Ustawaz dnia 15 czerwca 1923 r.w przedmiocie wyrównania podatków gruntowych tudzież niektórych podatków budynkowych
Spis treści
Treść ustawy
Na mocy art. 44 Konstytucji ogłaszam ustawę następującej treści:
Art. 1.
Na obszarze b. Królestwa Polskiego, oraz b. zaborów austrjackiego wraz ze Spiszem
i Orawą i pruskiego podwyższa się od 1 stycznia 1923 r. stokrotnie kwoty państwowych
podatków gruntowych, oraz dodatków państwowych do tych podatków, pobierane na zasadzie
ustaw, obecnie obowiązujących.
Art. 2.
Od płatników, opłacających od swych posiadłości, położonych w granicach jednego powiatu,
tytułem państwowych podatków gruntowych, względnie w b. dzielnicy pruskiej tytułem
państwowych dodatków, wymienionych w art. 1 oraz w art. 7, więcej niż 600.000 mk.
rocznie, pobiera się nadto oddzielny dodatek, a mianowicie:
od płatników, opłacających rocznie:
|
Jeżeli posiadłość ziemska, stanowiąca jednostką podatkową, należy faktycznie do kilku
oddzielnych właścicieli, to dodatek, przewidziany w niniejszym artykule, pobiera się
tylko od właścicieli, od których przypada rocznie więcej niż 600.0000 mk. podatku
gruntowego, względnie dodatku państwowego do tegoż podatku.
Art. 3.
Od płatników, opłacających od swych posiadłości tytułem podatków gruntowych, względnie
w b. dzielnicy pruskiej tytułem państwowych dodatków, wymienionych w art. 1, nie więcej
niż 50.000 mk. rocznie, pobiera się tylko połowę powyższych należ ności i to w pierwszym
terminie płatności tych podatków (art. 8).
Od płatników zaś, opłacających od swych posiadłości tytułem podatków gruntowych, względnie
dodatków, wymienionych w art. 1, powyżej 50.000 mk. do 200.000 mk., pobiera się tylko
80% wspomnianych należności.
Postanowienia te nie dotyczą gospodarstw rolnych, położonych w promieniu 10 klm. odległości
od miast, mających ponad 100.000 mieszkańców.
Art. 4.
A.
Podatek podymnego, pobierany od osad włościańskich w b. Królestwie Polskiem na zasadzie
art. 164 ros. ustawy o podatkach bezpośrednich (Tom V Zb. Pr. wyd. 1903 r.), od 1
stycznia 1923 r. wynosi:
1)
z osad klasy pierwszej, obejmujących po 15 lub więcej morgów gruntu użytkowego - po
dwadzieścia tysięcy marek rocznie od każdej osady;
2)
z osad klasy drugiej, obejmujących od 3 do 15 morgów gruntu użytkowego-po dziesięć
tysięcy marek rocznie od każdej osady;
3)
z osad klasy trzeciej, obejmujących mniej niż po 3 morgi gruntu użytkowego - po dwa
tysiące pięćset marek rocznie od każdej osady.
B.
Podatek podymnego, pobierany w osadach (miasteczkach) w. b. Królestwie Polskiem na
zasadzie art. 194 ros. ustawy o podatkach bezpośrednich (Tom V Zb. Pr. wyd. 1903 r.),
opłacają od 1 stycznia 1923 r.:
1)
domy mieszkalne, oraz budynki, handlowe i przemysłowe, do których należy 15 lub więcej
morgów gruntu użytkowego - po ośmdziesiąt. tysięcy marek rocznie od każdego domu tudzież
budynku;
2)
domy mieszkalne oraz budynki handlowe i przemysłowe, do których należy od 3 do 15
morgów gruntu użytkowego - po czterdzieści tysięcy marek rocznie od każdego domu tudzież
budynku;
3)
domy mieszkalne oraz budynki handlowe i przemysłowe, do których należy mniej niż 3
morgi gruntu użytkowego-po dwadzieścia tysięcy marek rocznie od każdego domu tudzież
budynku.
Domy i budynki, wymienione w ostatniej części art. 194 ros. ustawy o podatkach bezpośrednich
(Tom V Zb. Pr. wyd. 1903 r.), opłacają po ośmdziesiąt tysięcy marek rocznie.
C.
Dworski podatek podymnego w b. Królestwie Polskiem, wymieniony w dodatku do uwagi
do art. 150 ros. ustawy o podatkach bezpośrednich (Tom V Zb. Pr. wyd. 1903 r.), od
1 stycznia 1923 r. pobiera się w wysokości, określonej w taryfie, stanowiącej załącznik
do niniejszego artykułu.
Art. 5.
Na obszarze b. zaboru austrjackiego w gminach wiejskich oraz w gminach miejskich,
niepodpadających pod postanowienia ustaw krajowych z dnia 13 marca 1889 r. (Dz. U.
