Ustawaz dnia 18 marca 1931 r.o zmianie niektórych postanowień ustawy z dnia 11 grudnia 1923 r. o zaopatrzeniu emerytalnem
funkcjonarjuszów państwowych i zawodowych wojskowych
Treść ustawy
Na mocy art. 44 Konstytucji ogłaszam ustawę następującej treści:
Art. 1.
Ustawa z dnia 11 grudnia 1923 r. o zaopatrzeniu emerytalnem funkcjonariuszów państwowych
i zawodowych wojskowych (Dz. U. R. P. z r. 1924, Nr 6, poz. 46) w brzmieniu, ustalonem
ustawą z dnia 13 lutego 1924 r. (Dz. U. R. P. Nr 18, poz. 178), ustawą z dnia 12 czerwca
1924 r. (Dz. U. R. P. Nr 52, poz. 526), ustawa z dnia 22 lipca 1925 r. (Dz. U. R.
P. Nr 83, poz. 566), rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 13 grudnia
1926 r. (Dz. U. R. P. Nr 122, poz. 705), ustawą z dnia 23 marca 1929 r. (Dz. U. R.
P. Nr 23, poz. 234), oraz rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 29 listopada
1930 r. (Dz. U. R. P. Nr 82, poz. 647), ulega następującym zmianom:
1)
W art. 2 ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
„
Funkcjonarjuszami państwowymi w rozumieniu niniejszej ustawy są urzędnicy i niżsi
funkcjonarjusze państwowi, funkcjonarjusze poczt, telegrafów i telefonów, oficerowie
i szeregowi Straży Granicznej, oficerowie i szeregowi Policji Państwowej, nauczyciele
wszystkich szkól państwowych i publicznych, pozostających na etacie Państwa, tudzież
sędziowie z wyjątkiem handlowych, prokuratorzy i asesorzy sądowi.
”
2)
W art. 2 skreśla się ust. 3, a w jego miejsce wstawia się, jako ustępy trzeci, czwarty
i piąty, następujące przepisy:
„
Uposażenie emerytalne ministrów reguluje osobna ustawa. Do czasu wejścia w życie tej
ustawy ministrowie, którzy przed pojęciem tego stanowiska pełnili służbę, jako stali
funkcjonarjusze państwowi, względnie zawodowi wojskowi lub pozostawali w stanie spoczynku,
otrzymują w razie ustąpienia z zajmowanego po najmniej przez rok stanowiska ministra
i niepowołania zpowrotem do czynnej służby państwowej lub wojskowej, o ile odpowiadają
postanowieniom art. 9 ustawy, uposażenie emerytalne na podstawie niniejszej ustawy
według ostatnio pobieranego uposażania ministra (art. 6 i 17 ustawy), z obowiązkiem
uiszczania przez czas zajmowania stanowiska ministra opłat emerytalnych, przewidzianych
w art. 7 ust. 1 ustawy.
Funkcjonariusze państwowi i zawodowi wojskowi, którzy zajmowali stanowisko ministra
przez okres krótszy niż rok, a pozatem odpowiadają warunkom, wyszczególnionym w ustępie
poprzednim, otrzymują uposażenie emerytalne na podstawie niniejszej ustawy według
uposażenia w służbie czynnej, ostatnio pobieranego przed objęciem stanowiska ministra.
Czas spędzony na stanowisku ministra, liczy się do wysługi emerytalnej narówni ze
służbą państwową.
”
3)
Art. 4 otrzymuje brzmienie:
„
Osoby, które podstępnie uzyskały wyższy wymiar zaopatrzenia emerytalnego od przypadającego
im na zasadzie niniejszej ustawy, mogą być pozbawione orzeczeniem dyscyplinarnem prawa
do dalszego pobierania tego uposażenia, niezależnie od ewentualnej odpowiedzialności
karno-sądowej i obowiązku wynagrodzenia szkody, wyrządzonej Skarbowi Państwa. Właściwość
i tryb postępowania komisyj dyscyplinarnych określa rozporządzenie Rady Ministrów.
Minister Skarbu jest uprawniony do natychmiastowego zawieszenia wypłaty całości lub
części uposażenia emerytalnego (pensji wdowiej, sierocej) do czasu uprawomocnienia
się orzeczenia dyscyplinarnego.
W razie pozbawienia osób, określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, na mocy orzeczenia
komisji dyscyplinarne;, prawa do dalszego pobierania uposażenia emerytalnego (pensji
wdowiej, sierocej), kwoty, których wypłata została przez Ministra Skarbu zawieszona,
ulegają przelaniu na rzecz Skarbu Państwa.
W przypadku pozbawienia emeryta prawa do dalszego pobierania uposażenia emerytalnego
właściwa władza naczelna może żonie i dzieciom takiego emeryta przyznać stały zasiłek,
nieprzekraczający ich pensji wdowiej lub sierocej.
Kwoty, niezależnie pobrane przez emeryta (wdowę, sierotę) tytułem uposażenia emerytalnego
(pensji wdowiej, sierocej, podlegają zwrotowi bez względu na to, czy miało miejsce
świadome wprowadzenie władzy w błąd przez zainteresowaną osobę niezależnie od ewentualnej
odpowiedzialności karno - sądowej.
”
4)
Art. 7 otrzymuje brzmienie:
„
Za świadczenia, obciążające w myśl niniejszej ustawy Skarb Państwa, ustanawia się
opłatę w wysokości 5% (pięć) uposażenia, pobieranego przez funkcjonariuszów państwowych
i zawodowych wojskowych w czynnej służbie. Opłatę tę pobiera się. każdego miesiąca
przez potrącenie z uposażenia. Obowiązek uiszczania opłaty emerytalnej ustaje, jeżeli
funkcjonarjusz państwowy lub zawodowy wojskowy uiścił do Skarbu Państwa Polskiego
opłaty emerytalne lub składki ubezpieczeniowe co najmniej za 35 lat, policzalnych
do wysługi emerytalnej.
