Ustawaz dnia 7 marca 1932 r.o zbywaniu statków i łodzi polskich, używanych w żegludze na śródlądowych drogach
wodnych
Treść ustawy
Na mocy art. 44 Konstytucji ogłaszam ustawę następującej treści:
Art. 1.
Statki i łodzie polskie, używane w żegludze na śródlądowych drogach wodnych, nie mogą
być zbywane, ani przenoszone na stałe zagranicę, ani też zbywane na rzecz cudzoziemców
(osób fizycznych i prawnych) bez zezwolenia Ministra Robót Publicznych, wydanego w
porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych.
Art. 2.
Ograniczenia, wymienione w art. 1 niniejszej ustawy, nie mają zastosowania do statków
i łodzi bez własnego napędu mechanicznego o nośności do 50 tonn włącznie, ani też
do statków i łodzi z własnym napędem mechanicznym o sile motoru do 30 K. M. włącznie.
Art. 3.
(1)
Winni naruszenia przepisów niniejszej ustawy karani będą więzieniem do lat 2 i grzywną
do 50.000 złotych, lub jedną z tych kar, o ile czyn nie stanowi przestępstwa, cięższą
karą zagrożonego.
(2)
Na obszarze, na którym obowiązuje ustawa karna z 1852 r., zamiast kary więzienia orzeka
się za powyższy występek karę ścisłego aresztu.
Art. 4.
Czynności prawne, zawarte z pominięciem postanowień niniejszej ustawy, są z mocy samego
prawa nieważne.
Art. 5.
Statki i łodzie, zarejestrowane w jednym z portów morskich, nie podlegają przepisom
niniejszej ustawy.
Art. 6.
Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Robót Publicznych w porozumieniu
z Ministrem Spraw Wojskowych i Ministrem Sprawiedliwości.
Art. 7.
(1)
Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
(2)
Równocześnie traci moc obowiązującą rozporządzenie Rady Związkowej Rzeszy Niemieckiej
z dnia 17 stycznia 1918 r. (Dz. U. Rzeszy str. 40).