Ustawaz dnia 22 września 1922 r.w przedmiocie zmiany ustawy niemieckiej z dnia 20 grudnia 1911 r. o ubezpieczeniu
urzędników prywatnych
Treść ustawy
Art. 1.
Osoby, wymienione w ustępie pierwszym § 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1911 r. o ubezpieczeniu
urzędników prywatnych (Dz. U. Rzeszy Niemieckiej str. 989;, podlegają obowiązkowi
ubezpieczenia niezależnie od wysokości ich zarobku rocznego.
Art. 2.
Wysokość kwot, wymienionych w §§ 17 i 172 powołanej ustawy, jak również wysokość grzywien
pieniężnych, przewidzianych w ustawie powołanej w art. 1, może być zmieniana drogą
rozporządzenia Rady Ministrów na wniosek Ministra Pracy i Opieki Społecznej.
Art. 3.
§ 177 powołanej ustawy otrzymuje brzmienie następujące:
„
Gdy zajęcie ubezpieczonego u jednego pracodawcy trwa krócej niż miesiąc, wówczas za
czas pracy krótszy niż 2 tygodnie należy uiścić połowę składki, odpowiadającej klasie
poborów ubezpieczonego, a za czas ponad 2 tygodnie pełną składkę miesięczną (§ 172).
O ile ubezpieczony zajęty jest w ciągu miesiąca u kilku pracodawców, a suma wpłaconych
składek przewyższa składkę najwyższej klasy poborów, nadwyżkę należy przypisać na
dobro ubezpieczonego, celem pokrycia następnych składek miesięcznych
”
.
Art. 4.
Ministrowi Pracy i Opieki Społecznej przysługuje prawo drogą rozporządzeń ustanawiać,
podwyższać, zniżać a także znosić dodatki drożyźniane oraz oznaczać sposób pokrycia
tych dodatków.
Pracodawcy i ubezpieczeni mogą być pociągnięci do ponoszenia kosztów pokrycia tych
dodatków w stosunku do premji stałych i w sposób, przewidziany w ustawie dla premji
stałych.
Art. 5.
Rada Ministrów na wniosek Ministra Pracy i Opieki Społecznej może drogą rozporządzeń
zmieniać przepisy ustawy, powołanej w art. 1, dotyczące organizacji ubezpieczenia
(§§ 96-169), nie naruszając jednak samorządu instytucji ubezpieczeniowych, a także
wydawać przepisy odmienne od ustawowych, a dotyczące wymierzania, ściągania składek
za ubezpieczenie oraz lokacji funduszów.
Art. 6.
Przy wypłacie świadczeń, przewidzianych ustawą, wymienioną w art. 1, nie uwzględnia
się kwot, nieprzekraczających 50 f., kwoty zaś wyższe liczy się za całą markę.
Art. 7.
Kompetencje Kanclerza Rzeszy oraz najwyższych władz administracyjnych, przewidziane
w ustawie o ubezpieczeniu urzędników prywatnych, powołanej w art. 1, przysługują Ministrowi
Pracy i Opieki Społecznej.
Art. 8.
Minister Pracy i Opieki Społecznej wyda przepisy, dotyczące sposobu ubezpieczenia
osób, które na skutek zmiany miejsca pracy, nabywszy uprawnienia na podstawie ustawy
o ubezpieczeniu urzędników prywatnych (Dz. U. Rzeszy N. str. 939), byłyby obowiązane
do ubezpieczenia w myśl przepisów ustawy o ubezpieczeniu pensyjnem funkcjonarjuszy
w służbie prywatnej i niektórych funkcjonariuszy w służbie publicznej (Austr. Dz.
U. z r. 1907 № 1) w brzmieniu, ustalonem rozporządzeniem cesarskiem z dnia 25 czerwca
1914 r. (Austr. Dz. U. № 138) i ustawą z dnia 10 czerwca 1921 r. (Dz. U. R. P. № 59
poz. 370), bądź osób, które, nabywszy uprawnienia na podstawie ostatnio wymienionej
ustawy, byłyby obowiązane do ubezpieczenia w myśl ustawy o ubezpieczeniu urzędników
prywatnych (Dz. U. Rzeszy N. str. 989).
Art. 9.
Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Pracy i Opieki Społecznej.
Art. 10.
Ustawa niniejsza obowiązuje od dnia 1 tego miesiąca, w którym nastąpi jej ogłoszenie.
Z chwilą wejścia w życie niniejszej ustawy tracą moc obowiązującą dotychczasowe postanowienia
sprzeczne z ustawą niniejszą.