Funkcjonarjusze państwowi i zawodowi wojskowi przy każdorazowem osiągnięciu z jakiegokolwiek
bądź tytułu uposażenia wyższej grupy lub szczebla oraz przy uzyskaniu lub podwyższeniu
dodatku, zaliczalnego do podstawy wymiaru emerytury, opłacają przez jeden rok połowę
różnicy w wysokości uposażenia.
Funkcjonarjusze państwowi i zawodowi wojskowi, wybrani do ciał ustawodawczych, uiszczają
przez czas trwania mandatu poselskiego lub senatorskiego opłaty, wymienione w ust.
1 i 2 niniejszego artykułu, od uposażenia, jakie pobierają lub pobieraliby w służbie
czynnej, przyczem w tym ostatnim przypadku potrącenia opłaty emerytalnej winny być
dokonywane z diet poselskich lub senatorskich.
Funkcjonarjusze państwowi i zawodowi wojskowi, pełniący służbę poza granicami Państwa
Polskiego i w. m. Gdańska, uiszczają przez cały czas pobytu zagranicą opłaty od uposażenia,
jakieby pobierali, pełniąc służbę w kraju.
Opłaty, pobrane na podstawie niniejszego artykułu, nie podlegają zwrotowi
Upoważnią się Radę Ministrów do wydawania rozporządzeń normujących:
a)
1. przekazywanie przez Skarb Państwa ośmio - procentowej składki (określonej w art.
120 w ust. 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 listopada 1927 r.
(Dz. U. R. P. Nr 165, poz. 911) przy analogicznem zastosowaniu postanowień ust. 4,
art. 120 powołanego rozporządzenia) właściwym Zakładom Ubezpieczeń Pracowników Umysłowych
oraz właściwym instytucjom, przedsiębiorstwom lub zakładom, których pracownicy zgodnie
z art. 5 p. 4, 5 i 6 powołanego rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej nie podlegają
obowiązkowi ubezpieczenia na mocy tego rozporządzenia, II. zaliczanie lat służby państwowej,
pełnionej od dnia 1 stycznia 1928 r., do ubezpieczenia, unormowanego temże rozporządzeniem
Prezydenta Rzeczypospolitej, względnie do lat wysługi emerytalnej w wyżej wymienionych
instytucjach, przedsiębiorstwach i zakładach tym funkcjonarjuszom państwowym i zawodowym
wojskowym, których stosunek służbowy został rozwiązany z przyczyn, uznanych w rozporządzeniu
Rady Ministrów za powodujące zachowanie prawa do przekazania, wymienionej w p. I,
ośmio - procentowej składki i pod warunkiem, że funkcjonarjusz państwowy względnie
zawodowy wojskowy nie nabył w służbie państwowej prawa do emerytury;
b)
przekazywanie Skarbowi Państwa składek ubezpieczeniowych przez właściwe Zakłady Ubezpieczeń
Pracowników Umysłowych, lub właściwe instytucje, przedsiębiorstwa i zakłady, których
pracownicy zgodnie z art. 5 p. 4, 5 i 6 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej
z dnia 24 listopada 1927 r. (Dz. U. R. P. Nr 106, poz. 911) nie podlegają obowiązkowi
ubezpieczenia na mocy tego rozporządzenia, za lata pracy umysłowej, podlegające zaliczeniu
do wysługi emerytalnej tych pracowników, którzy przeszli lub przejdą do stałej służby
państwowej.
”
5)
Art. 8 otrzymuje brzmienie:
„
Prezydent Rzeczypospolitej na wniosek właściwej władzy naczelnej za zgodą Ministra
Skarbu może w przypadkach, zasługujących na szczególne uwzględnienie, a nieobjętych
niniejszą ustawą:
a)
uwzględniać przy wymiarze zaopatrzeń emerytalnych ustawowo niezaliczane lata służby,
b)
podwyższać wymiar ustawowo przypadającego zaopatrzenia emerytalnego, tudzież
c)
przyznawać zaopatrzenia emerytalne funkcjonarjuszom państwowym i zawodowym wojskowym,
jako też osobom po nich pozostałym.
Postanowienia niniejszego artykułu mają zastosowanie również do praktykantów, funkcjonariuszów
państwowych mianowanych do odwołania, oraz do pracowników kontraktowych.
”
6)
Art. 9 otrzymuje brzmienie:
„
Prawo do uposażenia emerytalnego nabywa funkcjonarjusz państwowy oraz zawodowy wojskowy
po nieprzerwanej, co najmniej 10-letniei państwowej. służbie cywilnej, względnie wojskowej,
lub po łącznym, nieprzerwanym, co najmniej 10 lat trwającym okresie państwowej służby
cywilnej i wojskowej, o ile przechodzi w stan spoczynku z powodów, przewidzianych
w ustawie.
Wyjątkowo nabywa funkcjonarjusz państwowy, względnie zawodowy wojskowy, prawo do uposażenia
emerytalnego:
1)
po nieprzerwanej, co najmniej 5-letniej państwowej służbie cywilnej, względnie wojskowej,
lub po łącznym nieprzerwanym, co najmniej 5 lat trwającym okresie państwowej służby
cywilnej i wojskowej, z powodu trwałej niezdolności do służby, spowodowanej kalectwem
lub chorobą, nabytą w związku ze służbą, bez własnej winy;
2)
bez względu na czas służby - wskutek trwałej niezdolności do Służby z powodu:
a)
nieszczęśliwego wypadku, wynikłego z powodu lub w czasie pełnienia obowiązków służbowych,
b)
działań wojennych w miejscu służbowego pobytu,
c)
chorób zakaźnych, panujących epidemicznie w miejscu służbowego pobytu, względnie w
danej formacji wojskowej.
Przy obliczaniu 10-letniej, względnie 5-letniej służby państwowej, postanowienia art.
16 nie mają zastosowania.
