Ustawaz dnia 21 stycznia 1932 r.zmieniająca niektóre przepisy postępowania karnego
Treść ustawy
Na mocy art. 44 Konstytucji ogłaszam ustawę następującej treści:
Art. 1.
W kodeksie postępowania karnego z dnia 19 marca 1928 r. wprowadza się zmiany następujące:
1)
Art. 31 §§ 1 i 2 otrzymują brzmienie następujące:
„
§ 1.
Orzecznictwu polskich sądów karnych nie podlegają:
a)
uwierzytelnieni w Polsce przedstawiciele dyplomatyczni państw obcych;
b)
personel dyplomatyczny przedstawicielstwa;
c)
członkowie rodzin osób, wymienionych pod lit. a) i b);
d)
personel kancelaryjny przedstawicielstwa;
e)
służba przedstawicieli, posiadająca obywatelstwo tego samego, co oni, państwa;
f)
inne osoby, korzystające z prawa zakrajowości na mocy ustaw, umów lub ustalonych zwyczajów
międzynarodowych.
§ 2.
Przepis § 1 nie ma zastosowania do obywateli polskich i nie stoi na przeszkodzie stosowaniu
retorsji
”
.
2)
Art. 50 otrzymuje brzmienie następujące:
„
Art. 50.
O ile przepis szczególny nie stanowi inaczej, sąd oznajmia swoje orzeczenia, zapadłe
na rozprawie, przez ogłoszenie ustne, zapadłe zaś poza rozprawą - bądź przez ogłoszenie
ustne, bądź przez doręczenie odpisu
”
.
3)
W art. 56 § 1 skreśla się wyrazy: „W sprawach”.
4)
W art. 70 treść dotychczasowa otrzymuje oznaczenie § 1, przyczem dodaje się w niej
po wyrazach: „zwrócić się” wyrazy: „za pośrednictwem prokuratora sądu okręgowego”, zaś w końcu tego artykułu dodaje się zdanie: „Podanie powinno być podpisane przez adwokata.”, a jako § 2 wprowadza się przepis następujący:
„
§ 2.
Jeżeli zawiadomienie nie mogło być wysłane lub doręczone, to pokrzywdzony może zwrócić
się o zezwolenie na popieranie oskarżenia w charakterze oskarżyciela posiłkowego w
terminie zawitym trzech miesięcy od daty odmowy lub umorzenia dochodzenia
”
.
5)
W art. 74 treść dotychczasowa otrzymuje oznaczenie § 1, a jako § 2 wprowadza się przepis
następujący:
„
§ 2.
W razie śmierci pokrzywdzonego, powództwo cywilne o roszczenie majątkowe, wynikające
dla nich z przestępstwa, mogą wytoczyć w terminie, przewidzianym w § 1:
a)
małżonek, rodzice, dzieci i wnuki pokrzywdzonego;
b)
inne osoby, które z mocy uprawnienia ustawowego pozostawiły na utrzymaniu pokrzywdzonego
”
.
6)
Art. 88 § 1 lit. a) otrzymuje brzmienie następujące;
„
a)
jeżeli nie ukończył lat siedemnastu, a nie staje przed sądem dla nieletnich lub przed
sądem grodzkim, przewidzianym w art. 4 § 2 prawa o ustroju sądów powszechnych
”
.
7)
W art. 93 § 2 skreśla się na końcu wyrazy: „sędziego lub aplikanta” i wprowadza wyrazy: „asesora, aplikanta lub urzędnika sekretarjatu sądowego, w sprawach zaś nieletnich
- także kuratora nieletnich lub członka patronatu nad nieletnimi”.
8)
W art. 105 po wyrazie: „następnie” dodaje się wyrazy: „przed złożeniem zeznania na przewodzie sądowym pierwszej instancji”.
9)
Art. 109 otrzymuje brzmienie następujące:
„
Art. 109.
Sędzia śledczy przesłuchuje świadka pod przysięgą wtedy tylko, gdy zachodzi uzasadnione
przypuszczenie, że świadek bez przysięgi nie powie prawdy, lub że nie stawi się na
rozprawę główną z powodu przeszkód, nie dających się usunąć lub zbyt trudnych do usunięcia,
albo z powodu znacznej odległości miejsca pobytu
”
.
10)
W art. 110 dodaje się:
„
§ 2.
Duchowni uznanych prawnie wyznań nie składają przysięgi
”
.
11)
W art. 111 § 1 skreśla się wyrazy: „każdy zosobna”.
12)
Art. 114 otrzymuje brzmienie następujące:
„
Art. 114.
Świadkom, którzy w danej sprawie zeznawali pod przysięgą, przypomina się przy ponownem
przesłuchaniu poprzednio złożoną przysięgę, chyba że sąd uzna ponowne zaprzysiężenie
za konieczne
”
.
13)
W art. 154 wprowadza się § 4 w brzmieniu następującem:
„
§ 4.
Na postanowienia sądu, wydane na zasadzie niniejszego artykułu, służy zażalenie
”
.
14)
W art. 160 dodaje się po wyrazie: „wniosek” wyrazy: „sędziemu śledczemu lub”.
15)
W art. 172 § 2 po słowie: „sąd” dodaje się wyraz: „okręgowy”.
16)
W art. 192 skreśla się wyraz: „apelacyjny”.
17)
W art. 197 brzmienie dotychczasowe otrzymuje oznaczenie § 1, przyczem skreśla się
w nim wyraz: „poleconych”, wyrazy zaś „przez woźnych sądowych” zastępuje się wyrazami: „przez funkcjonarjuszów lądowych lub prokuratorskich, a osobom, pozostającym w więzieniu
- także przez funkcjonariuszów zarządu więziennego”, a jako § 2 wprowadza się przepis następujący:
„
§ 2.