Kr. № 24) i z dnia 3 lipca 1896 r. (Dz. U. Kr. № 51), wprowadza się od dnia 1 stycznia
1923 r. zamiast taryfy podatku domowo-klasowego, stanowiącej załącznik do § 8 austr.
ustawy z dnia 9 lutego 1882 r. (austr. Dz. U. № 17), nową taryfę, pomieszczoną w załączniku
do niniejszego artykułu.
Załączona taryfa ma zastosowanie również na obszarze Spisza i Orawy.
Art. 6.
Na obszarze b. zaboru pruskiego pobiera się na rzecz Skarbu Państwa od dnia 1 stycznia
1923 r. od budynków, znajdujących się poza obszarem gmin miejskich i miejscowości
o charakterze miejskim, które oznaczy Minister Skarbu w porozumieniu z Ministrem Spraw
Wewnętrznych, dodatek do podatku budynkowego, Obowiązującego na mocy ustawy pruskiej
z dnia 21 maja 1861 r. (Zb. Pr. Prusk. str. 317), w wysokości zasadniczej normy tego
podatku, powiększonej;
a)
dla budynków I klasy głównej dwa tysiące razy,
b)
,, ,, II ,, ,, cztery ,, ,,
c)
,, ,, III ,, ,, ośm tysięcy razy.
Art. 7.
Upoważnia się Radę Ministrów:
a)
do określania, poczynając od roku 1923, wysokości państwowego podatku gruntowego od
gruntów użytkowych i lasów, położonych na obszarze województwa wileńskiego oraz województwa
nowogródzkiego, poleskiego i wołyńskiego, jako też powiatów: białostockiego bielskiego,
sokolskiego, wołkowyskiego, i grodzieńskiego województwa białostockiego (art. 6 ros.
ust. o podatkach bezpośrednich, Tom V Zb. Pr. wyd. 1903 r.); wysokość tego podatku
nie może być większa od przeciętnej normy podatku gruntowego, obowiązującej w przyległych
województwach b. Królestwa Polskiego.
b)
do ustanowienia odpowiednich organów dla dokonania podziału pomiędzy poszczególne
grunty sumy podatku, wyznaczona) na powiat przez Ministra Skarbu (art. 7 i uwaga do
art. 7 ros. ust. e podatkach bezpośrednich, Tom V Zb. Pr. wyd. 1923 r.), oraz do określania
zasad postępowania przy podziale podatku.
Art. 8.
Podatki gruntowe i budynkowe (art. 1, art. 4 do 6) wraz z oddzielnym dodatkiem (art.
2) mają być płacone w dwóch równych ratach półrocznych między 15 marca a 15 kwietnia,
tudzież między 15 października a 15 listopada. Obowiązujące obecnie różne dla poszczególnych
dzielnic Rzeczypospolitej Polskiej, względnie dla poszczególnych rodzajów własności
ziemskiej, terminy płatności rzeczonych podatków uchyla się.
Termin płatności pierwszej raty podatków gruntowych i budynkowych (art. 1, art. 4
do 6) tudzież oddzielnego dodatku (art. 2), przypadających za rok 1923, ustanowi Minister
Skarbu.
Art. 9.
Obliczone w myśl artykułów 1 do 8 niniejszej ustawy raty półroczne podatków gruntowych
i budynkowych, oraz oddzielnych dodatków, poczynając od raty, przypadającej za drugie
półrocze 1923 r., ulegać będą podwyżce, względnie zniżce, w tym stosunku, w jakim
wskaźnik przeciętnych cen hurtowych w półroczu kalendarzowem, poprzedzającem półrocze
płatności raty, będzie pozostawał do wskaźnika przeciętnych cen hurtowych w marcu
1923 r.
Wykładnik podwyżki, względnie zniżki, rat podatkowych w postaci liczby całej lub conajwyżej
z jednym znakiem dziesiętnym ustala Minister Skarbu w miesiącach lipcu i styczniu
poczynając od lipca 1923 r., na podstawie danych, dostarczonych przez Główny Urząd
Statystyczny.
Wykładnik powyższy będzie stosowany również do wymienionych w art. 2: kwoty 600.000
mk. tudzież kwot, określających granice stopniowania oddzielnego dodatku, jak również
kwoty 50.000 mk., wymienionej w art. 3.
Art. 10.
O ile podatnik w terminie płatności pierwszej raty wpłaca całoroczny podatek, względnie
oddzielny dodatek, w takim razie do całej wpłaconej kwoty podatku będzie stosowany
wykładnik, obowiązujący w myśl art. 9 dla obliczenia pierwszej raty podatku.
Art. 11.
Państwowe dodatki do podatków gruntowych i budynkowych (art. 1, 3 i 6) oraz oddzielny
dodatek (art. 2) na obszarze b. zaboru pruskiego pobierają na rzecz Skarbu Państwa
i przelewają do kas skarbowych-związki komunalne.
Minister Skarbu ma prawo przyznawać związkom komunalnym stosowne wynagrodzenie za
czynności, związane z poborem rzeczonych dodatków.
Art. 12.
Minister Skarbu ma prawo wszelkie sumy podatków i dodatków państwowych, wymienione
w poprzednich artykułach - zniżać, rozkładać na raty i umarzać tym jednostkom podatkowym,
które poniosły szkody wskutek działań wojennych lub klęsk żywiołowych.
