Ustawaz dnia 23 marca 1929 r.o uregulowaniu stanu hipotecznego nieruchomości, oddanych w toku parcelacji w posiadanie
nabywców, na obszarze województw: krakowskiego, lwowskiego, stanisławowskiego i tarnopolskiego
Treść ustawy
Na mocy art. 44 Konstytucji ogłaszam ustawę następującej treści:
I. Postanowienia ogólne.
Art. 1.
1.
Ustawa niniejsza ma zastosowanie w wypadkach, gdy chodzi o uzgodnienie ze stanem faktycznym
stanu hipotecznego nieruchomości, oddanych w toku parcelacji w fizyczne posiadanie
nabywcom przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 grudnia 1925 r. o wykonaniu
reformy rolnej (Dz. U. R. P. z 1926 r. Nr 1, poz. 1), t. j. 9 stycznia 1926 r. na
obszarze województw: krakowskiego, lwowskiego, stanisławowskiego i tarnopolskiego.
2.
W razie uwzględnienia przez sąd wniosku okręgowego urzędu ziemskiego zastosowanie
unormowanego w niniejszej ustawie postępowania wyklucza możność zarządzenia wykończenia
parcelacji tejże nieruchomości lub zastosowania do niej przymusowego wykupu w trybie
p. a) cz. 1 art. 3, art. 63 i cz. 5 art. 65 ustawy z dnia 28 grudnia 1925 r. o wykonaniu
reformy rolnej (Dz. U. R, P. z r. 1926 Nr 1, poz. 1) albo rozporządzenia Prezydenta
Rzeczypospolitej z dnia 6 marca 1928 r. o skutkach naruszenia przepisów przy parcelacji
prywatnej (Dz. U. R. P. Nr 27, poz. 247).
Art. 2.
1.
Postępowanie wszczyna okręgowy urząd ziemski przez postawienie przed właściwym sądem
hipotecznym (art. 6) wniosku o wydzielenie nabytej w toku parcelacji nieruchomości
z posiadłości szczepowej właściciela hipotecznego i o utworzenie dla niej nowego wykazu
hipotecznego oraz dokonanie wpisu prawa własności na rzecz wprowadzonego w posiadanie
nabywcy, albo o dopisanie wydzielonej nieruchomości do już istniejącego wykazu hipotecznego.
Wniosek może być postawiony bądź z urzędu, bądź na żądanie właściciela hipotecznego
posiadłości szczepowej, bądź też na żądanie wprowadzonego w posiadanie nabywcy lub
jego następców, w każdym przypadku po uprzedniem uzyskaniu zezwolenia Ministra Reform
Rolnych.
2.
Minister Reform Rolnych nie odmówi zezwolenia (cz. 1), wyjąwszy gdyby zastosował wykończenie
parcelacji lub przymusowy wykup w trybie przepisów wymienionych w cz. 2 art. 1.
3.
Właściciel hipoteczny posiadłości szczepowej i nabywca, będący w posiadaniu nieruchomości,
nie mogą wystąpić przed sądem samoistnie z wnioskiem, określonym w cz. 1. Wniosek,
postawiony przez urząd ziemski, w razie uwzględnienia go przez sąd, zastępuje wszystkie
prawnie wymagane zatwierdzenia lub zezwolenia ze strony urzędów ziemskich.
Art. 3.
Ustawa niniejsza ma zastosowanie bez względu na to, czy osoba, która zbyła nieruchomość
w drodze parcelacji, jest osobą fizyczną lub prawną, czy może zbywać majątek tylko
pod warunkiem zatwierdzenia przez sąd sprawujący nadzór z tytułu opieki, kurateli,
fideikomisu, fundacji lub przez władzę administracyjną, jako władzę nadzorczą.
Art. 4.
Przepisy procedury cywilnej mają zastosowanie do postępowania unormowanego niniejszą
ustawą, o ile chodzi o koszty, doręczenia wezwań, czasokresy, terminy rozprawy, wydawanie
zarządzeń celem przeprowadzenia rozprawy, kierownictwo procesowe, ustną rozprawę,
dowody, uzasadnienie uchwały, przywrócenie terminów i rekurs.