Adresat może odebrać pismo bezpośrednio w sekretariacie sądu
”
.
18)
Art. 203 §§ 2 i 3 otrzymują brzmienie następujące:
„
§ 2.
Jeżeli się nikt nie znajdzie, ktoby pismo chciał przyjąć, zostawia się je bądź w miejscowym
urzędzie gminnym, bądź w urzędzie pocztowym
”
.
„
§ 3.
W razie doręczenia pisma sąsiadowi lub dozorcy domu albo pozostawieniu go w urzędzie
gminnym lub pocztowym, przybija się na drzwiach adresata zawiadomienie, komu pismo
doręczono
”
.
19)
Jako art. 2031 wprowadza się przepis następujący:
„
Art. 2031.
Pismo, przeznaczone dla korporacji, spółki, stowarzyszenia, zakładu lub związku, albo
dla obrońcy lub pełnomocnika strony, można w razie nieobecności w lokalu biurowym
osoby, upoważnionej do przyjmowania pism, doręczyć także zastępczo do rąk każdej osobie,
zatrudnionej w biurze, a w braku takich osób - dozorcy domu, gdzie biuro się znajduje
”
.
20)
Art. 218 otrzymuje brzmienie następujące:
„
Art. 218.
Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskim
urzędzie pocztowym lub telegraficznym, a przez osobę uwięzioną złożone w zarządzie
więzienia
”
.
21)
W art. 221 wyraz: „wydania” zmienia się na: „ogłoszenia”.
22)
Art. 226 otrzymuje brzmienie następujące:
„
Art. 226.
§ 1.
O przywróceniu terminu, dotyczącego środka odwoławczego, rozstrzyga na posiedzeniu
niejawnem sąd, w którym środek należało złożyć. Na postanowienie odmowne służy zażalenie,
które rozstrzyga ostatecznie sąd, właściwy do rozpoznania środka odwoławczego.
§ 2.
O przywróceniu terminu w wypadkach, nie przewidzianych w § 1, rozstrzyga sąd, do którego
wniosek zgłoszono. Na postanowienie odmowne sądu pierwszej instancji służy zażalenie
”
.
23)
W art. 239 § 2 skreśla się wyrazy: „zasięga zdania sędziów, którzy brali udział w rozprawie” i na miejsce ich wprowadza się wyrazy: „żądanie sprostowania protokułu rozpoznaje na posiedzeniu niejawnem sąd, orzekający
w danej sprawie, po wysłuchaniu protokulanta”.
24)
W art. 247 treść dotychczasowa otrzymuje oznaczenie § 1, a jako § 2 wprowadza się
przepis następujący:
„
§ 2.
Sąd grodzki, odmawiając umorzenia dochodzenia, przesyła sprawę prokuratorowi
”
.
25)
W art. 248 dodaje się §§ 3 i 4 w brzmieniu następującem:
„
§ 3.
Stosownie do właściwości, sąd grodzki lub, na wniosek prokuratora, sąd okręgowy na
posiedzeniu niejawnem, po wysłuchaniu podejrzanego lub jego obrońcy, w razie umorzenia
dochodzenia wyda w wypadkach, prawem przewidzianych, postanowienie co do umieszczenia
podejrzanego w zakładzie leczniczym lub co do zastosowania względem niego innych środków
zabezpieczających
”
.
„
§ 4.
Na postanowienia, przewidziane w § 3, służy zażalenie
”
.
26)
Art. 251 otrzymuje brzmienie następujące:
„
Art. 251.
§ 1.
Jeżeli w toku dochodzenia zachodzi potrzeba:
a)
przesłuchania podejrzanego;
b)
przesłuchania jako świadków pokrzywdzonego i osób, które zatrzymały lub sprowadziły
podejrzanego, albo z nim równocześnie się stawiły;
c)
przedsięwzięcia czynności, ustalającej ślady przestępstwa, a należy przypuszczać,
że na rozprawie głównej ślady nie dałyby się odtworzyć bez odczytania protokułu wymienionej
czynności;
d)
przesłuchania pod przysięgą świadka, którego zeznanie ma doniosłe znaczenie, a zachodzi
obawa, że świadek nie stawi się na rozprawę główną z powodu przeszkód, nie dających
się usunąć lub zbyt trudnych do usunięcia, albo z powodu znacznej odległości miejsca
pobytu;
e)
przesłuchania pod przysięgą świadka, którego zeznanie ma doniosłe znaczenie, a zachodzi
obawa, że świadek bez przysięgi nie powie prawdy;
f)
zbadania stanu umysłowego podejrzanego;
g)
przesłuchania świadka, zamieszkałego poza okręgiem sądu okręgowego lub wydziału zamiejscowego,
właściwego dla danej sprawy, to sędzia śledczy lub sąd grodzki dokonywa powyższych
czynności na wniosek prowadzącego dochodzenie.
§ 2.
Jednocześnie z ustaleniem śladów przestępstwa należy dokonać i innych czynności sądowych,
których równoczesne przeprowadzenie jest możliwe.
§ 3.
Na postanowienie, odmawiające spełnienia czynności, służy zażalenie
”
.
27)
W art. 252 dodaje się po liczbie 251 wyrazy: „pod lit. a) - f)”.
28)
W art. 254 na końcu skreśla się: „b), c)” i wstawia się na to miejsce: „c) i d)”.
29)
Art. 269 otrzymuje brzmienie następujące:
„
Art. 269.