Szczegółowe postanowienia w tym przedmiocie wyda Minister Skarbu.
Art. 13.
Jeżeli umowa dzierżawy albo najmu nakłada na właściciela nieruchomości gruntowej,
względnie budynkowej, oddanej w dzierżawę lub wypuszczonej w najem, obowiązek płacenia
podatków, a czynsz dzierżawny jest umówiony w gotówce i płacony w markach polskich,
to właściciel ma prawo żądać od dzierżawcy, względnie najemcy, zwrotu tej nadwyżki
w podatkach, jaka przypadnie do zapłacenia z powodu podwyższenia stawek podatkowych
przez niniejszą ustawę, a to w całości lub w odpowiednich częściach, zależnie od tego,
czy cały przedmiot podatkowy, czy też jego część została wydzierżawiona, względnie
wypuszczona w najem. Na tych samych zasadach dzierżawca lub biorący w najem, obowiązany
umową do płacenia podatków, może nadwyżkę, o której mowa w pierwszym ustępie art.
13, potrącić z czynszu, jeżeli czynsz wynosi conajmniej podwójną kwotę podatku.
Art. 14.
Dodatki do państwowych podatków gruntowych i budynkowych, jakoteż i samoistne podatki
gruntowe i budynkowe, obciążające własność ziemską wraz z jej przynależnościami na
rzecz związków samorządnych: gminnych, powiatowych i wojewódzkich (krajowych), nie
mogą dla każdej poszczególnej jednostki podatkowej przewyższać w łącznej sumie 100%
ogólnej kwoty państwowego podatku gruntowego, wraz z oddzielnym dodatkiem (art. 2),
względnie budynkowego, obliczonej na zasadzie artykułów 1-7 niniejszej ustawy.
W wyjątkowych, zasługujących na uwzględnienie wypadkach, może Minister Spraw Wewnętrznych
w porozumieniu z Ministrem Skarbu pozwolić na podwyższenie tej normy do 150%, ale
tylko w stosunku do tej części państwowego podatku gruntowego, która nie obejmuje
oddzielnego dodatku (art. 2).
Art. 15.
Na obszarze b. zaboru austrjackiego uchyla się pobór dodatków krajowych do podatków
gruntowego i domowo - klasowego, przewidzianych w dotychczas obowiązujących ustawach
krajowych, a przekazanych z mocy art. 6 ustawy z dnia 30 stycznia 1920 r. (Dz. U.
R. P. № 11 poz. 61) na rzecz Skarbu Państwa.
Art. 16.
Podatki od budowli, wymienione w art. 4, 5 i 6 ustawy niniejszej, uchyla się z dniem
1 stycznia 1924 r.
Art. 17.
Uchyla się:
1)
część drugą art. 2 oraz art. 4 i część drugą art. 5, tudzież art. 8 ustawy z dnia
14 lipca 1920 r. (Dz. U. R. P. № 71 poz. 477);
2)
punkt 3 § 3 i punkt 1 lit. a) i b) § 4 austrjackiej ustawy z dnia 28 grudnia 1911 r.
(austr. Dz. Ust. № 242), tudzież art. 1 i 2 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. (Dz. U.
R. P. № 70 poz. 469);
3)
punkty b), d) i f) art. 1, tudzież artykuły 2, 4, 5 i 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1921 r.
(Dz. U. R. P. № 59 poz. 372);
4)
postanowienie Komitetu Urządzającego z dnia 13/25 kwietnia 1865 r. w przedmiocie obliczania
conajmniej 4 morgów lasu za 1 mórg ziemi użytkowej.
Art. 18.
Ustawa niniejsza obowiązuje również na obszarze województwa śląskiego, poczynając
od dnia 1 stycznia 1923 r. z tem, że przedewszystkiem winno być dokonane;
a)
na obszarze Górnego Śląska województwa śląskiego obliczenie państwowego dodatku do
podatku gruntowego w wysokości, wskazanej w p. e) art. 1 ustawy z dnia 17 czerwca
1921 r. (Dz. U. R. P. № 59 poz. 372);
b)
na obszarze Śląska Cieszyńskiego województwa śląskiego obliczenie podatku gruntowego
w wysokości, wskazanej w art. 1 i części 1 art. 2 ustawy z dnia 14 lipca 1920 r. (Dz.
U. R. P. № 61 poz. 389) oraz w p. c) art. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1921 r. (Dz.
U. R. P. № 59 poz. 372).
Tak obliczone państwowe należności podatkowe ulegają w myśl art. 1 niniejszej ustawy
100-krotnemu podwyższeniu.
Art. 19.
Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu, przytem, o ile chodzi o
przepisy art. 14, w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych.
Art. 20.
Ustawa niniejsza obowiązuje z dniem ogłoszenia.
Załącznik nr 1 - Taryfa podatku podymnego od dworskich domów mieszkalnych oraz zakładów handlowych i przemysłowych
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Załącznik nr 2 - Taryfa podatku domowo-klasowego
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||