”
7)
W art. 10 ust. 2) otrzymuje brzmienie:
„
Emerytowany funkcjonarjusz państwowy lub zawodowy wojskowy, powołany ponownie z urzędu
lub na własną prośbę do stałej służby państwowej lub zawodowej wojskowej (reaktywacja),
traci prawo do poprzednio przyznanego ma uposażenia emerytalnego Przy ponownem przeniesieniu
reaktywowanego w stan spoczynku wymierza mu się uposażenie emerytalne według ostatnio
pobieranego uposażenia (art. 17 i 18 ustawy), przyczem do wysługi emerytalnej, nabytej
przed reaktywacją, dolicza się cały okres służby, odbytej po reaktywacji.
”
8)
W art. 11 dodaje się nowy ust. 2:
„
Do okresu 10-letniej służby państwowej wlicza się jedynie służbę państwową, zaliczalną
do wysługi emerytalnej na mocy art. 37 punkt 1 i 2, lub art. 50 ust. 1 i 6, z uwzględnieniem
łącznej policzalności państwowej służby cywilnej i wojskowej, zgodnie z ust. 1 art.
9 ustawy.
”
9)
W art. 15 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
Czas służby wojskowej, odbytej podczas wojny od dnia rozpoczęcia działań wojennych
do dnia podpisania traktatu pokoju, liczy się przy wymiarze uposażenia emerytalnego
podwójnie. Również podwójnie liczy się czas rzeczywiście pełnionej służby cywilnej,
odbytej na terenie operacyjnym, podporządkowanym dowództwu armji, oraz okresy służby
rzeczywiście pełnionej w formacjach wojskowych.
”
10)
W art. 17 dodaje się nowy ust. 2:
„
Przy wymierzaniu uposażeń emerytalnych funkcjonarjuszom państwowym lub zawodowym wojskowym,
pełniącym służbę na placówkach zagranicznych i terenie w. m. Gdańska, przyjmuje się
za podstawę wymiaru uposażenie czynne, jakie pobieraliby pełniąc służbę w kraju.
”
11)
W art. 18 dodaje się na końcu nowy ustęp w brzmieniu:
„
Niezależnie od postanowienia art. 17 powiększa się uposażenie emerytalne funkcjonariuszów
państwowych, którzy ostatnio przed przeniesieniem w stan spoczynku pełnili służbę
na terenie w. m. Gdańska, o różnicę między mnożną, obowiązującą w kraju, a mnożną,
obowiązującą na terenie w. m. Gdańska, przez okres zamieszkiwania emeryta, lub pozostałej
po nim rodziny na tym obszarze.
”
12)
W art. 19 skreśla się ustęp ostatni.
13)
W art. 20 wstawia się między słowami: „żonę” a „dodatek” przecinek, oraz słowa: „poślubioną
przed przejściem w stan spoczynku”.
14)
Art. 21 otrzymuje brzmienie:
„
Funkcjonarjusz państwowy, względnie zawodowy wojskowy, ma prawo z powodu przeniesienia
go w stan spoczynku do zwrotu kosztów jednorazowego przesiedlenia się z rodziną z
ostatniego miejsca służbowego do przyszłego miejsca zamieszkania w kraju, lub na obszarze
w. m. Gdańska, według przepisów, normujących sprawę należności za przeniesienie z
urzędu w służbie czynnej.
Z powyższego prawa przeniesienia się można skorzystać w ciągu jednego roku, licząc
od dnia przeniesienia w stan spoczynku.
W wyjątkowych, na szczególne uwzględnienie zasługujących, przypadkach Minister Skarbu
może przyznawać zwrot kosztów jednorazowego przesiedlenia w razie, gdy przesiedlenie
nastąpiło przed przeniesieniem w stan spoczynku, lub po upływie roku od dnia przeniesienia,
a zaszły okoliczności, które uzasadniają niedotrzymanie rocznego terminu przesiedlenia.
”
15)
W art. 22 dodaje się na końcu nowy ustęp:
„
Uposażenie emerytalne, wymierzone i przyznane, a niepodjęte w ciągu pięciu lat, liczonych
od chwili płatności danego uposażenia, przepada na rzecz Skarbu Państwa. Właściwa
władza naczelna w porozumieniu z Ministrem Skarbu w przypadkach, zasługujących na
uwzględnienie, może czynić wyjątki od powyższej zasady.
”
16)
W art. 23 w punkcie 2 dodaje się nowe zdanie:
„
Zawieszenie w wyroku sądowym wykonania kary pociąga za sobą utratę prawa do uposażenia
emerytalnego tylko, o ile emeryt został następnie skazany na odbycie zawieszonej kary;
w tym przypadku utrata prawa do uposażenia emerytalnego następuje od pierwszego dnia
miesiąca, następującego po uprawomocnieniu się ponownego skazania.
”
17)
W art. 23 dodaje się na końcu nowy ustęp:
„
Ponadto emeryt może zrzec się stale lub czasowo prawa do pobierania uposażenia emerytalnego,
zrzeczenie to jednak nie może w niczem szkodzić prawom wdów i sierot do pensji wdowiej
i sierocej, tudzież prawom osób, uprawnionych do otrzymywania od emeryta alimentów,
z tytułu których uposażenie emerytalne podlega zapowiedzeniu i zajęciu w myśl art.
5 niniejszej ustawy.
”
18)
W art. 24 w punkcie 2 dodaje się zdanie: „z wyjątkiem równoczesnego przyjęcia obywatelstwa
gdańskiego”, w punkcie zaś 3 po słowach: „powstań narodowych” skreśla się słowo „którzy”,
a wstawia się w to miejsce wyrazy: „oraz wdów i sierot po nich, o ile”, postanowienia zaś punktu 4 skreśla się i zmienia się numerację punktów 5) i 6) na
4) i 5).