Jeżeli zachodzi potrzeba dokonania czynności śledczej poza okręgiem sądu grodzkiego,
mającego siedzibę w tej samej miejscowości, co sędzia prowadzący śledztwo, albo przesłuchania
osoby, przebywającej poza takim okręgiem, wówczas sędzia może zwrócić się o to do
miejscowego sędziego śledczego lub sądu grodzkiego
”
.
30)
Art. 273 otrzymuje brzmienie następujące:
„
Art. 273.
§ 1.
Umarzając śledztwo, sędzia śledczy wydaje postanowienie co do dowodów rzeczowych,
a w wypadkach, prawem przewidzianych, przesyła sprawę do sądu okręgowego celem powzięcia
na posiedzeniu niejawnem, po wysłuchaniu oskarżonego lub jego obrońcy, postanowienia
co do umieszczenia oskarżonego w zakładzie leczniczym lub zastosowania względem niego
innych środków zabezpieczających.
§ 2.
Na postanowienia powyższe służy zażalenie
”
.
31)
W art. 277 § 1 liczbę „274” zastępuje się liczbą: „275”.
32)
Art. 295 § 1 otrzymuje brzmienie następujące:
„
§ 1.
Strony mają prawo wnosić w terminie dwutygodniowym od daty doręczenia odpisu aktu
oskarżenia o wezwanie innych osób oraz sprowadzenie innych dowodów, prócz wskazanych
w wykazie, załączonym do aktu oskarżenia, o czem należy uprzedzić oskarżonego przy
doręczeniu odpisu aktu oskarżenia
”
.
33)
W art. 297 zamiast § 2 wprowadza się §§ 2 i 3 w brzmieniu następującem:
„
§ 2.
Wniosek, złożony po terminie, prezes wnosi na posiedzenie niejawne sądu, który może
powziąć postanowienie odmowne, jeżeli zachodzą warunki, przewidziane w art. 3301.
§ 3.
Przepisy §§ 1 i 2 nie dotyczą prokuratora
”
.
34)
W art. 300 § 1 po wyrazach: „niezależnie od kar dodatkowych” dodaje się wyrazy: „tudzież w sprawach, dotyczących tylko wydania wyroku łącznego”.
35)
Wprowadza się jako art. 3301 przepis następujący:
„
Art. 3301 § 1. Sąd nie uwzględni zgłoszonego na rozprawie wniosku o przesłuchanie świadków
i biegłych oraz o przeprowadzenie innych dowodów, jeżeli okoliczności, na których
stwierdzenie dowód wskazano, nie mogą mieć wpływu na treść wyroku.
§ 2.
Sąd może odrzucić na rozprawie wniosek o przesłuchanie świadków i biegłych oraz o
przeprowadzenie innych dowodów, nie zgłoszonych w terminie, przewidzianym w art. 295,
jeżeli dowód znany był stronie tak wcześnie, że mogła go zgłosić w terminie, a nie
dotyczy świeżo ujawnionej okoliczności, mogącej mieć wpływ na treść orzeczenia o winie
”
.
36)
Art. 338 otrzymuje brzmienie następujące:
„
Art. 338.
§ 1.
Wolno odczytywać na rozprawie protokuły sądowego przesłuchania świadków, sporządzone
w dochodzeniu (art. 48, 251 - 257) lub w śledztwie albo na rozprawie, o ile świadkowi
nie można było doręczyć wezwania, albo o ile świadek nie stawił się z powodu przeszkód,
nie dających się usunąć lub zbyt trudnych do usunięcia, albo z powodu znacznej odległości
miejsca pobytu, bądź też, stawiwszy się, zeznał inaczej niż w postępowaniu poprzedniem,
albo odmówił zeznań, albo oświadczył, że pewnych szczegółów nie pamięta.
§ 2.
Wolno również odczytywać na rozprawie protokuły sądowego przesłuchania świadków, sporządzone
w dochodzeniu (art. 48, 251 - 257), w śledztwie lub na rozprawie w innej sprawie,
o ile świadkowie byli badani w danej sprawie, a zachodzą warunki, przewidziane w §
1.
§ 3.
Wolno odczytywać na rozprawie protokuły sądowego przesłuchania oskarżonego, sporządzone
w dochodzeniu (art. 48, 168, 251 - 257), w śledztwie lub na rozprawie, jeśli oskarżony,
którego stawiennictwo nie jest obowiązkowe, nie stawił się osobiście na rozprawę,
albo jeśli oskarżony, stawiwszy się na rozprawę, bądź zeznał inaczej niż w postępowaniu
poprzedniem, bądź odmówił zeznań, bądź oświadczył, że pewnych szczegółów nie pamięta.
§ 4.
Pozatem wolno odczytywać za zgodą stron wszelkie protokuły sądowego przesłuchania
świadków, biegłych i oskarżonych.
§ 5.
Sąd może zaniechać za zgodą stron odczytywania protokułów i zaliczyć je w poczet dowodów,
ujawnionych na rozprawie
”
.
37)
W art. 339 treść dotychczasowa otrzymuje oznaczenie § 1, przyczem dodaje się w niej
po wyrazie: „zapadłe” wyrazy: „zaświadczenia lekarskie, zawiadomienia pokrzywdzonych o przestępstwie”, a jako § 2 wprowadza się przepis następujący:
„
§ 2.
Przepis art. 338 § 5 ma tu odpowiednie zastosowanie
”
.
38)
Art. 345 otrzymuje brzmienie następujące:
„
Art. 345.
