Ustawaz dnia 3 sierpnia 1922 r.o Najwyższym Trybunale Administracyjnym
Treść ustawy
I.
Postanowienia ogólna.
Art. 1.
Dla orzekania o legalności zarządzeń i orzeczeń, wchodzących w zakres administracji
tak rządowej, jak i samorządowej, tworzy się Najwyższy trybunał Administracyjny.
Aż do ustanowienia sądów administracyjnych niższego Stopnia z udziałem czynnika obywatelskiego
najwyższy Trybunał Administracyjny, jako jedyna instancja sądowa, rozpoznawać będzie
skargi na zarządzenia i orzeczenia, wydane w ostatniej instancji przez administracyjna
władze rządowe lub samorządowe, o ile ustawa niniejsza prawa skargi nie wyłącza.
Trybunał nie ma prawa badać ważności ustaw, należycie ogłoszonych.
Art. 2.
Trybunał czuwa z urzędu nad swoją właściwością. Przy rozpoznawaniu spraw i wyrokowaniu
jest niezawisły od wszelkich organów władzy państwowej i podlega tylko ustawom.
Wyroki Najwyższego Trybunału Administracyjnego są ostateczne.
Art. 3.
Z pod orzecznictwa Trybunału wyłącza się:
a)
sprawy, należące do właściwości sądów zwyczajnych lub sądów szczególnych,
b)
sprawy, w których władze administracyjne uprawnione są do rozstrzygania według swobodnego
uznania, w granicach, pozostawionych temu uznaniu,
c)
sprawy mianowania na publiczne urzędy i stanowiska, o ile nie chodzi o pogwałcenie
zastrzeżonego w ustawie prawa ich obsadzania lub przedstawiania kandydatów,
d)
sprawy, dotyczące reprezentacji Państwa i obywateli wobec państw i władz obcych, oraz
sprawy, bezpośrednio z powyższemi związane,
e)
sprawy, dotyczące działań wojennych, ustroju siły zbrojnej i mobilizacji, z wyjątkiem
spraw zaopatrzenia i uzupełnienia armji,
f)
sprawy dyscyplinarne.
Art. 4.
Skarga do Trybunału nie wstrzymuje same przez się wykonania zaskarżonego zarządzenia
lub orzeczenia; skarżący może jednak zwrócić się go władzy administracyjnej o wstrzymanie
wykonania. a władza administracyjna winna żądaniu temu zadość uczynić, jeżeli względy
publiczne nie stoją na przeszkodzie, a skarżący mógłby w razie wykonania ponieść szkodę
niepowetowaną.
Wstrzymanie wykonania zarządza na wniosek interesowanego ostatnia instancja administracyjna.
W razie przewlekania załatwiania tego wniosku lub w razie odmownego załatwienia jest
Najwyższy Trybunał Administracyjny władny na wniosek strony sam zarządzić wstrzymanie
wykonania zarządzenia lub orzeczenia.
Art. 5.
Władze, której zarządzenie lub orzeczenie zostało uchylone przez Trybunał, obowiązaną
jest wydać niezwłocznie nowe zarządzenie lub orzeczenie w tej sprawie. W zarządzeniu
tem, względnie orzeczeniu, władza jest związana zapatrywaniami prawnemi, wyłuszczonemi
w wyroku Trybunału.
II.
Ustrój Najwyższego Trybunału Administracyjnego.
Art. 6.
Najwyższy Trybunał Administracyjny składa się z pierwszego prezesa oraz z potrzebnej
ilości prezesów i sędziów. Pierwszemu prezesowi, prezesom i sędziom przysługują pełne
prawa sędziowskie, zastrzeżone w postanowieniach rozdziału IV ustawy konstytucyjnej;
pod względem uposażenia są zrównani oni z pierwszym prezesem, prezesami i sędziami
Sądu Najwyższego.
Prezydent Rzeczypospolitej mianuje na wniosek Bady Ministrów: pierwszego prezesa i
prezesów z pośród osób, które conajmniej przez przeciąg 2 lat sprawowały urząd sędziego
trybunału, sędziów zaś z pośród kandydatów, wybranych każdorazowo w liczbie potrójnej
przez Zgromadzenie prezesów i sędziów Najwyższego Trybunału Administracyjnego (Ogólne
Zgromadzenie Trybunału); przed mianowaniem prezesów Rada Ministrów zasięga opinji
pierwszego prezesa.
