Ustawaz dnia 23 marca 1929 r.o zmianie wymogów do wykonywania zawodu adwokackiego na obszarze sądów apelacyjnych
w Krakowie, Lwowie oraz sądu okręgowego w Cieszynie
Treść ustawy
Na mocy art. 44 Konstytucji ogłaszam ustawę następującej treści;
Art. 1.
Uchyla się wymóg uzyskania doktoratu dla wykonywania adwokatury, dopuszczenia do egzaminu
adwokackiego (§ 1 lit. c, § 2 lit. b i § 3 ustawy z dnia 6 lipca 1868 r. o adwokaturze,
Dz. U. P. austr. Nr 96) i uzyskania prawa do substytucji (§ 31 ust. 3 ustawy z dnia
1 sierpnia 1895 r. o postępowaniu w cywilnych sprawach spornych, Dz. U. P. austr.
Nr 113).
Art. 2.
Ustęp pierwszy § 6 ustawy z dnia 6 lipca 1868 r. o adwokaturze, zmieniony ustawą z
dnia 19 lutego 1925 r. (Dz. U. R. P. Nr 26, poz. 172) otrzymuje brzmienie następujące:
„
Zajmowanie urzędu sędziowskiego lub prokuratorskiego przy jednym z sądów na obszarze
działania tej ustawy przez lat dwanaście zastępuje praktykę i egzamin adwokacki.
Sędzia lub prokurator (wiceprokurator, podprokurator) nie może w miejscowości, w której
faktycznie wykonywał swój urząd, otworzyć kancelarji adwokackiej przed upływem trzech
lat od czasu zaprzestania przezeń czynnego wykonywania swego urzędu
”
.
Art. 3.
Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Sprawiedliwości
Art. 4.
Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.