Ustawaz dnia 28 stycznia 1932 r.o rejonach bezpieczeństwa przy wojskowych zakładach amunicyjnych oraz składach amunicji
i materjałów wybuchowych
Treść ustawy
Na mocy. art. 44 Konstytucji ogłaszam ustawę następującej treści:
Art. 1.
(1)
Ze względu na bezpieczeństwo życia, zdrowia i mienia obywateli, oraz celem zabezpieczenia
wojskowych zakładów, amunicyjnych oraz składów amunicji i materjałów wybuchowych wprowadza
się na określonej przestrzeni wokół tych zakładów i składów ograniczenia praw, wymienione
w niniejszej ustawie. Przestrzeń, na której ma zastosowanie to ograniczenie praw,
nazywa się rejonem bezpieczeństwa.
(2)
Rozmiar rejonów bezpieczeństwa określi na wniosek Ministra Spraw Wojskowych w drodze
rozporządzenia Rada Ministrów, przy uwzględnieniu podziału wojskowych zakładów amunicyjnych
i składów amunicji i materjałów wybuchowych na pewne typy (klasy) oraz przy uwzględnieniu
maksymalnego tonażu amunicji i materjałów wybuchowych, które mogą być w odnośnych
zakładach i składach wytwarzane lub przechowywane.
Art. 2.
(1)
Na zasadzie rozporządzenia Rady Ministrów, wydanego w myśl ustępu drugiego art. 1.
określa wojewoda w porozumieniu z dowódcą okręgu korpusu w drodze rozporządzenia granice
rejonu bezpieczeństwa poszczególnego wojskowego zakładu amunicyjnego lub składu amunicji
i materjałów wybuchowych,
(2)
Rozporządzenie to ma być ogłoszone w dzienniku wojewódzkim oraz stosownie do potrzeby
podane również w inny sposób do wiadomości osób interesowanych.
(3)
Wojewoda może zarządzić również w razie potrzeby oznaczenie na gruncie granic rejonu
bezpieczeństwa (opalikowanie, umieszczenie tablic, usypanie kopców i t. p).
Art. 3.
(1)
Wznoszenie domów mieszkalnych, fabryk, warsztatów i zakładów przemysłowych, oraz budowli,
które z przeznaczenia swego przewidziane są na stały lub chwilowy pobyt w nich ludzi,
jest w obrębie rejonu bezpieczeństwa zakazane.
(2)
Zakaz ten obciąża nieruchomość lub prawo, z nieruchomością stale związane, od dnia
ogłoszenia rejonu bezpieczeństwa w dzienniku wojewódzkim, z mocy samego prawa, bez
potrzeby uwidaczniania zakazu w księdze hipotecznej (gruntowej).
Art. 4.
Przebudowa lub zmiana budowli, wymienionych w ust. 1 art. 3, tudzież wzniesienie,
przebudowa lub zmiana innych budynków, niż wymienione w ust. i art. 3, oraz dróg prywatnych
(lądowych, wodnych, żelaznych), służących do użytku właściciela nieruchomości, domowników
lub prawa jego zastępujących, może nastąpić w obrębie rejonu bezpieczeństwa po dniu
jego ogłoszenia w dzienniku wojewódzkim tylko po uprzedniem uzyskaniu zezwolenia.
Art. 5.
(1)
Zezwolenia udziela na prośbę interesowanego właściwy dowódca okręgu korpusu w porozumieniu
z właściwym wojewodą, względnie wyższym urzędem górniczym, o ile chodzi o objekty,
podlegające władzy górniczej. Prośbę o udzielenie zezwolenia należy załatwić w terminie
6 miesięcy od dnia jej wniesienia. Brak odpowiedzi w tym terminie uważa się za odmowę
zezwolenia.
(2)
Dowódca okręgu korpusu udziela lub odmawia zezwolenia na podstawie swobodnego uznania.
Przeciw decyzji dowódcy okręgu korpusu nie przysługuje proszącemu o zezwolenie żaden
środek prawny.
Art. 6.
Zezwolenie, udzielono przez dowódcę okręgu korpusu, nie zwalnia proszącego od obowiązku
uzyskania zezwolenia na wzniesienie, przebudowę lub zmianę budowli, wymaganego w myśl
innych przepisów prawnych.
Art. 7.
Właściciele nieruchomości lub prawa, z nieruchomością stale związanego, którzy z powodu
zakazu wzniesienia budowli (art. 3) lub z powodu odmowy zezwolenia (art. 4) ponoszą
rzeczywistą szkodę, mają prawo do odszkodowania ze Skarbu Państwa.
Art. 8.
(1)
Roszczenie o odszkodowanie należy zgłosić do dowódcy okręgu korpusu, właściwego ze
względu na miejsce położenia nieruchomości, której dotyczy zakaz wzniesienia budowli
lub odmowa zezwolenia.