II. Wymogi formalne wniosku.
Art. 5.
1.
Wniosek, określony w cz. 1 art. 2, winien zawierać:
a)
oznaczenie parcel gruntowych lub części parcel gruntowych, których wydzielenia żąda
okręgowy urząd ziemski z wymienieniem liczb katastralnych i obszaru oraz z dołączeniem
w razie potrzeby planu podziału, odpowiadającego wymogom przepisów instrukcyj katastralnych;
b)
oznaczenie tytułu i czasu objęcia w posiadanie działek przez nabywców i ich następców
z równoczesnem wymienieniem środków dowodowych;
c)
oświadczenie osób, mających prawa rzeczowe na szczepowej posiadłości, wpisane w księdze
gruntowej, że zgadzają się na bez ciężarowe wydzielenie nieruchomości;
d)
w braku tego oświadczenia osób rzeczowo uprawnionych, wymienienie ich imion i nazwisk
oraz miejsca zamieszkania;
e)
wyszczególnienie imion i nazwisk oraz miejsca zamieszkania właścicieli hipotecznych
posiadłości szczepowej oraz wprowadzonych w posiadanie nabywców lub ich następców,
o ile obecni posiadacze nieruchomości nie są pierwotnymi nabywcami parcelacyjnymi.
2.
Wniosek należy złożyć do sądu w takiej ilości egzemplarzy, aby obok egzemplarza przeznaczonego
do użytku sądowego tak właściciel hipoteczny posiadłości, jak i każda z osób uprawnionych
rzeczowo, oraz posiadacze, a także urząd skarbowy podatków i opłat skarbowych, w którego
okręgu położona jest nieruchomość, mogli otrzymać po jednym egzemplarzu wniosku.
III. Właściwość sądu.
Art. 6.
1.
Wniosek, przewidziany w art. 2, składa okręgowy urząd ziemski do sądu, prowadzącego
księgę gruntową dla nieruchomości, podlegających wydzieleniu.
2.
Jeżeli wniosek dotyczy posiadłości, wpisanej tak w księgach tabularnych sądu okręgowego,
jak i w księdze gruntowej sądu grodzkiego, wówczas do przeprowadzenia postępowania
w myśl niniejszej ustawy jest właściwym sąd okręgowy.
3.
Przeciw orzeczeniu o właściwości niema odrębnego środka prawnego.
IV. Zarządzenia przygotowawcze sędziego hipotecznego.
Art. 7.
Sędzia hipoteczny (art. 6) bada treść wniosku pod względem formalnym oraz stan hipoteczny
posiadłości, z której ma być wydzielona nieruchomość, i zarządza wpis adnotacji do
księgi gruntowej posiadłości szczepowej o zgłoszeniu wniosku o wydzielenie nieruchomości.
Adnotacja ma ten skutek, iż prawa rzeczowe, później wpisane, nie stanowią przeszkody
przeciw wydzieleniu nieruchomości w stanie wolnym od tych praw.
Art. 8.
Sędzia hipoteczny zarządza w razie potrzeby uzupełnienie wniosku, wyznaczając odpowiedni
termin okręgowemu urzędowi ziemskiemu, a to pod rygorem wykreślenia adnotacji uskutecznionej
wmyśl art. 7.
Art. 9.
1.
Po otrzymaniu wniosku sędzia hipoteczny wzywa wszystkie osoby, mające na posiadłości
szczepowej prawa rzeczowe, wpisane w księdze gruntowej, co do których nie złożono
oświadczenia w myśl p. c) cz. 1 art. 5, jak również właściwy urząd skarbowy podatków
i opłat skarbowych - do oświadczenia w ciągu dni 14, licząc od dnia doręczenia wezwania,
czy zgadzają się na bezciężarowe wydzielenie nieruchomości, przyczem brak oświadczenia
się w tym terminie będzie uważany za wyrażenie zgody, co należy zaznaczyć w wezwaniu.