Pierwszym prezesem, prezesami i sędziami Trybunału mogą być tylko osoby, posiadające
wykształcenie prawnicze. Połowę liczby sędziów winna posiadać kwalifikacje na urząd
sędziowski,
Art. 7.
Przy najwyższym Trybunale Administracyjnym istnieje sekretarjat oraz kericelarja.
Członkami sekretarjatu mogą być tylko osoby, posiadające wykształcenie prawnicze,
Pierwszy prezes Trybunału mianuje i zwalnia członków sekretarjatu, pracowników kancelarji
i służbę niższą oraz sprawuje nad nimi nadzór służbowy,
Art. 8.
Nadzór ogólny nad Najwyższym Trybunałem Administracyjnym sprawuje pierwszy prezes,
który sprawy, dotyczące prezesów i sędziów, wnosi na Ogólna Zgromadzenie Trybunału.
III.
Tryb postępowania.
Art. 9.
Do zaskarżenia zarządzenia lub orzeczenia administracyjnego przed Najwyższy Trybunał
Administracyjny jest uprawniony każdy, kto twierdzi, że naruszono jego prawa lub że
90 obciążono obowiązkiem bez podstawy prawnej.
Art. 10.
Skargą na zarządzenia lub orzeczenia administracyjne należy wnieść bezpośrednio do
Trybunału w terminie dwumiesięcznym, licząc od dnia doręczenia zaskarżonego zarządzenia
lub orzeczenia skarżącemu.
Art. 11.
Skarżący może przypozwać do sprawy osobę trzecią, na której niekorzyść żąda uchylenia
orzeczenia lub zarządzenia władzy administracyjnej.
Osoba trzecia może również i bez przypozwania domagać się dopuszczenia jej do uczestniczenia
w sprawie i do obrony swych praw.
Nawet jeżeli skarga nie jest zwrócona wyraźnie przeciw osobom trzecim, winien Trybunał
baczyć, by w postępowaniu, które ma być przed nim przeprzeprowadzone, mogły być wysłuchane
wszystkie osoby, których praw dotykać może wyrok i by dana im była sposobność obrony
tych praw.
Art. 12.
Skarga winna zawierać:
1)
imię., nazwisko i dokładne miejsce zamieszkania skarżącego i pełnomocnika,
2)
oznaczenie zaskarżonego orzeczenia lub zarządzenia z podaniem dnia doręczenia tegoż.
3)
dokładne oznaczenia powodów zaskarżenia.
Art. 13.
Do skargi należy dołączyć:
1)
pełnomocnictwo, o ile skarżącemu nie przysługuje prawo występowania bez zastępcy prawnego,
2)
odpisy skargi i załączników w tylu egzemplarzach, ile jest stron pozwanych i przypozwanych
w sprawie,
3)
opłaty w przepisanej wysokości,
Trybunał może zwolnić skarżącego od przedstawienia odpisów.
Art. 14.
Skargi, które nie nadają się do postępowania z powodu oczywistej niewłaściwości Trybunału,
z powodu zaniedbania ustawowego terminu, lub z powodu niewyczerpanie administracyjnego
toku instancji, również skargi, przeciwko którym istnieje oczywisty zarzut rzeczy
osądzonej lub braku legitymacji do wniesienia skargi - Trybunał pozostawia bez rozpoznania.
Te samo stosuje się do skarg, które nie odpowiadają formalnym wymogom ustawowym (art.
12 i 13); w ostatnim wypadku może Trybunał wyznaczyć skarżącemu stosowny termin dla
usunięcia braków; o ile braki te w ciągu oznaczonego terminu nie będą usunięte, Trybunał
pozostawi skargę bez rozpoznania.
O pozostawieniu skargi baz rozpoznania Trybunał zawiadamia skarżącego, zaś władzę
administracyjną, przeciw której zarządzeniu lub orzeczeniu skargę wniesiono, o ile
wykonanie zaskarżonego zarządzenia lub orzeczenia zostało wstrzymane.
Art. 15.
Trybunał zarządza doręczenie odpisów przyjętej skargi z załącznikami pozwanym dla
przedstawienia odpowiedzi z dołączeniem odpisu, wyznaczając w tym celu termin, nie
przekraczający 2 miesięcy.