Jeżeli świadek, który nie może się stawić, lub którego stawiennictwo jest utrudnione
z powodów, wymienionych w art. 338, nie złożył już poprzednio, w dochodzeniu, w śledztwie
lub na rozprawie zeznania co do okoliczności, której stwierdzenie sąd uzna za niezbędne,
sąd przerywa lub odracza rozprawę i poleca przesłuchanie świadka jednemu ze swoich
członków, lub sądowi grodzkiemu, w którego okręgu świadek przebywa. Art. 253 §§ 1,
2 i 3 ma odpowiednie zastosowanie
”
.
39)
W art. 346 wprowadza się § 3 w brzmieniu następującem:
„
§ 3.
Jeżeli przewodniczący, zarządzając przerwę, oznaczy jednocześnie czas i miejsce, w
których odbędzie się dalszy ciąg rozprawy, wówczas osoby obecne na przerwanej rozprawie
obowiązane są stawić się w nowym terminie bez osobnego wezwania. Przepis art. 117
ma tu odpowiednie zastosowanie
”
.
40)
W art. 444 treść dotychczasowa otrzymuje oznaczenie § 1, a jako § 2 wprowadza się
przepis następujący:
„
§ 2.
Wnioski, przewidziane w art. 295 § 1, składać można na pierwszej rozprawie głównej.
Do wniosków, zgłoszonych po tym terminie, ma zastosowanie przepis art. 3301 § 2
”
.
41)
W art. 446 skreśla się wyrazy: „a stawiennictwo jego byłoby dlań zbyt uciążliwe”, zamiast zaś wyrazów: „zwraca się” wprowadza się wyrazy: „może zwrócić się”.
42)
W art. 450 po wyrazie: „kasacji” umieszcza się przecinek i dodaje się wyrazy: „z powodu odmowy przywrócenia terminu kasacji”.
43)
W art. 451 po wyrazie: „kasacji” umieszcza się przecinek i dodaje wyrazy: „z powodu odmowy przywrócenia terminu kasacji”.
44)
W art. 452 przepis § 2 otrzymuje oznaczenie § 3, a jako § 2 wprowadza się przepis
następujący:
„
§ 2.
Prezes sądu odmawia przyjęcia zażalenia, złożonego po terminie lub przez osobę nieuprawnioną.
Na zarządzenie prezesa służy zażalenie
”
.
45)
Art. 465 otrzymuje brzmienie następujące:
„
Art. 465.
Powód cywilny może założyć apelację wtedy tylko, gdy oskarżyciel lub oskarżony zapowiedział
założenie apelacji
”
.
46)
Art. 466 otrzymuje brzmienie następujące:
„
Art. 466.
Jeżeli oskarżyciel lub oskarżony, który zapowiedział apelację, nie wniósł jej wywodu
lub apelację cofnął, sąd karny pozostawia bez rozpoznania apelację powoda cywilnego
i zwraca mu wniesioną z tytułu apelacji opłatę
”
.
47)
W art. 474 treść dotychczasowa otrzymuje oznaczenie § 1, przyczem wyrazy: „Sąd odwoławczy rozważa na posiedzeniu niejawnem” zastępuje się wyrazami: „Prezes sądu odwoławczego rozważa”, jako zaś §§ 2 i 3 wprowadza się przepisy następujące:
„
§ 2.
Jeżeli prezes uważa, że zachodzi brak formalnych warunków apelacji, lub że zamieszczony
w niej wniosek o wezwanie świadków i biegłych albo o sprowadzenie innych dowodów należy
odrzucić, lub też że należy wydać zarządzenia w myśl § 3, to wnosi sprawę na posiedzenie
niejawne.
§ 3.
Sąd odwoławczy może, przed rozpisaniem rozprawy, sprawdzić przez właściwy sąd grodzki
dowody, przytoczone w apelacji lub w piśmie strony przeciwnej, która apelacji nie
założyła, jeśli przeprowadzenie dowodu ma nastąpić poza siedzibą sądu odwoławczego,
albo świadkowie lub biegli zamieszkują poza siedzibą tegoż sądu
”
.
48)
Art. 476 skreśla się.
49)
Przepis art. 477 otrzymuje oznaczenie, jako art. 478, dotychczasowy zaś art. 478 skreśla
się.
50)
Wprowadza się pod oznaczeniem art. 477 nowy przepis w brzmieniu następującem:
„
Art. 477.
§ 1.
Sąd odwoławczy nie może odmówić przyjęcia:
a)
dowodu, wskazanego w wywodzie apelacji, jeżeli sąd pierwszej instancji bezzasadnie
odrzucił wniosek w tym względzie na mocy art. 3301;
b)
nowego dowodu, nieznanego stronie przed wydaniem zaskarżonego wyroku, a mogącego mieć
istotny wpływ na treść orzeczenia o winie.
§ 2.
Przepis § 1 pkt. a) ma zastosowanie również do wniosków strony przeciwnej, która apelacji
nie założyła, jeżeli złożyła wniosek w ciągu siedmiu dni od zawiadomienia jej o przesłaniu
akt do sądu odwoławczego.
§ 3.
O przyjęciu innych dowodów sąd postanawia według swego uznania.
§ 4.
Terminy powyższe nie dotyczą prokuratora
”
.
51)
W art. 480 treść dotychczasowa otrzymuje oznaczenie § 1, a jako § 2 wprowadza się
przepis następujący:
„
§ 2.
W sprawach z oskarżenia publicznego udział prokuratora w rozprawie odwoławczej jest
obowiązkowy
”
.
52)
W art. 492 treść dotychczasowa otrzymuje oznaczenie § 1, a jako § 2 wprowadza się
przepis następujący:
„
§ 2.