2.
Wezwanie do osób, mających prawa rzeczowe, doręcza się trybem doręczenia skargi. O
ile doręczenia do rąk własnych nie można uskutecznić, sąd ustanowi kuratora, któremu
doręczane będą wszystkie wezwania i zawiadomienia ze skutkiem prawnym.
V. Wyznaczenie terminu rozprawy.
Art. 10.
1.
Równocześnie z wydaniem zarządzeń w myśl art. 7 i 9 sędzia hipoteczny wyznacza termin
do ustnej rozprawy w czasie nie dłuższym niż 6 tygodni.
2.
Na rozprawę należy wezwać:
a)
okręgowy urząd ziemski, który zgłosił wniosek w myśl art. 2,
b)
właścicieli hipotecznych posiadłości szczepowej, z której ma być wydzielona nieruchomość
z równoczesnem poleceniem, aby przed rozprawą przedstawili swoje zarzuty i podali
środki dowodowe,
c)
posiadaczy nieruchomości, która ma być wydzielona,
d)
osoby, mające na posiadłości szczepowej prawa rzeczowe, wpisane w księdze gruntowej,
z wyjątkiem tych, co do których uzyskano zgodę na bezciężarowe wydzielenie, oraz tych,
które w wyznaczonym terminie żadnego oświadczenia nie złożyły (cz. 1 art. 9),
e)
właściwy urząd skarbowy podatków i opłat skarbowych.
Art. 11.
1.
Wezwanie na rozprawę wraz z wnioskiem, zgłoszonym w myśl art. 2, doręcza się osobom,
wymienionym w p. b) i d) art. 10 niniejszej ustawy, trybem doręczenia skargi.
2.
Sędzia hipoteczny winien zarazem, przy wyznaczeniu terminu rozprawy, wydać wszelkie
zarządzenia w szczególności co do wezwania świadków i biegłych, celem umożliwienia
przeprowadzenia rozprawy w jednym terminie.
VI. Rozprawa.
Art. 12.
1.
Sędzia hipoteczny przesłucha na rozprawie strony interesowane.
2.
Niestawiennictwo stron nie jest przeszkodą do przeprowadzenia rozprawy i powzięcia
uchwały.
3.
Jeżeli właściciel hipoteczny posiadłości szczepowej sprzeciwi się wydzieleniu nieruchomości,
sędzia hipoteczny ograniczy rozprawę w zakresie stosunków między właścicielem hipotecznym
a nabywcami, przy uwzględnieniu zasad, określonych w art. 15, do stwierdzenia faktu
nabycia i objęcia nieruchomości w fizyczne posiadanie i ustalenia jej obszaru oraz
ewentualnie do stwierdzenia faktu niezapłacenia umówionej ceny kupna, przerachowania
jej i ustalenia wysokości niespłaconej ceny kupna (art. 21).
Art. 13.
1.
Jeżeli osoby, mające na szczepowej posiadłości prawa rzeczowe, wpisane w księdze gruntowej,
wniosły sprzeciw co do bezciężarowego wydzielenia nieruchomości (cz. 2 art. 9), sędzia
hipoteczny przesłucha osoby te oraz posiadaczy nieruchomości co do kwestji, czy i
w jakiej mierze przeniesienie praw rzeczowych ma nastąpić na kartę ciężarów nowego
wykazu hipotecznego dla wydzielonej nieruchomości (art. 16).
2.
Jeżeli na posiadłości szczepowej istnieją służebności i ciężary rzeczowe, wpisane
w księdze gruntowej, sędzia będzie starał się doprowadzić do porozumienia stron co
do uregulowania tych praw, a w razie niedojścia do porozumienia winien ustalić, w
jaki sposób uregulowanie tych praw ma nastąpić (art. 19).
3.