Pozwana władza administracyjna obowiązana jest udzielić Trybunałowi aktów swych, dotyczących
przedmiotu skargi w terminie, przez Trybunał wyznaczonym.
Art. 16.
Odpisy odpowiedzi, składanych w sprawie, winny być doręczone stronie przeciwnej. W
razie niezłożenia tych odpisów stosowany będzie analogicznie przepis art. 14.
Art. 17.
Strony mogą przeglądać akta sprawy w Trybunale z wyjątkiem trzech oni ostatnich przed
rozprawą.
Poszczególne części aktów mogą być ze względów publicznych przez trybunał wyłączone
z pod przeglądu, a władza administracyjna wskaże te akta, których wyłączenia sobie
życzy.
Art. 18.
Posiedzenia Trybunału są jawne i niejawne.
Rozprawa główna odbywa się z reguły jawnie w składzie 5 sędziów, włączając w tę liczbę
i przewodniczącego. Komplet orzekający może jednak w razie potrzeby przekazać rozstrzygnięcie
kwestii prawnej bądź kompletowi wzmocnionemu do liczby sędziów, łącznie z przewodniczącym,
bądź też Ogólnemu Zgromadzeniu Trybunału. Posiedzenia wzmocnionego kompletu i Ogólne
Zgromadzenia Trybunału są niejawne.
W sprawach, wymienionych w art. 14, 19, 27, 30 i 31, Trybunał orzeka na posiedzeniu
niejawnem. W tymże trybie mogą być rozpatrywane i inne sprawy, o ile strony się na
to zgodzą. W miarę jednak uznania może Trybunał i w tych wszystkich sprawach zarządzić
rozprawę główną.
Posiedzenia niejawne mogą się odbywać także w zmniejszonym komplecie trzech sędziów,
łącznie z przewodniczącym.
Do ważności uchwał Ogólnego Zgromadzenia Trybunału wymagana jest obecność 3/4 liczby
członków,
Narady i głosowanie Trybunału są tajne, rozstrzygnięcia Trybunału zapadają większością
głosów.
Art. 19.
Jeżeli Trybynał uzna, że stan faktyczny sprawy wymaga uzupełnienia, albo że pozwana
władza przyjęła ten stan sprzecznie z aktami. albo że ze szkodą skarżącego naruszono
formy postępowania administracyjnego, natenczas, nie zarządzając rozprawy głównej,
uchyli wyrokiem zaskarżone zarządzenie lub orzeczeni zpowodu, wadliwego, postępowania,
i odeśle sprawę napowrót do władzy administracyjnej, która ma wady usunąć i wydać
nowe zarządzenie lub orzeczenie.
Art. 20.
W rozprawie głównej mogą uczsetniczyś strony i ich zastępcy. Zastępcami stron, biorących
udział w sprawię, mogą być jedynie ądwokaci; władze mogą być zastąpione przez swoich
urzędników, wzajemnie przez urzędników władz nadzorczych oraz, o ile chodzi o gminy,
przez osoby, wydelegowane zgrona członków ich zarządów, rad gminnych lub urzędników.
Uprawnienie do zastępstwa należy wykazać Trybunałowi przed rozprawą.
Skarżącemu, lub też przypozwanemu w razie ich udowodnionego ubóstwa może być przydany
zastępca z urzędu, jak również przyznane całkowicie lub częściowe zwolnienie od opłat.
Uczestniczący w rozprawie sekretarz sporządza protokuł rozprawy, który podpisują przewodniczący
i sekretarz.
Art. 21.
Jeżeli z powodu przedmiotu sprawy jawność posiedzenia mogłaby narazić bezpieczeństwo
publiczne lub interes państwowy na szkodę, Trybunał z urzędu lub na wniosek strony
może postanowić, aby posiedzenie odbyło się z wykluczeniem jawności przy udziale jedynie
stron oraz ich pełnomocników. Uchwałę w tym przedmiocie, a następnie wyrok Trybunał
ogłasza publicznie.
Art. 22.