19)
Art. 25 otrzymuje brzmienie:
„
Emeryci, którzy zajmują jakiekolwiek płatne stanowisko w urzędzie, instytucji, przedsiębiorstwie
lub zakładzie państwowym, czy też samorządu terytorjalnego lub gospodarczego, tudzież
w instytucjach ubezpieczeń społecznych, oraz emeryci, którzy pobierają emeryturę z
funduszowi takiej instytucji, przedsiębiorstwa lub zakładu, otrzymują tylko taką część,
przyznanego na mocy niniejszej ustawy, uposażenia emerytalnego, która wraz z wynagrodzeniem,
względnie zaopatrzeniem, pobieranem z danej instytucji, przedsiębiorstwa lub zakładu,
nie przewyższa 150% uposażenia, ostatnio pobieranego w służbie czynnej.
Za uposażenie, ostatnio pobierane w służbie czynnej, w rozumieniu poprzedniego ustępu,
uważać należy uposażenie służbowe, obliczone według stopnia i grupy, do której emeryt
był zaliczony ostatnio przed przeniesieniem w stan spoczynku, z uwzględnieniem dodatków,
przywiązanych do pełnienia służby w miejscowości, będącej siedzibą instytucji, przedsiębiorstwa
lub zakładu, w których emeryt jest zatrudniony oraz z uwzględnieniem innych dodatków,
do których mają prawo wszyscy funkcjonarjusze państwowi i zawodowi wojskowi.
Postanowienie ust. 1 nie dotyczy tych emerytów, których wysokość uposażenia emerytalnego
nie przekracza rocznie 3.600 złotych.
Czasowe powierzenie emerytowi ściśle określonych, specjalnych czynności nie uważa
się za objęcie stanowiska w rozumieniu ust. 1.
”
20)
Art. 27 otrzymuje brzmienie:
„
Zaopatrzenie emerytalne (uposażenie emeryta, pensję wdowią i sierocą) przyznaje i
wymierza właściwa władza naczelna w porozumieniu z Ministrem Skarbu, lub upoważniona
przez władzę naczelną właściwa władza II instancji w porozumieniu z odnośną Izbą Skarbową.
Zaopatrzenie emerytalne (uposażenie emeryta, pensja wdowia i sieroca) winno być przyznane
i wymierzone w ciągu 30 dni od daty przeniesienia w stan spoczynku, względnie śmierci
funkcjonarjusza państwowego.
W razie niemożności wymierzenia zaopatrzenia emerytalnego w przewidzianym terminie
właściwa władza naczelna w porozumieniu z Ministrem Skarbu winna przyznać danemu emerytowi
(wdowie, sierocie) zaliczkę do czasu wymierzenia zaopatrzenia emerytalnego. Zaliczka
ta podlega potrąceniu w całości z pierwszych przyznanych rat zaopatrzenia emerytalnego
(uposażenia emeryta, pensji wdowiej lub sierocej).
”
21)
W art. 29 ustęp, oznaczony lit. „d)”, zostaje oznaczony lit. „c)”, w ustępie zaś ostatnim
w zdaniu pierwszem skreśla się słowo „pełnego”.
22)
W Art. 30 skreśla się ustęp ostatni.
23)
Art. 31 otrzymuje brzmienie:
„
Funkcjonarjusz państwowy, ubiegający się o przeniesienie w stan spoczynku z powodów,
wymienionych w lit. a) art. 28, będzie poddany badaniu komisu lekarskiej I instancji
w celu stwierdzenia, czy zachodzi trwała niezdolność do służby oraz z jakich przyczyn,
a nadto, czy i w jakiej wysokości zachodzi utrata zdolności do zarobkowania (art.
11 i 12). Komisja lekarska I instancji przesyła swe orzeczenie bezpośrednio tej władzy,
która zarządziła badanie, odpis zaś orzeczenia przesyła badanej osobie.
Właściwa władza ma prawo poddać funkcjonarjusza państwowego badaniu komisji lekarskiej
II instancji. Również funkcjonarjusz państwowy ma prawo domagać się z uzasadnionych
powodów badania przez komisję lekarską II instancji, jeżeli wynik badania przez komisję
lekarską I instancji wypadł dla niego niekorzystnie. Odnośne odwołacie wraz z wnioskiem
o przedstawienie do zbadania komisji lekarskiej II instancji winien funkcjonarjusz
państwowy wnieść w ciągu dni 14-tu od daty doręczenia mu orzeczenia komisji lekarskiej
I instancji do tej władzy, która zarządziła badanie.
”
24)
Art. 32 otrzymuje brzmienie:
„
O zamierzonem przeniesieniu funkcjonarjusza państwowego w stan spoczynku bez jego
prośby w przypadkach, przewidzianych w punkcie a) i b) art. 29, władza zawiadamia
pisemnie funkcjonarjusza państwowego z równoczesnem pouczeniem, że w ciągu dni 14
ma on prawo wnieść odwołanie. Jeżeli przeniesienie w stan spoczynku następuje z mocy
lit. b) art. 29 ma nadto analogiczne zastosowanie postępowanie, przewidziane w art.
31 ustawy, przyczem władza w zawiadomieniu o zamierzonem przeniesieniu w stan spoczynku
winna powołać się na orzeczenie komisji lekarskiej.
”
25)
W art. 33 ustęp 1 otrzymuje brzmienie;
„
Przeciw orzeczeniu władzy, bezpośrednio podległej władzy naczelne), wydanemu na zasadzie
art. 26 ustęp 4 ustawy, funkcjonarjuszowi państwowemu służy w ciągu 30-tu dni prawo
wniesienia zażalenia do właściwej władzy naczelnej.
”
26)
W art. 35 po słowie „prokuratorów” dodaje się przecinek i słowa: „asesorów sądowych”.
27)
Art. 36 otrzymuje brzmienie:
„
Uposażenie emerytalne przyznaje się i oblicza na podstawie danych, zawartych w osobowych
aktach funkcjonarjusza państwowego i popartych bądź oryginalnemi dokumentami, bądź
też uwierzytelnionemi odpisami takich dokumentów.