(2)
Roszczenia o odszkodowanie z powodu odmowy zezwolenia (art. 4) należy zgłosić w terminie
1 roku, liczonym od dnia doręczenia decyzji o odmowie zezwolenia, względnie od dnia,
w którym upływa termin 6 miesięcy od dnia wniesienia prośby o udzielenie zezwolenia
(ust. 1 art. 5). Niezgłoszenie roszczenia o odszkodowanie w terminie powoduje przedawnienie
roszczenia o odszkodowanie.
Art. 9.
(1)
Dowódca okręgu korpusu orzeka o prawie do odszkodowania oraz o wysokości tegoż na
wniosek komisji szacunkowej.
(2)
W skład komisji szacunkowej wchodzą:
1)
przedstawiciel dowódcy okręgu korpusu jako przewodniczący, oraz jako członkowie;
2)
przedstawiciel państwowej władzy budowlanej I instancji, o ile możności z wykształceniem
technicznem;
3)
przedstawiciel właściwej izby skarbowej;
4)
przedstawiciel zainteresowanego działu cywilnej administracji państwowej, wyznaczony
przez władzę 1 instancji;
5)
biegły z pośród niezainteresowanych mieszkańców gminy, wyznaczony przez zarząd gminy,
właściwej ze względu na miejsce położenia nieruchomości, której dotyczy zakaz wzniesienia
budowli lub odmowa zezwolenia.
(3)
Tryb i zasady postępowania komisji szacunkowej określi rozporządzenie Ministrów Spraw
Wojskowych i Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrami Skarbu i Sprawiedliwości.
Art. 10.
W razie gdy dowódca okręgu korpusu odmówi prawa do odszkodowania, lub też gdy poszkodowany
nie zadawala się wysokością przyznanego mu przez dowódcę okręgu korpusu odszkodowania,
lub też gdy w terminie 6 miesięcy, liczonym od zgłoszenia roszczenia o odszkodowanie,
nie zostanie wydane orzeczenie w sprawie odszkodowania, może poszkodowany w terminie
3 miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia lub też w braku wydania orzeczenia w terminie
9 miesięcy od dnia zgłoszenia roszczenia o odszkodowanie, udać się do właściwego sądu
o ustalenie wysokości odszkodowania w drodze postępowania sądowego.
Art. 11.
(1)
Kto, choćby przez nieostrożność, postępuje wbrew przepisom art. 3, 4 i 13 niniejszej
ustawy, będzie karany grzywną do 3.000 zł, lub aresztem do 3 miesięcy, albo obu karami
łącznie.
(2)
Przedsiębiorcy, prowadzący roboty budowlane, odpowiadają narówni z tymi, którzy im
powierzyli roboty.
(3)
Właściwemi do orzekania tych kar są powiatowe władze administracji ogólnej, względnie
okręgowy urząd górniczy, o ile chodzi o budynki i urządzenia, podległe nadzorowi władz
górniczych.
Art. 12.
(1)
Roboty lub budowy, uskutecznione wbrew przepisom niniejszej ustawy lub rozporządzeń,
wydanych na jej podstawie, ulegną na wniosek dowódcy okręgu korpusu zniesieniu, a
przedmiot zostanie przywrócony do poprzedniego stanu na koszt winnych odnośnych czynności,
jako solidarnie odpowiedzialnych, w trybie, przewidzianym w rozporządzeniu Prezydenta
Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu przymusowem w administracji
(Dz. U. R. P. Nr 36, poz. 342).
(2)
Zarządzenie w sprawie przywrócenia przedmiotu do poprzedniego stanu może być wydane
niezależnie od pociągnięcia winnego do odpowiedzialności karnej w myśl art. 11.
Art. 13.
(1)
Udzielone przed ogłoszeniem w dzienniku wojewódzkim rejonu bezpieczeństwa (art. 2)
zezwolenie na wzniesienie, przebudowę lub zmianę budowli, w art. 3 i 4 wskazanych,
w tym rejonie ulega wstrzymaniu od dnia ogłoszenia tego rejonu w dzienniku wojewódzkim.
Interesowany może w terminie 1 roku, liczonym od dnia ogłoszenia rejonu bezpieczeństwa
w dzienniku wojewódzkim, wnieść prośbę o zezwolenie na budowę, względnie dalszą budowę
(przebudowę, zmianę), która to prośba ma być rozpatrzona w trybie art. 5 - 11.
(2)
Niewniesienie prośby w terminie powoduje wygaśnięcie udzielonego zezwolenia, a niezgłoszenie
roszczenia o odszkodowanie (art. 7) w dalszym terminie rocznym od dnia wygaśnięcia
tego zezwolenia powoduje przedawnienie roszczenia o odszkodowanie.
Art. 14.
Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Spraw Wojskowych i Ministrowi Spaw
Wewnętrznych w porozumieniu zzainteresowanymi ministrami.
Art. 15.
Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.