Ustawaz dnia 25 lutego 1932 r.o drogach lądowych i drogach wodnych śródlądowych w czasie wojny lub grożącego Państwu
niebezpieczeństwa
Treść ustawy
Na mocy art. 44 Konstytucji ogłaszam ustawę następującej treści:
Art. 1.
Z chwilą wybuchu wojny lub z chwilą zarządzenia bądź ogólnej, bądź częściowej mobilizacji,
albo gdy tego wymaga interes obrony Państwa, stwierdzony uchwałą Rady Ministrów na
wniosek Ministra Spraw Wojskowych, wszystkie drogi lądowe i drogi wodne śródlądowe
podporządkowuje się interesom obrony Państwa.
Art. 2.
(1)
W czasie pokoju organy władz państwowych i samorządowych obowiązane są do ścisłego
współdziałania z władzami wojskowemi w sprawach, dotyczących zapewnienia w interesie
obrony Państwa sprawności sieci dróg lądowych i dróg wodnych śródlądowych, a właściciele
(zarządy) dróg prywatnych obowiązani są do ścisłego stosowania się do zarządzeń właściwych
władz.
(2)
Zakres współdziałania oraz właściwość władz w sprawach, określonych w ust. 1, określi
rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych i Ministra Robót Publicznych w porozumieniu
z interesowanymi ministrami. Rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych i Ministra Robót
Publicznych w porozumieniu z Ministrem Skarbu i innymi interesowanymi ministrami określi
tryb postępowania przy ustalaniu zwrotu nakładów, poniesionych przez właścicieli dróg
prywatnych z powodu wykonania zarządzeń właściwych władz w wypadkach, gdy obowiązek
wykonania dotyczących czynności nie ciąży na właścicielach dróg na podstawie innych
przepisów prawnych.
Art. 3.
(1)
Podporządkowanie interesom obrony Państwa dróg lądowych i dróg wodnych śródlądowych
(art. 1):
a)
powoduje, że samorządowe i prywatne drogi lądowe i drogi wodne śródlądowe przechodzą
pod zarząd Ministra Robót Publicznych, a dotychczasowe zarządy tych dróg stają się
jego organami wykonawczemi;
b)
nakłada na właścicieli (zarządy) dróg lądowych i śródlądowych dróg wodnych obowiązek
utrzymywania tych dróg w stanie, zdatnym do użytku, tudzież obowiązek utrzymania posiadanego
przez nich taboru, urządzeń oraz fachowo - technicznego kierownictwa i obsługi.
Koszty utrzymywania dróg samorządowych mają być pokrywane nadal z dotychczasowych
źródeł;
c)
nakłada na właścicieli (zarządy) dróg lądowych i dróg wodnych śródlądowych obowiązek
wykonywania wszelkich, związanych z interesem obrony Państwa żądań właściwych władz
wojskowych co do odnośnych dróg;
d)
nakłada na właścicieli (zarządy) dróg lądowych i dróg wodnych śródlądowych obowiązek
dostarczenia na żądanie właściwych władz wojskowych posiadanych materjałów, taboru
lub narzędzi, potrzebnych dla utrzymania na tych drogach komunikacji i łączności wojsk.
(2)
Właściwość władz wojskowych, powołanych do występowania z żądaniami, wskazanemi w
pkt. c) i d), określi rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych w porozumieniu z Ministrami
Robót Publicznych i Spraw Wewnętrznych, na terenie zaś, objętym stanem wojennym, rozporządzenie
Naczelnego Wodza.
Art. 4.
W warunkach, wymienionych w art. 1, gdy działalność zarządów (właścicieli) dróg lądowych
i dróg wodnych śródlądowych nie odpowiada wymaganiom obrony Państwa lub nie może zaspokoić
potrzeb tej obrony, służy Ministrowi Spraw Wojskowych, a na terenie, objętym stanem
wojennym, Naczelnemu Wodzowi, względnie upoważnionym przez nich organom, prawo wydawania
wszelkich zarządzeń w zakresie komunikacji lądowej i wodnej, które ze względu na interes
obrony Państwa okażą się potrzebne.
Art. 5.
(1)
Funkcjonarjusz dróg lądowych i dróg wodnych śródlądowych, który w warunkach, wymienionych
w art. 1, porzuca samowolnie służbę, albo umyślnie narusza lub zaniedbuje obowiązki
służbowe, albo też dopuszcza się umyślnie innego działania lub zaniechania, obniżającego
sprawność komunikacji lądowej lub wodnej, lub zagrażającego ruchowi na wymienionych
wyżej drogach, ulega karze więzienia do lat pięciu, o ile w czynie tym nie mieszczą
się znamiona przestępstwa, zagrożonego karą surowszą.
(2)
W warunkach, wymienionych w art. 1, może Prezydent Rzeczypospolitej drogą rozporządzenia,
wydanego na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, poddać funkcjonarjuszów dróg lądowych
i dróg wodnych śródlądowych właściwości sądów wojskowych za przestępstwa, polegające
na czynach, wymienionych w ustępie pierwszym niniejszego artykułu,
Art. 6.
(1)
W warunkach, wymienionych w art. 1, może być każdy pracownik dróg lądowych i dróg
wodnych śródlądowych aż do 60 roku życia powołany do wojskowej służby drogowej lub
wojskowej służby żeglugi śródlądowej, o ile w myśl obowiązujących ustaw nie podlega
obowiązkowi czynnej służby wojskowej, służby w rezerwie lub w pospolitem ruszeniu.
(2)
Nadto do tej służby mogą być wówczas powołani i ci obywatele Państwa Polskiego aż
do 60 roku życia włącznie:
a)
którzy byli pracownikami dróg lądowych lub dróg wodnych śródlądowych;
b)
którzy mają fachowe wykształcenie lub fachową praktykę w powyższej dziedzinie, o ile
w myśl obowiązujących ustaw nie ciąży na nich obowiązek czynnej służby wojskowej,
służby w rezerwie lub w pospolitem ruszeniu.
Art. 7.
(1)
Ilość i kategorje osób, mających być powołanemi w myśl art. 6, sposób powołania oraz
czas pełnienia służby określa każdorazowo w drodze zarządzenia Minister Spraw Wojskowych.
(2)
Rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych, Ministra Skarbu i Ministra Robót Publicznych
określi wysokość uposażenia powołanych do wojskowej służby drogowej lub wojskowej
służby żeglugi śródlądowej w czasie pełnienia przez nich tej służby.
Art. 8.
Powołani w myśl art. 6 do wojskowej służby drogowej lub wojskowej służby żeglugi śródlądowej
stają się osobami wojskowemi, podlegającemu narówni z innemi osobami wojskowemi władzom,
ustawom i sądom wojskowym i jako takie składają przysięgę wojskową.
Art. 9.
Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrom: Spraw Wojskowych, Robót Publicznych,
Spraw Wewnętrznych, Sprawiedliwości i Skarbu każdemu we własnym zakresie działania.
Art. 10.
Ustawa niniejsza wchodzi w życie w 3 miesiące po ogłoszeniu.