Jeżeli funkcjonarjusz państwowy rości sobie prawo do uposażenia emerytalnego w wyższym
wymiarze, aniżeli wynika to z danych, zawartych w jego osobowych aktach, winien udowodnić
swe żądanie dokumentami.
Wyższe uposażenie emerytalne otrzymuje funkcjonarjusz państwowy od dnia pierwszego
miesiąca, następującego po zgłoszeniu i wykazaniu prawa do takiego uposażenia.
Za czas, nieobjęty obliczeniem z powodu późniejszego przedstawienia dokumentów, funkcjonarjusz
państwowy otrzymuje różnicę jedynie w tym wypadku, gdy nie ponosi winy opóźnionego
przedstawienia dokumentów.
”
28)
Art. 37 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Czas służby liczy się do wysługi emerytalnej od dnia rzeczywistego objęcia służby.
Do wysługi emerytalnej dolicza się również państwową służbę prowizoryczną i przygotowawczą,
w myśl zasad obowiązujących przepisów o państwowej służbie cywilnej, o ile nominacja
na służbę stałą nastąpiła w czasie służby prowizorycznej lub bezpośrednio po odbyciu
służby przygotowawczej.
2.
Ponadto właściwa władza naczelna za zgodą Ministra Skarbu może danemu funkcjonarjuszowi
zaliczyć do wysługi emerytalnej czas służby, pełnionej w charakterze funkcjonariusza
prowizorycznego lub praktykanta, a niepoliczalnej do wysługi emerytalnej na zasadzie
punktu 1 niniejszego artykułu, oraz czas pracy kontraktowej w służbie państwowej,
przyczem jeżeli funkcjonarjusz za okres podlegający zaliczeniu nie opłacał żadnych
składek ubezpieczeniowych, podlegających przekazaniu na rzecz Skarbu
Państwa, doliczenie może nastąpić jedynie po uprzedniem uiszczeniu opłaty emerytalnej,
przewidzianej w art. 7 niniejszej ustawy, od uposażenia tego stopnia służbowego, który
funkcjonarjusz uzyskał przy pierwszem mianowaniu na stałe.
Jeżeli nominacja na służbę stałą lub prowizoryczną, podlegającą zaliczeniu do wysługi
emerytalnej w myśl p. 1 niniejszego artykułu, nastąpiła w czasie trwania pracy kontraktowej
w służbie państwowej, lub bezpośrednio po ukończeniu tej pracy, praca kontraktowa
podlega zaliczeniu w całości do wysługi emerytalnej pod warunkiem uiszczenia opłaty
emerytalnej zgodnie z ustępem poprzednim.
3.
Do czasu służby, podlegającej normalnemu liczeniu do wysługi emerytalnej, dolicza
się:
a)
czas, przebyty w stanie nieczynnym, określony w obowiązujących przepisach o państwowej
służbie cywilnej;
b)
czas czynnej, również obowiązkowej, służby w wojsku polskiem, gdy funkcjonarjusz nie
pełnił jej równolegle z państwową służbą cywilną, zaliczalną do wysługi emerytalnej;
c)
czas, przebyty w niewoli, jeżeli dostanie się do niej nastąpiło bez winy funkcjonarjusza.
Nadto przy wymiarze uposażenia emerytalnego dolicza się minimalny, odnośnemi ustawami
przepisany, nieprzekraczający jednak 4 lat, czas rzeczywistych studjów w wyższych
zakładach naukowych państwowych i uznanych za równorzędne z państwowemi, jeżeli czas
tych studjów nie biegnie równolegle z czasem służby, zaliczalnej do emerytury i tylko
w przypadku całkowitego zakończenia studjów przepisanemi egzaminami.
Czas obowiązkowej służby wojskowej oraz studjów wyższych ma wpływ tylko na wysokość
uposażenia emerytalnego, a nie na uzasadnienie roszczenia o to uposażenie.
W razie reaktywowania emeryta, który przeszedł w stan spoczynku przed dniem 1 pażdziernika
1923 r., czas studjów wyższych może być zaliczony do wysługi emerytalnej dopiero po
przesłużeniu co najmniej 5 lat w państwowej służbie polskiej.
Do zaliczenia czasu czynnej służby w wojsku polskiem i czasu, przebytego w niewoli,
nie ma zastosowania warunek ciągłości służby (art. 10 ust. 1 ustawy).
4.
Funkcjonarjuszom, którzy wstąpili ponownie do służby państwowej, zalicza się do wysługi
emerytalnej za każdy pełny kalendarzowy rok służby państwowej, pełnionej po przerwie
(art. 10 ust. 1), jeden rok pełnionej przed przerwą służby państwowej, określonej
w pkt. 1 oraz w ustępie ostatnim pkt. 2 niniejszego artykułu.
W wyjątkowych przypadkach może właściwa władza naczelna za zgodą Ministra Skarbu zaliczyć
do wysługi emerytalnej czas służby, pełnionej przed przerwą (art. 10 ust. 1 ustawy),
w większym wymiarze, aniżeli ustalono w ustępie poprzednim.
Przy przechodzeniu funkcjonariuszów państwowych z jednego działu służby do drugiego
za przerwy w rozumieniu ustępów poprzednich i art. 10 ust. 1 ustawy uważa się jedynie
przerwy, przekraczające dni 30.
5.
Funkcjonarjuszom poczt ruchomych (Urzędnikom ambulansowym i niższym funkcjonarjuszem
pocztowym, jeżdżącym w ambulansach) po upływie 10 lat służby w tym charakterze zalicza
się do wysługi emerytalnej każdy dalszy rok takiej służby za 14 miesięcy.
6.
Wojskowym zawodowym czas, przebyty w służbie Korpusu Ochrony Pogranicza, zalicza się
do wysługi emerytalnej w stosunku 16 miesięcy za 12 miesięcy.