W razie złożenia wniosku o przyznanie prawa ubogich po upływie terminu do wywodu kasacji
(art. 224), prezes sądu pozostawia wniosek ten bez rozpoznania, kasację zaś bez biegu
”
.
53)
W art. 522 § 1 wyrazy: „na korzyść oskarżonego” zastępuje się wyrazami: „wówczas, gdy w zakresie orzeczenia o winie i karze uchylenie jest dla oskarżonego
bez znaczenia lub korzystne”.
54)
W art. 555 treść dotychczasowa otrzymuje oznaczenie § 1, a jako § 2 dodaje się przepis
następujący:
„
§ 2.
Od oskarżonego pobiera się opłaty, wskazane w § 1, o ile przedsięwzięta przezeń czynność
odnosi się wyłącznie do powództwa cywilnego
”
.
55)
W art. 559 wyrazy: „wniesione przez tegoż opłaty” zastępuje się wyrazami: „należne mu koszty”.
56)
W art. 561 po wyrazach: „Skarb Państwa” umieszcza się przecinek i dodaje się wyrazy: „z wyjątkiem kosztów, wymienionych w art. 566 pod lit h)”.
57)
W art. 567 wyraz: „piętnaście” zastępuje się wyrazami: „dwadzieścia pięć”.
58)
W art. 575 przepis dotychczasowy otrzymuje oznaczenie § 1, a jako §§ 2 i 3 wprowadza
się przepisy następujące:
„
§ 2.
Przepis § 1 nie ma zastosowania do zwrotu kosztów, należnych oskarżycielowi prywatnemu
lub posiłkowemu od oskarżonego, albo oskarżonemu od oskarżyciela.
§ 3.
Sąd lub prokurator, zarządzając wykonanie wyroku, może odroczyć ściągnięcie opłat
i kosztów postępowania, należnych Skarbowi Państwa, lub rozłożyć je na raty na czas,
nie przekraczający jednego roku, jeżeli natychmiastowe ich ściągnięcie groziłaby zobowiązanemu
zbyt ciężkiemi skutkami
”
.
59)
W art. 614 treść dotychczasowa otrzymuje oznaczenie § 1, a jako § 2 wprowadza się
przepis następujący:
„
§ 2.
Jeżeli orzekało kilka sądów okręgowych lub grodzkich, właściwym jest ten sąd okręgowy,
w którym lub w którego okręgu zapadł wyrok ostatni
”
.
60)
W art. 623 dodaje się § 3 w brzmieniu następującem:
„
§ 3.
Aż do rozpoczęcia postępowania dowodowego oskarżony może cofnąć żądanie skierowania
sprawy na drogę postępowania sądowego. W tym wypadku orzeczenie władzy administracyjnej
staje się prawomocne
”
.
61)
W art. 643 dodaje się § 4 w brzmieniu następującem:
„
§ 4.
Czas trwania aresztu tymczasowego, przewidziany w art. 171 i 172, liczy się od chwili
przejęcia aresztowanego przez władze polskie na obszarze Państwa
”
.
62)
Jako art. 6451 wprowadza się przepis następujący:
„
Art. 6451.
§ 1.
Jeżeli osoba wydana była oskarżona o kilka przestępstw, państwo obce zaś wydało ją
z zastrzeżeniem ścigania tylko za niektóre z tych przestępstw, to postępowanie karne
może obejmować tylko te przestępstwa, a co do innych powinno być zawieszone.
§ 2.
Jeżeli przeciw takiej osobie zapadł już wyrok prawomocny, obejmujący kilka przestępstw,
wówczas sąd, który wydał wyrok, uchyli wyrokiem orzeczenie o karze i wymierzy karę
tylko za przestępstwa, objęte zezwoleniem na wydanie.
§ 3.
Postępowanie, zawieszone w myśl § 1, może być podjęte, jeżeli oskarżony z własnej
winy nie opuści granic Polski w ciągu dwóch miesięcy lub jeśli, opuściwszy je, powróci.
Termin liczy się od daty prawomocnego ukończenia postępowania w sprawie o przestępstwo,
objęte zezwoleniem na wydanie, a w razie skazania - od odbycia kary. W wypadku, przewidzianym
w § 2, sąd ograniczy się do wydania orzeczenia o karze.
§ 4.
Wydając orzeczenie o karze, sąd nie może orzec kary surowszej nad wymierzoną oskarżonemu
poprzednio za dane przestępstwo
”
.
63)
W art. 647 treść dotychczasowa otrzymuje oznaczenie § 1, a jako § 2 wprowadza się
przepis następujący:
„
§ 2.
O dniu i miejscu tymczasowego zaaresztowania należy bezzwłocznie i bezpośrednio zawiadomić
zagraniczną władzę wzywającą lub ścigającą oraz Ministerstwo Sprawiedliwości
”
.
Art. 2.
W przepisach wprowadzających kodeks postępowania karnego z dnia 19 marca 1928 r. wprowadza się zmiany następujące:
1)
W art. 1 § 2 pkt. 11 przed: „§338 ust. 2, 3 i 4” dodaje się: „§ 265 i”.
2)
W art. 8 § 2 pkt. 2 otrzymuje brzmienie następujące:
„
2)
o zbrodnie, przewidziane w §§ 83, 104, 159, 163, 164, tudzież o występki, przewidziane
w §§ 335, 337, 486, 486a, 486b, 486c ustawy karnej 1852 r. (w brzmieniu art. 10 ces.
rozporządzenia z 18 grudnia 1914 r. Dz. u. p. austr. Nr 337)
”
.
3)
Art. 9 otrzymuje brzmienie następujące:
„
Art. 9.
§ 1.