Rozprawa główna rozpoczyna się od wywołania sprawy i przedstawienia jej stanu przez
jednego z sędziów Trybunału, jako referenta, poczerń następują wyjaśnienia stron,
o ile Trybunał uzna je za potrzebne, wreszcie przemówienia zastępców stron, którzy
mają prawo zabierać głos jednakową ilość razy.
Niestawiennictwo stron lub ich zastępców nie wstrzymuje wprowadzenia sprawy i wydania
wyroku.
Trybunał na wniosek stron lub z urzędu może odroczyć wyznaczoną lub nawet rozpoczętą
rozprawę na inny termin.
Art. 23.
Rozprawą główną kieruje przewodniczący, którego rzeczą jest również utrzymywać należyty
spokój. Przewodniczący może osoby, zakłócające porządek, o ile nie są posłuszne jego
upomnieniom, wydalić z sali rozpraw, a w razie cięższego wykroczenia skazać nadto
na karę pieniężną do wysokości 10.000 marek.
Przeciwko postanowieniom przewodniczącego służy prawo odwołania się do Trybunału,
który orzeka ostatecznie. Odwołanie zgłosić należy przed zamknięciem rozprawy.
Art. 24.
Trybunał orzeka na podstawie stanu faktycznego, jaki okazuje się z aktów, któremi
rozporządzała ostatnia instancja administracyjna przy wydaniu zaskarżonego zarządzenia
lub orzeczenia, a w razie nie przedstawienia przez nią aktów (art. 15 ustęp 2) na
podstawie stanu faktycznego, przedstawionego w skardze lub na rozprawie.
Okoliczności faktycznych i środków dowodowych, nie przytoczonych przed wydaniem zaskarżonego
zarządzenia lub orzeczenia, tudzież aktów, wyłączonych z pod przeglądu, o ile treść
tychże nie zosrała na rozprawie podana do wiadomości, Trybunał nie uwzględni.
Art. 25.
Trybunał wydaje wyroki w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok wraz z uzasadnieniem,
podpisany przez wszystkich członków wyrokujących, przewodniczący ogłasza publicznie
na tem samem posiedzeniu, na którem odbyła się rozprawa główna. Gdy z jakichbądź przyczyn
ogłoszenie wyroku nie może nastąpić na tem samem posiedzeniu, można je odroczyć do
innego posiedzenia, co przewodniczący publicznie ogłosi, oznaczając dzień ogłoszenia
wyroku. Wyrok na piśmie doręcza się stronom.
Art. 26.
Jeżeli Trybunał uzna skargę za uzasadnioną, uchyla zaskarżone zarządzenie lub orzeczenie,
a władza administracyjna postąpi w myśl art. 5.
Art. 27.
Trybunał umorzy postępowanie w razie cofnięcia skargi przez skarżącego.
Sprawa raz umorzona nie może być ponownie przez Trybunał rozpatrywana.
Art. 28.
Kary, wymierzane na mocy art. 23, ściąga się w drodze administracyjnej na rzecz Skarbu
Państwa.
Art. 29.
Termin, liczony na miesiące, upływa w odpowiednim dniu ostatniego miesiąca. Jeżeli
koniec terminu, liczonego na miesiące, przypada na taki miesiąc, który odpowiedniej
daty nie posiada, to termin ten kończy się w ostatnim dniu tego miesiąca. Przy liczeniu
na dni nie bierze się w rachubę dnia wykonania tej czynności, od której termin biec
zaczyna, ostatni zaś z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.
Terminu nie uważa się za zaniedbany, jeżeli przed jego upływem skargę lub podanie
wystano pocztą listem poleconym.
Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na niedzielę lub święto, to termin upływa w
najbliższym dniu powszednim.
Art. 30.
Przywrócenie terminu na podanie skargi (art. 10) jest niedopuszczalne, przywrócenie
innych terminów zależy od uznania Trybunału, który rozstrzyga o tem w trybie, wskazanym
w ustępie 4 art. 13.
Art. 31.