Wojskowi zawodowi w czasie służby w Korpusie Ochrony Pogranicza oprócz uprawnień emerytalnych
z tytułu niniejszej ustawy korzystają z uprawnień, przysługujących oficerom i szeregowym
Straży Granicznej w myśl art. 49 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia
22 marca 1928 r. o Straży Granicznej.
”
29)
W art. 39 w ust. 1 między słowem „zarządzenia” a słowem „trzykrotnego” wstawia się
wyrazy: „przy analogicznem zastosowaniu postępowania, przewidzianego w art. 31 ustawy”, w ust. 2 zaś po słowach: „powołać do służby czynnej” dodaje się wyrazy: „w tym samym lub innym dziale zarządu państwowego na stanowisko nie niższe od poprzednio
zajmowanego”.
30)
W art. 40 po słowach: „i punktów a), b) i” skreśla się znak „d)”, a w jego miejsce
wstawia się znak „c)”.
31)
W art. 42 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „Emerytowany funkcjonarjusz państwowy, psychicznie
chory, nie mający prócz emerytury innych źródeł utrzymania, może być na wniosek odnośnego
opiekuna, za zgodą Ministra Skarbu, umieszczony i leczony na koszt Skarbu Państwa
w zakładzie dla umysłowo chorych, przyczem przez cały czas przebywania w takim zakładzie
wstrzymuje się wypłatę uposażenia emerytalnego.”
32)
W art. 46 dodaje się na końcu nowy ustęp:
„
Przy przyznawaniu i wymierzaniu zaopatrzenia emerytalnego zawodowym wojskowym mają
analogiczne zastosowanie przepisy ust. 2 i 3 art. 27 ustawy.
”
33)
W art. 47 p. 1 C dodaje się nową lit. g) w brzmieniu:
„
g)
gdy szeregowy zawodowy został zwolniony z czynnej służby na skutek nieodnowienia z
nim przez władzę uprawnioną zobowiązania do dalszej zawodowej służby wojskowej pomimo
jego prośby, ani też nie otrzyma stanowiska należnego mu w myśl art. 99 ustawy z dnia
18 lipca 1924 r. (Dz. U. R. P. Nr 72, poz. 698) o podstawowych obowiązkach i prawach
szeregowych Wojska Polskiego.
”
34)
W art. 49 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
Przez okresy służby, wymagane w art. 11, 47 i 48 ustawy, należy rozumieć obliczane
w sposób kalendarzowy, nieprzerwane okresy służby wojskowej, oraz nieprzerwane, łączne
okresy państwowej służby cywilnej i wojskowej.
”
35)
W art. 50 w ustępie przedostatnim zamiast słów: „ustępu 7 art. 37” wstawia się słowa:
„punktu 2 art. 37”.
36)
W art. 50 ustęp ostatni otrzymuje brzmienie:
„
Postanowienia art. 36 oraz art. 37 punkt 4 ustawy mają analogiczne zastosowanie do
zawodowych wojskowych.
”
37)
W art. 51 po lit. e) dodaje się nową lit. f):
„
f)
czasu zawieszenia w służbie, niepoliczalnego do czasu służby czynnej w myśl odnośnych
przepisów.
”
38)
W art. 56 dodaje się nowe ust. 2 i 3 w brzmieniu:
„
Emerytowani zawodowi wojskowi, którzy wskutek działań wojennych lub nieszczęśliwego
wypadku, pozostającego w ścisłym związku ze służbą wojskową, bez własnej winy doznali
uszkodzeń cielesnych lub stali się chorymi, posiadają prawo do leczenia, protezowania
i wszelkich świadczeń w zakresie opieki społecznej, przewidzianych w obowiązującem
ustawodawstwie względem inwalidów wojennych.
Emerytowani zawodowi wojskowi, którzy z przyczyn, wymienionych w ustępie poprzednim,
utracili bez własnej winy trwale co najmniej 95% zdolności do zarobkowania i wskutek
kalectwa lub choroby potrzebują nieodzownie stałej opieki innych osób, otrzymują w
granicach art. 19 ustawy dodatek w wysokości 25% uposażenia w służbie czynnej, stanowiącego
podstawę wymiaru emerytury (art. 17 i 18, ustawy).
”
39)
W art. 57 skreśla się słowa: „w tym wypadku wstrzymuje się wypłatę uposażenia emerytalnego”,
średnik zastępuje się kropką i wstawia się zdanie końcowe: „Przez czas przebywania
emeryta w domu dla umysłowo chorych wstrzymuje się wypłatę uposażenia emerytalnego,
a przez czas przebywania w domu inwalidów wypłaca się emerytowi 5% uposażenia emerytalnego
bez dodatków, przewidzianych w art. 20.”
40)
W art. 60 dodaje się nowy ust. 3:
„
W razie śmierci funkcjonarjusza państwowego lub zawodowego wojskowego w warunkach,
określonych w punktach 1 i 2 art. 9, pozostałe po nich wdowy i sieroty nabywają również
prawo do pensji wdowiej, względnie sierocej.
”
41)
Na końcu art. 61 dodaje się nowe ustępy w brzmieniu:
„
Wdowie i sierotom po funkcjonarjuszu państwowym lub zawodowym wojskowym, zmarłym z
przyczyn, wymienionych w art. 9 punkt 2 lit. a) do c) niniejszej ustawy, dolicza się
przy wymiarze pensji wdowiej i sierocej 10 lat do wysługi emerytalnej zmarłego męża
względnie ojca w granicach art. 19 ustawy.
Postanowienie ustępu drugiego art. 12 niniejszej ustawy ma analogiczne zastosowanie
do pensji wdowiej i sierocej.
”
42)
W art. 62 lit. c) otrzymuje brzmienie: „dla jedynej sieroty bez ojca i matki, lub
dla jedynej sieroty bez ojca, w razie niepobierania przez matkę pensji wdowiej, -
2/3 pensji wdowiej.”
43)
W art. 63 ustęp ostatni otrzymuje brzmienie: „Pensja sieroca po matce wynosi 1/4 uposażenia
emerytalnego matki.”