Sądy grodzkie rozpoznają, prócz spraw, należących do ich właściwości z mocy art. 15 i 16 kodeksu postępowania karnego, z wyłączeniem jednak wymienionych w art. 8 § 1 i § 2 pkt. 2 i 3 przepisów wprowadzających
ten kodeks, nadto sprawy o następujące przestępstwa:
1)
o występek, wymieniony w § 187 kodeksu karnego 1871 r. z wyjątkiem, gdy czyn popełniono
treścią druku (art. 16 k. p. k.);
2)
o występek, wymieniony w § 223 kodeksu karnego 1871 r.;
3)
o występki, wymienione w §§ 242, 246 i 263 oraz w §§ 258 L. 1 i 259 kodeksu karnego
1871 r., jeżeli wyrządzona lub zamierzona szkoda nie przenosi pięciuset złotych;
4)
o zbrodnie, wymienione w § 244 w wypadku popełnienia zwykłej kradzieży (§ 242) i §
261 ust. 2 kodeksu karnego 1871 r., jeżeli wyrządzona lub zamierzona szkoda nie przenosi
pięciuset, złotych;
5)
o zbrodnie, przewidziane w §§ 98 i 99 ustawy karnej 1852 r., choćby zachodziły okoliczności
szczególnie obciążające, lecz nie wymienione wyraźnie w § 100 ust. 2 tej ustawy;
6)
o zbrodnię, wymienioną w § 152 (§ 154) ustawy karnej 1852 r.;
7)
o zbrodnię, wymienioną w § 153 (§ 154) ustawy karnej 1852 r., o ile dotyczy uszkodzenia
cielesnego rodziców;
8)
o zbrodnie, wymienione w §§ 171 - 178, 183 - 184, 185 - 186 ustawy karnej 1852 r.,
w wypadkach, zagrożonych karą pozbawienia wolności nie powyżej lat pięciu, jeżeli
kwota lub wartość rzeczy nie przenosi pięciuset złotych;
9)
o zbrodnię, wymienioną w §§ 197, 200 - 202 ustawy karnej 1852 r., w wypadkach, zagrożonych
karą więzienia nie powyżej lat pięciu, jeżeli szkoda, wyrządzona lub zamierzona, nie
przenosi pięciuset złotych.
§ 2.
Jeżeli w wypadkach, wskazanych w § 1 pkt. 3, 4, 8, 9, ujawni się dopiero w toku rozprawy,
że kwota lub wartość rzeczy albo szkoda wyrządzona lub zamierzona przenosi pięćset
złotych, sąd grodzki nie przestaje być z tego powodu właściwy, chyba że w wypadkach,
wymienionych w § 1 pkt. 8, 9, kwota lub wartość albo szkoda przekracza dwa tysiące
złotych.
§ 3.
W wypadkach, wymienionych w § 1, z wyjątkiem gdy kara jest uzasadniona powrotem do
przestępstwa (art. 15 § 2 k. p. k.), sąd grodzki nie może wymierzyć kary surowszej,
niż dwa lata pozbawienia wolności. Jeżeli uzna w toku rozprawy głównej za odpowiednią
karę surowszą, przekazuje sprawę sądowi okręgowemu. Sąd okręgowy może jednak na wniosek
prokuratora przekazać sprawę z powrotem sądowi grodzkiemu; postanowienie sądu okręgowego
wiąże sąd grodzki. W razie uznania przez sąd okręgowy swej właściwości, oskarżyciel
winien wnieść nowy akt oskarżenia.
§ 4.
W sprawach, przewidzianych w niniejszym artykule, z wyjątkiem wypadków powrotu do
przestępstwa, dopuszczalne jest w sądach grodzkich postępowanie zaoczne (art. 379
- 384, 447 k. p. k.), choćby ustawa karna zagrażała karą pozbawienia wolności ponad
jeden rok
”
.
4)
W art. 11 treść dotychczasowa otrzymuje oznaczenie § 1, a jako § 2 wprowadza się przepis
następujący:
„
§ 2.
Ściganie z powodu zniewagi władzy państwowej, urzędnika państwowego lub osoby wojskowej
podczas lub z powodu pełnienia przez nich obowiązków urzędowych bądź służbowych albo
w związku z ich stanowiskiem nastąpi z urzędu w wypadkach, przewidzianych w obowiązujących
ustawach, a przez wzgląd na interes publiczny może nastąpić również w wypadkach, gdy
ściganie jest według ustawy uzależnione od skargi prywatnej, wniosku lub upoważnienia,
choćby takiej skargi, wniosku lub upoważnienia nie złożono. W razie wniesienia oskarżenia
publicznego, pokrzywdzonemu służy prawo popierania oskarżenia nawet w razie odstąpienia
oskarżyciela publicznego
”
.
5)
W art. 12 wprowadza się następujące zmiany:
1)
§ 3 artykułu 12 oznacza się jako § 4;
2)
w miejsce § 2 artykułu 12 wstawia się następujące przepisy;
„
§ 2.