Jeżeli w księdze gruntowej posiadłości szczepowej są wpisane świadczenia i daniny
na rzecz klasztorów, kościołów i plebanów, wymienione w § 1 ustawy krajowej z dnia
27 maja 1873 r. (Dz. Ust. i Rozp. Kr. Nr 253), sędzia będzie starał się doprowadzić
do porozumienia stron co do wydzielenia nieruchomości w stanie wolnym od tych ciężarów,
a dopiero w razie niedojścia do porozumienia w tym kierunku winien ustalić wartość
tych świadczeń i danin przy pomocy biegłych wedle zasad wyrażonych w powyższej ustawie
krajowej. Przeprowadzenie wykupu może mieć miejsce jedynie co do ciężarów, które miałyby
ulec przeniesieniu do wykazu hipotecznego, mającego być utworzonym dla wydzielonej
nieruchomości.
Art. 14.
1.
Przed zamknięciem rozprawy okręgowy urząd ziemski winien złożyć sądowi wykaz kosztów,
obejmujących rzeczywiste wydatki, poniesione przez urząd w związku z przygotowaniem
wniosku i postępowaniem w myśl niniejszej ustawy.
2.
O ile okręgowy urząd ziemski nie przedłoży wykazu kosztów przed zamknięciem rozprawy,
sędzia wyznaczy okręgowemu urzędowi ziemskiemu odpowiedni termin dodatkowy do przedłożenia
wykazu kosztów, pod rygorem pominięcia tych kosztów. W razie przedłożenia wykazu kosztów
po rozprawie sędzia może wyznaczyć termin, celem przesłuchania stron interesowanych,
o ile będzie uważał to za potrzebne do wydania orzeczenia w myśl art. 22.
VII. Wydanie uchwały.
Art. 15.
1.
Sędzia hipoteczny, po przeprowadzonej rozprawie, wyda uchwałę, zgodną z wnioskiem
złożonym w myśl art. 2, o ile na podstawie stanu faktycznego, stwierdzonego na rozprawie,
uzna wniosek za uzasadniony.
2.
Nie stanowią przeszkody do wydania uchwały w myśl cz. 1 następujące okoliczności:
a)
że po zbyciu lub objęciu nieruchomości w posiadanie przez nabywców nastąpiła zmiana
w osobie właściciela hipotecznego lub w osobie posiadacza;
b)
że właściciel hipoteczny podniósł zarzut niezapłacenia ceny kupna przez posiadacza
nieruchomości, względnie jego poprzednika, chociażby zarzut ten był zgodny ze stanem
faktycznym;
c)
że umowę o sprzedaż gruntów, znajdujących się w posiadaniu nabywców, zawierała osoba,
nie będąca właścicielem hipotecznym posiadłości szczepowej, posiadająca jednak dostateczny
tytuł do uzyskania intabulacji prawa własności na tej posiadłości;
d)
że sąd lub władza administracyjna, jako władza nadzorcza, odmówiły zatwierdzenia kontraktu
kupna sprzedaży odnośnie do podlegającej wydzieleniu nieruchomości (także w wypadkach,
kiedy decyzja ta uprawomocniła się), albo wogóle nie wydały decyzji co do zatwierdzenia.
Art. 16.
1.
W uchwale należy oznaczyć, które prawa rzeczowe, ciążące na posiadłości szczepowej
i wpisane w księdze gruntowej, przenosi się na kartę ciężarów nowego wykazu hipotecznego
dla wydzielonej nieruchomości. Z reguły należy przenieść wszystkie prawa rzeczowe,
wpisane na posiadłości szczepowej, o ile przeciw bezciężarowemu wydzieleniu nieruchomości
osoby uprawnione wniosły sprzeciw w okresie ustalonym w art. 9.
2.
Sędzia hipoteczny zarządzi mimo sprzeciwu osób uprawnionych bezciężarowe wydzielenie
nieruchomości:
a)
jeżeli posiadłość szczepowa daje bezpieczeństwo w myśl § 1374 p. k. u. c. dla prawa
rzeczowego, wpisanego w księdze gruntowej posiadłości szczepowej, lub
b)
jeśli osoby uprawnione rzeczowo w chwili wpisu tych praw wiedziały, lub powinny były
wiedzieć o zbyciu nieruchomości w drodze parcelacji.