Każda ze stron (skarżący, władza administracyjna, przypozwany) może żądać wyłączenia
sędziego:
1)
w sprawie, której on sam jest stroną, pozostaje do jednej ze stron w stosunku współ-
uprawnionego lub współobowiązanego, albo ma względem niej obowiązek regresu,
2)
w sprawie żony sędziego, jego krewnych i powinowatych w linji prostej, krewnych w
linjj bocznej - do trzeciego stopnia, lub powinowatych - do drugiego,
3)
w sprawie rodziców przybranych, albo wychowawców sędziego, jego dzieci przybranych
lub wychowańców, pupilów i oddanych jego pieczy,
4)
w sprawie, w której sędzia był albo jest pełnomocnikiem jednej ze stron,
5)
w sprawie, w której sędzia brał jakibądź udział w wydaniu zaskarżonego zarządzenia
lub orzeczenia,
6)
gdy zachodzi uzasadniona przyczyna do powątpiewania o jego bezstronności.
Sędzia, względem którego zachodzi jedna z przyczyn, wskazanych powyżej (1 do 5), obowiąwiązany
jest sam zażądać swego wyłączenia.
Trybunał rozstrzyga o wyłączeniu sędziego, po wysłuchaniu go, uchwałą bez poprzedniej
ustnej rozprawy.
Art. 32.
Szczegółowe przepisy o wewnętrznej organizacji i sposobie urzędowania zawierać będzie
regulamin, który uchwali Trybunał na Ogólnem Zgromadzeniu, a wyda Prezydent Rzeczypospolitej
na wniosek Rady Ministrów.
IV.
Przepisy przechodnie.
Art. 33.
Trybunał rozpoczyna swe czynności w dwa miesiące po ogłoszeniu niniejszej ustawy.
Art. 34.
Przepis, zawarty w ustępie 2 art. 6, o ile dotyczy pierwszego prezesa i prezesów,
stosowany będzie dopiero po upływie dwóch lat, licząc od dnia ogłoszenia niniejszej
ustawy. Jednak i w tym okresie przejściowym pierwszym prezesem i prezesami mogą być
mianowani tylko czynni sędziowie Sądu Najwyższego, albo Najwyższego Trybunału Administracyjnego
lub Senatu Administracyjnego Sądu Apelacyjnego w Poznaniu. Mianowanie pierwszego składu
Najwyższego Trybunału Administracyjnego nastąpi na wniosek pierwszego prezesa, przedstawiony
Radzie Ministrów.
Art. 35.
Aż do utworzenia sądownictwa administracyjnego niższego stopnia na całym obszarze
Rzeczypospolitej Polskiej istniejące w b. dzielnicy pruskiej sądownictwo administracyjne
(orzecznictwo w postępowaniu sporno - administracyjnem) pozostawia się nienaruszone
z tą zmianą, że kompetencje Senatu Administracyjnego Sądu Apelacyjnego w Poznaniu
przechodzą na Najwyższy Trybunał Administracyjny. Na Trybunał przechodzą również kompetencje
Krajowego Urzędu Wodnego, ustanowionego ustawą wodną z dnia 7 kwietnia 1913 r. (Zb.
Ust. pruskich strona 53) i rozporządzeniem królewskiem o Krajowym Urzędzie Wodnym
z dnia 18 marca 1914 r. (Zb. Ust. pruskich strona 55). Tryb postępowania w powyższych
sprawach w Trybunale zachowuje się wedle dotychczasowych ustaw, obowiązujących w b.
dzielnicy pruskiej.
Do spraw, nieobjętych właściwością istniejącego w b. dzielnicy pruskiej sądownictwa
administracyjnego, stosują się przepisy niniejszej ustawy, o ile sprawy nie są załatwiane
w pierwszej instancji przez organy kolegjalne Zarządu ogólnego poza postępowaniem
uchwałowem (ustawa z dnia 30 lipca 1883 r. Zb. Ust. pruskich str. 591).
Sprawy, przekazane Trybunałowi Rzeszy dla spraw finansowych ustawą z dnia 26 lipca
1918 r. (Dz. Ust. Rzeszy str. 959), przechodzą do właściwości Najwyższego Trybunału
Administracyjnego. W sprawach tych obowiązują również przepisy ustawy niniejszej.
Art. 13 ust. 3 ustawy o uproszczeniu administracji z dnia 13 maja 1918 r. (Zb. Ust.
pruskich str. 153) uchyla się.
Art. 36.
Sprawy, które wedle dotychczas obowiązujących ustaw należały do właściwości Sądu Najwyższego,
a w myśl postanowień niniejszej ustawy należą do właściwości Trybunału - przekazuje
się temuż Trybunałowi.