Na obszarze, na którym obowiązuje kodeks karny 1871 r. ścigane są w trybie oskarżenia
prywatnego przestępstwa, wskazane w § 414 ust. 1 pkt. 1 - 3, 5 - 7, oraz ust. 2 ustawy
postępowania karnego 1877 r. Atoli z pośród przestępstw, wskazanych w powołanych przepisach
§ 414 u. p. k. 1877 r., będą ścigane tylko w trybie oskarżenia publicznego - nie wyłączając
oskarżenia posiłkowego pod warunkami art. 70 lub 71 kodeksu postępowania karnego - występki, przewidziane kodeksem karnym 1871 r. w § 123, jeżeli naruszenie dotyczy
miejsc, przeznaczonych do służby publicznej lub do ruchu publicznego, w § § 185 -
187, 189, 223 w wypadkach, określonych w § 196 (§ 232 ust. 3), w § 223 a) ust. 1,
w § 230 ust. 1, jeżeli ustawa nie zalicza urazu do lekkich tylko, wreszcie w § 303,
jeżeli uszkodzono rzecz, należącą do Państwa lub samorządu terytorialnego; do ścigania
w trybie oskarżenia publicznego potrzebny jest wniosek fart. 54 kodeksu postępowania karnego), o ile go kodeks karny 1871 r. wymaga, w szczególności w wypadku określonym w §
196 (§ 232 ust. 3) - wniosek pokrzywdzonego lub jego przełożonego. Wniosek nie jest
konieczny, gdy zachodzą warunki, przewidziane w art. 11 § 2.
§ 3.
Na obszarze, na którym obowiązuje ustawa karna 1852 r., ścigane są w trybie oskarżenia
prywatnego przestępstwa, określone w § 46 ust. 1 ustawy postępowania karnego 1873 r.,
a nadto wykroczenia, przewidziane w §§ 411 (412) i 431 ustawy karnej 1852 r., atoli
w trybie oskarżenia publicznego ścigane będzie wykroczenie, przewidziane w § 411,
gdy czyn popełniła jedna z osób, wymienionych w § 68 tej ustawy, podczas wykonywania
urzędu lub służby, a wykroczenie, przewidziane w § 431 w następujących wypadkach:
a)
gdy jest karalne według § 432 ustawy karnej 1852 r.;
b)
gdy działania lub zaniechania dopuszczono się odnośnie do przedmiotów, wymienionych
w §§ 85 lit. c), 87 i 89 tej ustawy, albo wśród wspomnianych tam okoliczności szczególnie
niebezpiecznych;
c)
gdy działania lub zaniechania dopuszczono się odnośnie do środków wybuchowych, materjałów
łatwopalnych, gazów trujących lub bakteryj zaraźliwych;
d)
gdy jedna z osób, wymienionych w § 68 tej ustawy, przekroczyła granice obrony koniecznej
(§ 2 zdanie ostatnie tej ustawy), podczas wykonywania swego urzędu lub służby, albo,
gdy względem niej przekroczono te granice podczas wykonywania przez nią urzędu lub
służby;
e)
gdy odpowiedzialność polega na zaniedbaniu dozoru w związku z czynem innej osoby,
który jest przestępstwem ściganem z urzędu;
f)
gdy przekroczono tym samym czynem taki szczególny przepis ustawy, którego przekroczenie
ma być ścigane z urzędu
”
;
6)
W art. 14 § 1 dodaje się na końcu wyrazy: „i są uprawnieni w sądach, w których mają prawo bronić, także do czynności, przewidzianych
w art. 489, o ile byli obrońcami w danej sprawie w instancji niższej”;
7)
Art. 15 i 16 skreśla się, a pod oznaczeniem „Art. 15” wprowadza się przepis następujący:
„
Art. 15.
Obrońcy przy sądach grodzkich, upoważnieni do prowadzenia spraw cudzych po dniu wejścia
w życie kodeksu postępowania karnego na zasadzie dekretu z dnia 8 lutego 1919 r. w przedmiocie przepisów tymczasowych o obrońcach sądowych
i obrońcach przy sądach pokoju , mają prawo prowadzić sprawy tylko w sądach grodzkich tego okręgu sądu okręgowego,
w którym otrzymali odnośne upoważnienie, oraz w tymże sądzie okręgowym, wyrokującym
w drugiej instancji, tudzież uprawnieni są w tych sądach także do czynności, przewidzianych
w art. 489, o ile byli obrońcami w danej sprawie w instancji niższej
”
.
8)
Dotychczasowy art. 17 otrzymuje oznaczenie art. 16, przyczem w § 1 wyrazy: „w ciągu lat pięciu” zastępuje się wyrazami: „do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy”, przepis zaś § 3 uzupełnia się przez dodanie na końcu wyrazów: „w szczególności mają w tych sprawach również prawo do czynności, przewidzianych w
art. 489, o ile byli obrońcami w danej sprawie w instancji niższej”.
9)
Jako nowy art. 17 wprowadza się przepis następujący:
„
Art. 17.
Obrońców, wymienionych w art. 14- 16, można wyznaczać do obrony z urzędu (art. 93
§ 1 k. p. k.) w sądach, w których mają prawo prowadzić sprawy
”
.
10)
Art. 18 otrzymuje brzmienie następujące:
„
Art. 18.
Do orzekania w sprawach dyscyplinarnych obrońców, wymienionych w art. 14 § 1, 15 i
16, powołany jest sąd dyscyplinarny okręgowy w składzie trzech sędziów okręgowych,
w drugiej zaś instancji - sąd dyscyplinarny okręgu apelacyjnego w składzie trzech
sędziów apelacyjnych. Szczegółowe przepisy co do odpowiedzialności dyscyplinarnej,
ustroju sądów dyscyplinarnych i postępowania wyda Minister Sprawiedliwości
”
.
11)
Art. 20 § 1 otrzymuje brzmienie następujące:
„
Art. 20 § 1. Prócz wypadku, przewidzianego w art. 254 kodeksu postępowania karnego, prokurator może w toku dochodzenia, ilekroć uzna to za potrzebne, dokonywać czynności
sądowych, a mianowicie przesłuchiwać świadków bez odbierania od nich przysięgi, oraz,
gdy sędziego niema na miejscu, dokonywać czynności, wskazanych w art. 251 § 1 pod lit. a) - e) kodeksu postępowania karnego
”
.