Art. 17.
Nie przenosi się na kartę ciężarów nowego wykazu hipotecznego dla wydzielonej nieruchomości
zakazów pozbywania, obciążania, podstawień zwyczajnych i powierniczych, oraz postanowień,
iż posiadłość ma stanowić majątek lub służyć celom ordynacji lub fundacji.
Art. 18.
Nie przenosi się również na kartę ciężarów nowego wykazu hipotecznego dla wydzielonej
nieruchomości obowiązków, wynikających z patronatu, połączonego z własnością posiadłości
szczepowej.
Art. 19.
Przed wydzieleniem nieruchomości należy uregulować służebności oraz ciężary rzeczowe
w myśl §§ 844, 847 i 848 lit. a) austr. p. k. u. c. w brzmieniu III noweli, z wykluczeniem
zwyczajnej drogi prawa i orzec, które z powyższych praw przenosi się na kartę ciężarów
nowego wykazu dla wydzielonej nieruchomości.
Art. 20.
1.
Sędzia hipoteczny oznaczy sumę wykupu świadczeń i danin, wymienionych w cz. 3 art.
13, oraz zarządzi wpis prawa zastawu dla sumy wykupu wraz z odsetkami w stopniu pierwszeństwa
i w miejsce wykupionego prawa przy równoczesnem wykreśleniu tego prawa.
2.
Zastrzeżona w § 19 ustawy krajowej z dnia 27 maja 1873 r. (Dz. Ust. i Rozp. Kr. Nr
253) droga sporu jest niedopuszczalna.
Art. 21.
Na wniosek właściciela hipotecznego lub nabywcy, zgłoszony podczas rozprawy, sędzia
hipoteczny ustali niezapłaconą cenę kupna, ewentualnie przerachuje ją, jako osobistą
pretensję, wedle rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 14 maja 1924 r.
o przerachowaniu zobowiązań prywatno - prawnych (Dz. U. R. P. Nr 42, poz. 441) w brzmieniu
ustalonem w rozporządzeniu Ministra Skarbu wydanem w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości
z dnia 25 marca 1925 r. (Dz. U. R. P. Nr 30, poz. 213) oraz ustali wysokość odsetek
i terminy spłaty kapitału i zaległych odsetek. Wreszcie zarządzi równocześnie z wpisem
prawa własności wpis prawa zastawu dla ceny kupna na karcie ciężarów nowego wykazu
hipotecznego dla wydzielonej nieruchomości z pierwszeństwem po przeniesionych prawach
rzeczowych.
Art. 22.
1.
Sędzia hipoteczny ustali koszty wyłożone przez okręgowy urząd ziemski (cz. 1 art.
14) i rozłoży je na właściciela hipotecznego posiadłości szczepowej i posiadaczy nieruchomości
podlegających wydzieleniu, stosując o ile możności postanowienia umowy, istniejącej
między stronami, a w braku takiej umowy przepisy procedury cywilnej.
2.
Przepisy cz. 1 mają zastosowanie także w wypadku, kiedy sąd wyda uchwałę, pozostawiającą
wniosek okręgowego urzędu ziemskiego bez uwzględnienia. Koszty ponosi w tym wypadku
w całości ta strona, która wystąpiła do okręgowego urzędu ziemskiego o wszczęcie postępowania,
a o ile postępowanie wszczęto z urzędu - Skarb Państwa z sum przewidzianych w budżecie
Ministerstwa Reform Rolnych na wykonanie parcelacji zastępczej.
Art. 23.
W uzasadnieniu uchwały należy przytoczyć fakty, które sędzia ustalił w myśl cz. 3
art. 12 i art. 15 z wyszczególnieniem dowodów, uzasadnić ustalenie, ewentualne przerachowanie
i terminy spłaty, ceny kupna oraz ciężarów rzeczowych, podać na jakiej podstawie nie
zarządzono przeniesienia pewnych praw rzeczowych oraz ograniczeń w rozporządzeniu
posiadłością szczepową na kartę ciężarów wydzielonej nieruchomości, w końcu uzasadnić
orzeczenie o kosztach.
