Ustawaz dnia 12 lutego 1924 r.w przedmiocie częściowej zmiany ustawy z dnia 18 marca 1921 r. o zaopatrzeniu inwalidów
wojennych i ich rodzin oraz o zaopatrzeniu rodzin po poległych i zmarłych, których
śmierć znajduje się w związku przyczynowym ze służbą wojskową
Treść ustawy
Na mocy art. 44 Konstytucji ogłaszam ustawę następującej treści:
Art. 1.
W ustawie z dnia 18 marca 1921 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i ich rodzin,
oraz o zaopatrzeniu rodzin po poległych i zmarłych, których śmierć znajduje się w
związku przyczynowym ze służbą wojskową (Dz. U. R. P. № 32 poz. 195), wprowadza się
następujące zmiany:
1)
Tytuł ustawy otrzymuje brzmienie następujące:
„
Ustawa o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i ich rodzin oraz o zaopatrzeniu rodzin
po poległych i zmarłych lub zaginionych bez własnej winy, których śmierć, względnie
zaginięcie, pozostaje w związku przyczynowym ze służbą wojskową
”
.
2)
W art. 1 ustawy wstawia się jako ostatni ustęp:
„
c)
pozostali po zaginionych bez własnej winy na terenie i w czasie działań wojennych,
których zaginięcie pozostaje w związku przyczynowym ze służbą wojskową
”
.
3)
Po art. 3 ustawy wstawia się nowe artykuły:
„
Art. 3 a). Za zaginionego bez własnej winy na terenie i w czasie działań wojennych
ma być uważany tylko ten, kto na żądanie pozostałych po nim (art. 3) po przeprowadzeniu
osobnego postępowania orzeczeniem władzy wojskowej za takiego uznany zostanie. Przepisy
o postępowaniu w sprawach o uznanie za zaginionego bez własnej winy, oraz o tem, które
władze wojskowe powołane są do przeprowadzenia tego postępowania i orzekania, wyda
Minister Spraw Wojskowych drogą rozporządzenia. Ogłoszenie o wdrożeniu postępowania
w sprawie uznania za zaginionego bez własnej winy zamieszczone będzie w gazecie rządowej
bezpłatnie.
Art. 3 b). Sądy powiatowe, względnie sądy pokoju, obowiązane są na żądanie władz wojskowych
przesłuchiwać świadków pod przysięgą:
a)
na stwierdzenie związku przyczynowego między uszkodzeniem zdrowia lub okaleczeniem,
względnie śmiercią, a służbą wojskową;
b)
w postępowaniu o uznanie za zaginionego bez własnej winy na terenie i w czasie działań
wojennych
”
.
4)
Po art. 25 ustawy wstawia się nowy artykuł;
„
Art. 25 a). Uprawnienie do zaopatrzenia tymczasowego pozostałych po zaginionych bez
własnej winy na terenie i w czasie działań wojennych rozpoczyna się od dnia 1 października
1923 r., uprawnienie zaś do zaopatrzenia stałego rozpoczyna się od daty wydania orzeczenia
odnośnej władzy wojskowej o uznaniu za zaginionego, natomiast gaśnie:
a)
jeżeli zaginiony odnajdzie się;
b)
po upływie 3 lat, licząc od chwili wniesienia podania o uznanie za zaginionego, jeżeli
w ciągu tego czasu nie przedłożono metryki jego śmierci, względnie nie uzyskano orzeczenia
sądowego, uznającego zaginionego za zmarłego
”
.
5)
Po art. 57 ustawy wstawia się nowy artykuł:
„
Art. 57 a). Wszelkie prawa i ograniczenia, odnoszące się w ustawie do wdów i osób,
wymienionych w art. 3, odnoszą się do żony i osób, pozostałych po zaginionych
”
.
Art. 2.
Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Spraw Wojskowych, Ministrowi Pracy
i Opieki Społecznej, Ministrowi Skarbu i Ministrowi Sprawiedliwości.
Art. 3.
Niniejsza ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.