Ustawa z dnia 17 maja 1923 r. zmieniająca niektóre postanowienia ustawy z dnia 5 sierpnia 1922 r. o zaopatrzeniu emerytalnem wojskowych i ich rodzin.

Art. 1.

W art. 5 ustawy z dnia 5 sierpnia 1922 r. „o zaopatrzeniu emerytałnem wojskowych i ich rodzin” (Dz. U. R. P. № 68 poz. 616) wstawia się w wierszu przedostatnim po słowach „niniejszej ustawy” wyrazy: „w obu wypadkach”.

Art. 2.

Art. 6 tejże ustawy skreśla się.

Art. 3.

W art. 7 tejże ustawy dodaje się na końcu następujące ustępy:

„

Dziesięcio, względnie pięcioletni okres służby wojskowej, wymagany w art. 3 i 5 oraz w pierwszym ustępie art. 10, i trzydziesto, względnie dwudziestoletni okres, wymagany w art. 7 punkt d, obejmują faktyczną służbę wojskową według czasu kalendarzowego od dnia jej rozpoczęcia.

Do czasokresów, wymienionych w poprzednim ustępie, wlicza się czas służby, przewidzianej w punktach b) i d) art. 12 niniejszej ustawy

Art. 4.

W art. 8 tejże ustawy skreśla się punkt d).

Art. 5.

W art. 9 tejże ustawy zamiast pierwszego ustępu wstawia się ustęp w następującem brzmieniu:

„

Podstawę do wymierzenia uposażenia emerytalnego startowi płaca podstawowa wraz z dodatkami za wysługę lat, rodzinnemi, na wyżywienie i kwaterę, przywiązanymi do ostatnio posiadanego stopnia w służbie czynnej

”

.

Drugi ustęp tego artykułu skreśla się.

Art. 6.

Art. 10 tejże ustawy otrzymuje brzmienie następujące:

„

Zawodowemu wojskowemu, który po nieprzerwanej conajmniej 10-letniej służbie utracił bez własnej winy trwale zdolność do zarobkowania conajmniej w 95%, dolicza się przy wymiarze uposażenia emerytalnego w granicach art. 11 niniejszej ustawy 10 lat do czasu służby, podlegającego normalnemu zaliczeniu do wysługi emerytalnej.

Zawodowemu wojskowemu, który wskutek przyczyn, określonych w art. 4 niniejszej ustawy, utracił zdolność do pracy zarobkowej, wymierza się uposażenie emerytalne według norm art. 11 niniejszej ustawy, doliczając ponadto do wysługi emerytalnej w granicach tegoż artykułu zależnie od stopnia trwałej utraty zdolności do zarobkowania, a mianowicie:

przy utracie zdolności od 35% - 54% -

2 lata

„ „ „ „ 55% - 74% -

4 „

„ „ „ „ 75% - 84% -

6 „

„ „ „ „ 85% - 94% -

8 „

„ „ „ „ 95% - 100% -

10 „

Minister Spraw Wojskowych zarządzi conajmniej 3 razy w okresach rocznych w przeciągu trzech lat od dnia przeniesienia w stan spoczynku ponowne zbadanie przez komisję wojskowo - lekarską emeryta, któremu przyznano uposażenie emerytalne z doliczeniem lat na mocy niniejszego artykułu. Komisja stwierdzi stopień utraty zdolności do pracy zarobkowej w celu ponownego ustalenia uposażenia emerytalnego.

O ile emeryt, któremu komisja odliczyła w części lub w całości, w myśl powyższego ustępu, dodatkowe lata, nie może być przyjęty z powrotem do służby wojskowej, otrzymuje po upływie trzech lat od dnia przeniesienia w stan spoczynku stałe uposażenie emerytalne z uwzględnieniem utraty zdolności do pracy zarobkowej, ustalonej ostatecznie przez badającą go ostatnio komisję, w wymiarze nieprzekraczającym jednak pierwotnego wymiaru, lub w wymiarze normalnym nie niższym od 40%

Art. 7.

Art. 15 tejże ustawy otrzymuje brzmienie następujące:

„

Przy ogólnej mobilizacji czas czynnej służby wojskowej, odbytej podczas wojny w czasie od dnia mobilizacji do dnia zawarcia zawieszenia broni, poprzedzającego zawarcie pokoju, liczy się przy wymiarze uposażenia emerytalnego wojskowym zawodowym podwójnie.