44)
W art. 65 skreśla się wyrazy:
„
w myśl artykułów 22 i 42 ustawy o podstawowych obowiązkach i prawach oficerów Wojsk
Polskich z dnia 23 marca 1922 r. (Dz. U. R. P. Nr 32, poz. 256)
”
.
45)
Na końcu art. 70 dodaje się nowy ustęp:
„
Pensje wdowie i sieroce wymierzone i przyznane, a niepodjęte w ciągu pięciu lat, liczonych
od chwili płatności danego zaopatrzenia, przepadają na rzecz Skarbu Państwa. Właściwa
władza naczelna, w porozumieniu z Ministrem Skarbu, w przypadkach, zasługujących na
uwzględnienie, może czynić wyjątki od powyższej zasady.
”
46)
W art. 72 ustęp ostatni uzupełnia się między słowami: „pobieranie” a „pensji” słowami:
„względnie przy niezdolności do pracy na przyznanie”.
47)
W art. 73 w lit. b) dodaje się na końcu przed średnikiem słowa: „z wyjątkiem równoczesnego
przyjęcia obywatelstwa gdańskiego” oraz skreśla się postanowienia lit. e) i zmienia
się oznaczenie lit. „f)” i „g)” na „e)” i „f)”.
48)
W art. 76 w ust. 1 skreśla się zdanie:
„
o ile sama nie jest funkcjonariuszem państwowym, względnie nie pobiera emerytury z
tytułu własnej służby
”
.
49)
Art. 77 otrzymuje brzmienie:
„
Wdowy lub sieroty po funkcjonariuszach państwowych lub zawodowych wojskowych, zmarłych
w służbie czynnej, mają prawo do zwrotu kosztów jednorazowego przesiedlenia się z
miejsca dotychczasowego zamieszkania do przyszłego miejsca zamieszkania, które obiorą
sobie w kraju lub na obszarze w. m. Gdańska, według przepisów, normujących sprawę
należności za przeniesienia z urzędu w służbie czynnej. Natomiast do wdów, sierot
po funkcjonariuszach państwowych lub zawodowych wojskowych, którzy zmarli w ciągu
roku po przeniesieniu w stan spoczynku, a przed dokonaniem przesiedlenia, przewidzianego
w art. 21 ustawy, znajduje zastosowanie ustęp 1 tegoż art. 21 ustawy. Pozatem do wdów
i sierot mają analogiczne zastosowanie ust. 2 i 3 art. 21.
”
50)
W art. 79 po słowach: „funkcjonariuszach państwowych” dodaje się słowa: „względnie
zawodowych wojskowych”.
51)
W art. 81 w ust. 4 dodaje się na końcu postanowienie:
„
Końcowe daty służby w b. państwach zaborczych ustali rozporządzenie Rady Ministrów.
”
52)
W art. 86 ust. 2 otrzymuje brzmienie: „Postanowienia artykułów 3, 4, 5, 6, 8, 22 ust.
2 i 3, 23, 24, 25, 27, 33 ust. 1, 34, 41, 43, 46, 60 ust. 1, 63, 64, 65, 67, 68, 69,
70, 71, 72, 73, 74, 75, 78 i 80 niniejszej ustawy mają do tych osób analogiczne zastosowanie.”
53)
W art. 89 w ust. 1 skreśla się cyfrę „7” i liczbę „36”, wstawia się natomiast w miejsce cyfry „7” cyfrę „8” i liczbę „16”, oraz w miejsce wyrazów: „ustępu 2 artykułu 22” wyrazy: „ust. 2 i 3 art. 22”, a na końcu ust. 1 po wyrazach: „zawodowych wojskowych” wstawia się wyrazy: „byłych państw zaborczych”.
54)
W art. 89 w ust. 2 zamiast wyrazów: „Art. 60” wstawia się wyrazy: „Ust. 1 i 2 art. 60”, oraz skreśla się cyfrę „7”.
55)
W art. 92 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
Postanowienia art. 105 ust. 1, 2 i 5 mają zastosowanie do funkcjonariuszów państwowych,
”
56)
W art. 94 zamiast słów: „trzeciego ustępu art. 37” wstawia się słowa: „art. 37 punktu
3 ust. 2”.
57)
W art. 95 między wyrazami „b. państw zaborczych” a „nieprzyjęci” wstawia się słowa:
„przed dniem 1 października 1923 r.”.
58)
Art. 97 otrzymuje brzmienie:
„
Funkcjonarjuszom, państwowym, którzy przed wstąpieniem do służby państwowej polskiej
pełnili ustawowo niepoliczalną do wysługi emerytalnej służbę państwową albo samorządową,
lub oddawali się pracy zawodowej, a którym na zasadzie ustaw o uposażeniu z dnia 13
lipca 1920 r. (Dz. U. R. P. Nr 65, poz. 429 do 436), na podstawie ustawy z dnia 13
lutego 1924 r. (Dz. U. R. P. Nr 21, poz. 224), lub na podstawie rozporządzenia Prezydenta
Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. (Dz. U. R. P. Nr 38, poz. 368), zaliczono
czas tej służby lub pracy do dodatku za wysługę lat, dodatku starszeństwa, dodatku
za trzechlecia - zalicza się do wysługi emerytalnej za każdy kalendarzowy rok służby
państwowej polskiej, zaliczalnej do emerytury, rok zakwalifikowanej służby, względnie
pracy zawodowej, przytem, o ile okres podlegającej zaliczeniu służby względnje pracy
zawodowej jest krótszy, aniżeli okres służby w państwie polskiem, zalicza się cały
okres zakwalifikowanej służby względnie pracy zawodowej.
Właściwa władza naczelna w porozumieniu z Ministrem Skarbu może ponadto doliczyć do
wysługi emerytalnej okres zakwalifikowanej służby względnie pracy zawodowej w stosunku
korzystniejszym lub nawet w całości, co najwyżej jednak w ilości 20 lat.
