że dalsze prowadzenie zbiórki może zagrażać bezpieczeństwu, spokojowi lub porządkowi
publicznemu, albo jeśli władza stwierdzi (art. 8), że ofiary, uzyskiwane ze zbiórki,
nie są przeznaczane na właściwy cel.
(2)
W przypadku, przewidzianym w ust. (1), władza może jednocześnie zarządzić przekazanie
zebranych ofiar na cele humanitarne jednej z instytucyj społeczno-opiekuńczych lub
oświatowych.
Art. 11.
(1)
Kto wykracza przeciwko postanowieniom niniejszej ustawy lub rozporządzeń, wydanych
na jej podstawie, podlega w trybie administracyjnym karze aresztu do 1 miesiąca i
grzywny do 1.000 złotych, albo jednej z tych kar.
(2)
Kary te mogą być nakładane zarówno na osoby urządzające, jak i osoby, przeprowadzające
zbiórkę publiczną.
(3)
Ofiary, uzyskane ze zbiórki, przeprowadzonej bez pozwolenia, ulegają przepadkowi i
zostaną przekazane przez władzę na cele humanitarne jednej z instytucyj społeczno-opiekuńczych
lub oświatowych.
Art. 12.
Jeżeli w ustawie niniejszej jest mowa o powiatowych władzach administracji ogólnej,
są w miastach, stanowiących odrębne powiaty miejskie, właściwymi starostowie grodzcy
(dyrektorowie policji, komisarz rządu m. Gdyni).
Art. 13.
Ustawa niniejsza nie ma zastosowania:
a)
do zbiórek na cele religijne, jeżeli są one prowadzone w obrębie zabudowań i pomieszczeń,
poświęconych wyłącznie służbie Bożej;
b)
do zbiórek, związanych z celami i tradycjami religijnemi uznanych przez Państwo związków
wyznaniowych, przeprowadzanych poza budynkami i pomieszczeniami, wymienionemi w punkcie
a), jeżeli zbiórki takie przeprowadzane są przez władze tych związków, ich organa,
względnie osoby przez nie imiennie zaproszone i jeżeli odbywają się w sposób, ustalony
tradycją i zwyczajami miejscowemi, lub też w bezpośredniej łączności z obrzędami religijnemi;
c)
do zbiórek, przeprowadzanych w drodze loteryj pieniężnych lub fantowych, jeżeli zbiórki
te nie są przeprowadzane w miejscach publicznych;
d)
do zbiórek, przeprowadzanych w lokalach prywatnych wśród grona osób znajomych osobiście
przeprowadzającym zbiórkę;
e)
do zbiórek wśród młodzieży szkolnej w lokalach szkolnych, odbywających się na podstawie
pozwolenia władz szkolnych;
f)
do zbiórek koleżeńskich w lokalach urzędów publicznych na cele godne poparcia, odbywających
się na podstawie pozwolenia przełożonego urzędu.
Art. 14.
Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych w porozumieniu
z zainteresowanymi ministrami.
Art. 15.
(1)
Ustawa niniejsza wchodzi w życie trzydziestego dnia po dniu ogłoszenia i obowiązuje
na całym obszarze Państwa.
(2)
Równocześnie tracą moc wszelkie dotychczasowe przepisy o zbiórkach publicznych.