Przy częściowej mobilizacji oblicza się w ten sposób czas służby, odbytej podczas wojny; tylko pełniącym służbę w formacjach mobilizowanych, w Ministerstwie Spraw Wojskowych i Naczelnem Dowództwie

”

.

Art. 8.

W art. 16 tejże ustawy dodaje się po słowach: „powołany do czynnej służby wojskowej” słowa: „w czasie wojny”.

Art. 9.

W art. 20 tejże ustawy w ostetnim ustępie w wierszu drugim skreśla się słowa: „na dłużej niż jeden rok”.

Art. 10.

W art. 29 tejże ustawy w ustępie a) po słowach: „uposażenia emerytalnego” dodaje się wyrazy: „według wymiaru dla malej rodziny”, w ustępie b) po słowach: „według zasad ustawy niniejszej” dodaje się wyrazy: „według wymiaru dla małej rodziny”.

Art. 11.

W art. 39 tejże ustawy zamiast ustępu 1 wstawia się ustęp o brzmieniu:

„

Wdowa w razie ponownego zamążpójścia, o ile nie zastrzeże sobie prawa do przyznania jej pensji na wypadek powtórnego owdowienia, otrzymuje jednorazową odprawę, która wynosi dla wdów w wieku do 45 lat życia dwuletnią, powyżej zaś tego wieku jednoroczną kwotę pensji wdowiej

”

.

Art. 12.

Ustęp 1 art. 49 tejże ustawy otrzymuje brzmienie następujące:

„

Zawodowym wojskowym, którzy wstąpili do wojska polskiego najpóźniej pod koniec 1920 r., a przed wstąpieniem do wojska polskiego pełnili w jednem z b. państw zaborczych służbę samorządową, lub oddawali się pracy zawodowej, dolicza się do wysługi emerytalnej czas tej służby lub pracy w ilości, nie przekraczającej lat 20:

a)

gdy zawodowy wojskowy stał się trwale niezdolnym do pełnienia służby wojskowej, lub gdy przekroczył 55 lat życia, pod warunkiem przesłużenia w wojsku conajmniej 10 lat, obliczonych według czasu kalendarzowego,

b)

gdy zawodowy wojskowy przesłużył w wojsku polskiem conajmniej 15 lat, obliczonych według czasu kalendarzowego, i gdy przekroczył 53 lata życia. Czas służby w wojsku polskiem liczy się od daty faktycznego jej rozpoczęcia, nie wcześniej jednak niż od 1 listopada 1918 r.

”

W ustępie 2, wierszu 1 skreśla się słowo „ci” po słowach „O ile wojskowi”.

Art. 13.

Do art. 56 tejże ustawy dodaje się ustęp drugi w następującem brzmieniu:

„

Postanowienia te mają również zastosowanie do wdów i sierot po oficerach, chorążych i podoficerach, którzy zmarli wskutek przyczyn, wymienionych w art. 4, przed terminem możności uzyskania przez nich charakteru i praw wojskowych zawodowych wojsk polskich, w czynnej służbie w polskich formacjach wojskowych uznanych przez Państwo.

Wypłata tego zaopatrzenia następuje od pierwszego dnia miesiąca po wniesieniu podania, nie wcześniej jednak niż od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

”

.

W art. 56 w wierszu trzecim zamiast słowa: „wojskowych” po słowie: „zmarłych” wstawia się: „oficerach, chorążych i podoficerach”.

Art. 14.

W art. 57 tejże ustawy zamiast ustępu pierwszego wstawia się ustępy w brzmieniu następującem:

„

Zaopatrzenie emerytalne (uposażenie emerytalne, pensja wdowia i sieroca) oraz odprawy mogą ulec zapowiedzeniu i zajęciu sądowemu tylko z tytułu alimentów jako też zapowiedzeniu i zajęciu sądowemu lub administracyjnemu z tytylu należności Skarbu Państwa.

Wysokość zapowiedzeń i zajęć wynosi dla alimentów ²/₅, a dla należności Skarbu Państwa ¹/₆ zaopatrzenia emerytalnego, względnie odprawy. Pośmiertne nie ulega zapowiedzeniu ani też zajęciu,

Pensja wdowia i sieroca nie ulega zapowiedzeniu ani zajęciu z tytułu należności skarbowych męża. względnie ojca, wynikłych ze stosunku służbowego

”

Art. 15.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Spraw Wojskowych w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

Art. 16.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.

Postanowienia tej ustawy, z wyjątkiem art. 13, obowiązują od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 5 sierpnia 1922 r., a postanowienia art. 13 z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Treść ustawy