O ile sprawy takie są już w toku w Sądzie Najwyższym lub u innej władzy - mają być
odstąpione Trybunałowi.
Art. 37.
Wyłącza się z pod orzecznictwa Najwyższego Trybunału Administracyjnego:
1)
sprawy wymiarów podatków bezpośrednich, opartych na ustawodawstwach okupacyjnych:
A)
w b. okupacji niemieckiej - na:
a)
rozporządzeniu z dnia 15 sierpnia 1917 r. poz. 367 Dz. Rozp. № 86, dotyczącem podatku
od majątku (przepis wykonawczy z dnia 22. VIII. 1917 r. poz. 368 Dz. Rozp. № 86),
b)
rozporządzeniu z dnia 5. VII. 1917 r., dotyczącem poboru podatku od handlu i przemysłu
poz. 109 Dz. Rozp. № 38 (przepis wykonawczy z dnia 7. VIII. 1916 r. poz. 125 Dz. Rozp.
№ 40),
c)
rozporządzeniu z dnia 19.IV. 1916 r., dotyczącem poboru podatku hipotecznego poz.
81 Dz. Rozp. № 31 (przepis wykonawczy z dnia 26.VI. 1916 r. poz. 106 Dz. Rozp. № 37),
d)
rozporządzeniu z dnia 19.IV. 1916 r., dotyczącem poboru podatku dochodowego od kapitałów
poz. 82 Dz. Rozp. № 31 (przepis wykonawczy z dnia 5.VII. 1916 r. Dz. Rozp. № 38 str.
21),
e)
rozporządzeniu z dnia 19.IV. 1916 r., dotyczącem poboru podatku mieszkaniowego poz.
83 Dz. Rozp. № 31 (przepis wykonawczy z dnia 29.V. 1916 r. poz. 94 Dz. Rozp. № 35);
B)
w b. okupacji austrjackiej - na:
a)
rozporządzeniu z dnia 27.VIII. 1918 r., dotyczącem ustanowienia państwowych podatków,
innych opłat i kar w walucie koronowej Dz. Rozp. c. i k. Zarz. Wojsk w Polsce № 53
z dnia 31.VIII. 1918 r. (przepis wykonawczy z dnia 10.IX. 1918 r. F. A. № 309303/18),
b)
rozporządzeniu z dnia 3.III. 1918 r. F. A № 300014/18 o podatku repartycyjnym;
2)
sprawy, oparte na dekretach:
a)
w przedmicie poboru jednorazowej państwowej daniny od nieruchomości i majątku w kapitale
(dekret z dnia 29.I. 1919 roku Dz. P. P. P. № 11 z dnia 4.II. 1919 r. poz. 128) (rozporządzenie
wykonawcze z dnia 13.V. 1919 r. Dz. Urz. M. Sk. № 12 1919 r. poz. 180),
b)
w przedmiocie podatku majątkowego z dnia 5.II. 1919 r. Dz. P. P. P. № 12 z dnia 6.II.
1919 r. poz. 135 (rozporządzenie wykonawcę z dnia 26.V. 1919 r. Dz. Urz. M. Sk. №
17 z dnia 15.VII. 1919 r. poz. 237),
c)
w przedmiocie wprowadzenia podatków od zysków wojennych z dnia 5.II. 1919 r. (Dz.
P. P. P. № 12 z dnia 6.II. 1919 r. poz. 136) (rozporządzenie wykonawcze z dnia 12.V.
1919 r. Dz. Urz. M. Sk. № 15 z dnia 3. VII. 1919 r. poz. 215);
3)
sprawy wymiaru podatków bezpośrednich za lata, poprzedzające rok podatkowy 1921, o
ile chodzi o b. zabór rosyjski.
Art. 38.
Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia i ma także zastosowanie do tych
wypadków, w których od dnia doręczenia orzeczenia ostatniej instancji, zapadłego przed
wejściem w życie niniejszej ustawy, termin 2 miesięczny, zakreślony w art. 10, jeszcze
nie upłynął.
Równocześnie z ogłoszeniem niniejszej ustawy tracą moc dotychczas obowiązujące ustawy
i przepisy, wydane w przedmiotach, unormowanych tą ustawą.
Art. 39.
Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Prezesowi Rady Ministrów.