Art. 24.
Uchwały należy doręczyć okręgowemu urzędowi ziemskiemu, który postawił wniosek w myśl
art. 2, właścicielowi hipotecznemu posiadłości szczepowej, posiadaczom podlegających
wydzieleniu nieruchomości, osobom, mającym na posiadłości szczepowej prawa rzeczowe
wpisane w księdze gruntowej, oraz właściwemu urzędowi skarbowemu podatków i opłat
skarbowych.
VIII. Środki odwoławcze i wykonanie uchwały.
Art. 25.
1.
Przeciw uchwale przychylającej się do wniosku, postawionego w myśl art. 2, mogą wnieść
rekurs wszystkie interesowane osoby, z wyjątkiem osób, których prawa rzeczowe, ciążące
na posiadłości szczepowej i wpisane w księdze gruntowej przeniesiono w całości na
kartę ciężarów wydzielonej nieruchomości. Przeciw uchwale, pozostawiającej wniosek
bez uwzględnienia, może wnieść rekurs tylko okręgowy urząd ziemski, który postawił
wniosek,
2.
Rekurs należy wnieść w przeciągu dni 30 od doręczenia uchwały. Sąd odwoławczy rozstrzyga
rekurs ostatecznie na posiedzeniu niejawnem.
3.
Po uprawomocnieniu się uchwały, pozostawiającej wniosek bez uwzględnienia, sędzia
hipoteczny zarządzi 'skreślenie adnotacji, uskutecznionej w księdze gruntowej posiadłości
szczepowej w myśl art. 7.
4.
Uchwały, zarządzającej wpis adnotacji przewidzianej w art. 7, nie można zaskarżyć
osobnym środkiem odwoławczym.
Art. 26.
1.
O ile sędzia przychyli się do wniosku i zarządzi Wydzielenie nieruchomości z posiadłości
szczepowej, winien postanowić, że wpis prawa własności do nowego wykazu hipotecznego
dla wydzielonej nieruchomości ma nastąpić na rzecz nabywców.
2.
Uchwała, przychylająca się do wniosku, zaopatrzona klauzulą prawomocności wraz z wnioskiem
oraz przewidzianem w p. c) art. 5 oświadczeniem osób, mających na posiadłości szczepowej
prawa rzeczowe - będzie podstawą do utworzenia nowego wykazu hipotecznego dla wydzielonych
nieruchomości lub dopisania ich do istniejącego wykazu hipotecznego oraz wykonania
wszelkich wpisów, wymienionych w uchwale sędziego hipotecznego.
Art. 27.
1.
O ile nieruchomość rozparcelowana jest przedmiotem wpisu księgi tabularnej, sędzia
hipoteczny prześle dokumenty wymienione w cz. 2 art. 26 do sądu grodzkiego, celem
dozwolenia dopisania wydzielonych nieruchomości do istniejącego wykazu hipotecznego
lub utworzenia dla nich nowego wykazu hipotecznego i wykonania wszelkich wpisów wymienionych
w uchwale, oznajmiając zarazem, że nie zachodzi przeszkoda przeciw odpisaniu wydzielonych
nieruchomości. O wykonaniu tych czynności sędzia grodzki zawiadomi sędziego hipotecznego.
2.
O ile nieruchomość rozparcelowana jest przedmiotem wpisu ksiąg hipotecznych, prowadzonych
przy sądzie grodzkim (rustykalnych), czynności wymienione w cz. 1 będą dokonane przez
tenże sąd.
Art. 28.
Po dokonaniu przez sąd grodzki czynności wymienionych w cz. 1 art. 27, sędzia, który
wydał uchwałę, zarządzi bezzwłocznie wykonanie odpisania wydzielonych nieruchomości
przy podaniu księgi gruntowej oraz wykazu, do którego wpisano wydzielone nieruchomości,
oraz zawiadomi o tem strony interesowane i właściwy urząd ewidencji katastru podatku
gruntowego, poczem poleci wykreślenie adnotacji, uskutecznionej w myśl art. 7.