Właściwa władza naczelna za zgodą Ministra Skarbu może zaliczyć do wysługi emerytalnej
okresy pracy kontraktowej w służbie państwowej, oraz inne okresy służby lub pracy
zawodowej, za które skarbowi Państwa zostały przekazane rezerwy premjowe na podstawie
art. 44 ustawy z dnia 10 czerwca 1921 r. (Dz. U. R. P. Nr 59, poz. 370), w razie zaś
niezaliczenia tych okresów uzyskana za danego funkcjonariusza rezerwa premiowa winna
mu być zwrócona.
”
59)
Art. 98 otrzymuje brzmienie:
„
Pod warunkiem uiszczenia opłaty emerytalnej lub otrzymania składek ubezpieczeniowych
(art. 7 ustawy) właściwa władza naczelna w porozumieniu z Ministrem Skarbu może zaliczyć
do wysługi emerytalnej:
a)
profesorom wyższych uczelni okres pracy w zagranicznej szkole akademickiej, jeżeli
czas tej pracy został naliczony zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Prezydenta
Rzeczypospolitej z dnia 24 lutego 1928 r. (Dz. U. R. P. Nr 24, poz. 204);
b)
pomocniczym siłom naukowym okres pracy w tymże charakterze w zagranicznej szkole akademickiej;
c)
nauczycielom przedmiotów zawodowych okres pracy zaliczony do służby nauczycielskiej
w myśl art. 15 ustawy z dnia 1 lipca 1926 r. (Dz. U. R. P. z 1928 r. Nr 47, poz. 462);
d)
funkcjonarjuszom państwowym nic więcej aniżeli 10 lat z czasu zasadniczo niepoliczalnej
służby państwowej, samorządowej lub pracy zawodowej w Państwie Polskiem, względnie
z czasu służby państwowej, samorządowej lub pracy zawodowej w państwie obcem, jeżeli
okresy tej służby, czy też pracy nie zostały zaliczone do dodatku za wysługę lat,
dodatku starszeństwa, dodatku za trzechlecia, na podstawie ustaw, wymienionych w art.
97 ust. 1.
”
60)
W art. 101 lit. b) otrzymuje brzmienie:
„
b)
pełnili ustawowo niepoliczalną do wysługi emerytalnej służbę państwową lub samorządową,
lub oddawali się pracy zawodowej, zaliczonej na zasadzie obowiązujących przepisów
do wysługi lat, - dolicza się do wysługi emerytalnej za każdy kalendarzowy rok służby
w wojsku polskiem, zaliczalny do emerytury, rok służby względnie pracy zawodowej,
zaliczonej do wysługi lat, przyczem, o ile okres służby względnie pracy zawodowej
jest krótszy, aniżeli okres służby w wojsku polskiem, zalicza się cały okres zakwalifikowanej
służby względnie pracy zawodowej.
”
61)
W art. 101 skreśla się ust. 2 i dodaje się nowe ust. 2 i 3 w brzmieniu:
„
Minister Spraw Wojskowych w porozumieniu z Ministrem Skarbu może ponadto doliczyć
do wysługi emerytalnej okres zakwalifikowanej służby względnie pracy zawodowej w stosunku
korzystniejszym lub nawet w całości, co najwyżej jednak w ilości 20 lat.
Do zawodowych wojskowych ma również analogiczne zastosowanie art. 98 niniejszej ustawy.
”
62)
W art. 102 w ustępie, oznaczonym literą a), tudzież w art. 103 skreśla się literę
„i”, łączącą wyrazy: „Niemczech” oraz „Austro-Węgrach”, a wstawia się w jej miejsce słowa: „przed dniem 27 grudnia 1918 r.” z przecinkiem, przyczem słowo „Węgrach” zmienia się na „Węgrzech”.
63)
W art. 105 w ust. 1) skreśla się słowa:
„
przed dniem 1 listopada 1918 r.
”
.
Art. 2.
Emeryci (wdowy, sieroty), którym zostało przyznane uposażenia emerytalne (pensja wdowia,
sieroca) przed wejściem w życie niniejszej ustawy z doliczeniem lat służby samorządowej
i pracy zawodowej, na mocy art. 44 ustawy emerytalnej funkcjonariuszów państwowych
z dnia 28 lipca 1921 r. (Dz. U. R. P. Nr 70, poz. 466), art. 49 ustawy o zaopatrzeniu
emerytalnem wojskowych i ich rodzin z dnia 5 sierpnia 1922 r. (Dz. U. R. P. Nr 68,
poz. 616), oraz art. 97 ustawy emerytalnej z dnia 11 grudnia 1923 r. (Dz. U. R. P.
z r. 1924 Nr 6, poz. 46) w dotychczasowem brzmieniu, w wymiarze wyższym, niżby to
wynikało z niniejszej ustawy, mają prawo do otrzymywania zaopatrzenia emerytalnego
od dnia 1 pażdziernika 1931 r. z doliczeniem tylko takiej ilości lat służby samorządowej
i pracy zawodowej, która zgodnie z art. 1 niniejszej ustawy podlega doliczeniu na
podstawie nowego brzmienia ustępu pierwszego art. 97 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnem
funkcjonariuszów państwowych i zawodowych wojskowych, przyczem postanowienie ust.
2 tegoż art. 97 ma do tych osób analogiczne zastosowanie.
Art. 3.
Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Prezesowi Rady Ministrów i Ministrowi Skarbu
oraz innym ministrom we właściwym każdemu z nich zakresie działania.
Zarazem upoważnia się Ministra Skarbu do ogłoszenia w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej
Polskiej jednolitego tekstu ustawy z dnia 11 grudnia 1923 r. (Dz. U. R. P. z r. 1924
Nr 6, poz. 46) z uwzględnieniem zmian tekstów, wprowadzonych późniejszemi ustawowemi
przepisami i niniejszą ustawą.
Art. 4.
Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1931 r.