12)
W art. 42 treść dotychczasowa otrzymuje oznaczenie § 1, a jako §§ 2 i 3 wprowadza
się przepisy następujące:
„
§ 2.
Na obszarze województwa śląskiego prawa i obowiązki policji państwowej, przewidziane
w kodeksie postępowania karnego, ma również wojewódzka policja śląska.
§ 3.
Na obszarze pasa granicznego, na którym pełnią służbę, jako powołane do utrzymywania
spokoju i bezpieczeństwa publicznego, oddziały Korpusu Ochrony Pogranicza, organa
jego mają aż do przybycia na miejsce policji państwowej prawa i obowiązki policji,
przewidziane w kodeksie postępowania karnego
”
.
Art. 3.
W przepisach tymczasowych o kosztach sądowych wprowadza się zmiany następujące:
1)
Art. 641 otrzymuje brzmienie następujące:
„
Art. 641.
W wypadku orzeczenia kary łącznej na podstawie kilku wyroków, wymierzone w tych wyrokach
opłaty sądowe ulegają zsumowaniu
”
.
2)
Art. 65 otrzymuje brzmienie następujące:
„
Art. 65.
§ 1.
Za instancję apelacyjną pobierana będzie opłata podwójna w stosunku do pobieranej
za pierwszą instancję, jeśli wymiar kary pozostawiono bez zmiany.
§ 2.
W razie złagodzenia wymiaru kary, instancje apelacyjne określać będą wysokość opłaty
za obie instancje według wyrzeczonej przez nie kary, przyczem opłata za drugą instancję
wynosić będzie połowę opłaty za pierwszą.
§ 3.
Opłaty w Sądzie Najwyższym pobierane będą w takiej samej wysokości, jak w wyrokach
sądów drugiej instancji w myśl §§ 1 i 2
”
.
Art. 4.
W art. 55 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 7 marca 1928 r. w sprawie
organizacji więziennictwa w ustępie pierwszym wyrazy: „Powzięcie decyzji należy do prokuratora apelacyjnego” zastępuje się wyrazami: „Postanowienie wyda na posiedzeniu niejawnem na wniosek prokuratora sąd apelacyjny”: w ustępie zaś drugim wyrazy: „poweźmie decyzję, przewidzianą w ust. 1, w porozumieniu” zastępuje się wyrazami: „przedstawi wniosek, przewidziany w ust. 1, po porozumieniu się”.
Art. 5.
Art. 6 dekretu z dnia 8 lutego 1919 r. w przedmiocie przepisów tymczasowych o obrońcach
sądowych i obrońcach przy sądach pokoju uchyla się.
Obrońcy sądowi i obrońcy przy sądach grodzkich podlegają przepisom dyscyplinarnym
w myśl art. 18 przepisów wprowadzających kodeks postępowania karnego w brzmieniu, ustalonem niniejszą ustawą.
Art. 6.
Instytut ekspertyz sądowych wydaje opinje w zakresie, określonym rozporządzeniem Ministra
Sprawiedliwości o organizacji i zakresie działania tego zakładu.
Art. 7.
Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Sprawiedliwości, przyczem upoważnia
się go do wydania jednolitego tekstu „kodeksu postępowania karnego” i „przepisów wprowadzających
kodeks postępowania karnego” z uwzględnieniem zmian, wprowadzonych niniejszą ustawą
i przepisami, już obowiązującemi przed dniem jej wejścia w życie.
Art. 8.
Ustawa niniejsza wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po jej ogłoszeniu
i ma zastosowanie do spraw, będących już w toku postępowania z tem, że:
a)
przepis art. 192 k. p. k. w brzmieniu dotychczasowem ma zastosowanie nadal do spraw,
w których wniosek o wydanie listu żelaznego wpłynął do sądu apelacyjnego przed wejściem
w tycie niniejszej ustawy;
b)
przepis art. 226 k. p. k. w brzmieniu dotychczasowem ma zastosowanie nadal do spraw,
skierowanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy pod rozpoznanie sądu odwoławczego;
c)
przepisy art. 297, 3301, 444 § 2 k. p. k. w brzmieniu niniejszej ustawy nie mają zastosowania w sprawach,
w których oskarżonemu doręczono odpis aktu oskarżenia przed dniem wejścia w życie
niniejszej ustawy;
d)
przepis art. 477 k. p. k. w brzmieniu niniejszej ustawy nie ma zastosowania do spraw,
w których sąd odwoławczy wydał już postanowienie na mocy dotychczasowych przepisów;
e)
przepis art. 555 § 2 k. p. k. nie ma zastosowania do spraw, w których wniosek oskarżonego
wpłynął do sądu przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy;
f)
przepis art. 567 k. p. k. w brzmieniu dotychczasowem ma zastosowanie nadal do spraw,
w których wysłano świadkom wezwania sądowe przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy;
g)
przepisy art. 8 § 2 pkt. 2 i art. 9 przep. wprow. k. p. k. w brzmieniu dotychczasowem
mają zastosowanie nadal do spraw, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy wniesiono do sądu akt oskarżenia;
h)
przepis art. 12 przep. wprow. k. p. k. w brzmieniu dotychczasowem ma zastosowanie
nadal do przestępstw, popełnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,
jeżeli przed tym dniem sąd wszczął postępowanie albo oskarżyciel wniósł akt oskarżenia;
i)
przepis art. 3 niniejszej ustawy nie ma zastosowania do spraw, w których przed dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy zapadł wyrok pierwszej instancji.