Art. 29.
Właściwy sąd grodzki, prowadzący księgę gruntową, w której zarządzono dopisanie wydzielonych
nieruchomości do istniejącego wykazu hipotecznego, względnie utworzenie dla nich nowego
wykazu hipotecznego, przechowa w zbiorze dokumentów wniosek okręgowego urzędu ziemskiego,
zgłoszony w myśl art. 2, oraz uchwałę sędziego hipotecznego, wydaną w myśl art. 15
- 22, wraz z wszelkiemi załącznikami.
IX. Przepisy końcowe.
Art. 30.
Do nieruchomości, niewpisanych do ksiąg gruntowych z powodu ich zniszczenia, ma zastosowanie
rozporządzenie z dnia 26 marca 1916 r. (Dz. Ust. p. austr. Nr 87) o sądowem składaniu
dokumentów celem nabycia praw rzeczowych na nieruchomościach i budowlach, niewpisanych
do ksiąg gruntowych.
Art. 31.
1.
Od chwili wejścia w życie niniejszej ustawy właściciele hipoteczni nieruchomości,
do których ma zastosowanie niniejsza ustawa (cz. 1 art. 1), nie mogą skutecznie wytoczyć
sporu o uznanie własności, oddanie w posiadanie zbytych nieruchomości, o uznanie kontraktu
kupna za bezskuteczny z tytułu odstąpienia od umowy (9 918 p. k. u, c. w brzmieniu
§ 110 noweli III), jak również o zniesienie umowy z powodu pokrzywdzenia ponad połowę
wartości (§§ 934 I 933 p. k, u. c), zarzuty te mogą jednak podnieść w postępowaniu
unormowanem niniejszą ustawą.
2.
Będące w toku spory w przedmiotach wyżej wymienionych ulegają z chwilą wejścia w życie
niniejszej ustawy zawieszeniu do czasu wydania przez sąd uchwały przewidzianej w art.
15 - 22.
Art. 32.
Od chwili wejścia w życie niniejszej ustawy osoby, mające prawa rzeczowe na szczepowej
posiadłości, wpisane w księdze gruntowej, nie mogą prowadzić egzekucji na wydzielonych
nieruchomościach, przed przeprowadzeniem egzekucji na szczepowej posiadłości.
Art. 33.
1.
Unormowane niniejszą ustawą postępowania sądowe, nie wyłączając wpisów do ksiąg gruntowych
oraz postępowania przed okręgowemi urzędami ziemskiemi, nie podlegają opłatom sądowym,
względnie stemplowym.
2.
Uchwała sędziego hipotecznego, wydana w myśl art. 15 niniejszej ustawy, podlega opłacie
stemplowej, przewidzianej w ust. 3 art. 58 ustawy z dnia 1 lipca 1926 r. o opłatach
stemplowych (Dz. U. R. P. Nr 98, poz. 570), oraz opłacie komunalnej według zasad podanych
w art. 13 ustawy o tymczasowem uregulowaniu finansów komunalnych (w brzmieniu nadanem
mu art. 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. Dz. U.
R. P. Nr 36, poz. 335),
3.
Na poczet opłat, przewidzianych w ustępie poprzednim zalicza się opłaty uiszczone
od kontraktu o nabycie nieruchomości w toku parcelacji, zawartego z właścicielem hipotecznym
posiadłości szczepowej, lub z osobą wymienioną w cz. 2. p. d) art. 15 niniejszej ustawy;
jeżeli kwota podlegająca zaliczeniu wynosi więcej niż opłata przewidziana w części
2 niniejszego artykułu, to zwrot nadwyżki nie nastąpi.
Art. 34.
Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Reform Rolnych i Ministrowi Sprawiedliwości
w porozumieniu z Ministrem Skarbu.
Art. 35.
Ustawa niniejsza wchodzi w życie w miesiąc po ogłoszeniu i obowiązuje na obszarze
województw: krakowskiego, lwowskiego, tarnopolskiego i stanisławowskiego.