Ustawaz dnia 18 października 1921 r.zmieniająca ustawę z dnia 26 lipca 1919 r. o utraconych tytułach na okaziciela
Treść ustawy
Art. 1.
W art. 10 ustawy z dnia 26 lipca 1919 r. o utraconych tytułach na okaziciela (Dz.
Ust. Rz. P. № 67 poz. 406) zdanie końcowe „sąd zaś zawiadomi osobę, która podanie
w myśl art. 1 wniosła” zastępuje się słowami: „który postąpi w myśl art. 6”.
Art. 2.
Art. 13 powyższej ustawy otrzymuje brzmienie następujące:
„
Ustawa niniejsza nie dotyczy:
1)
biletów Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej;
2)
banknotów oraz podobnych tytułów na okaziciela, wypuszczonych przez Państwo, lub przez
upoważnione do tego instytucje; tytuły te oznaczy Minister Skarbu rozporządzeniami,
ogłaszanemi w Dzienniku Ustaw;
3)
biletów loteryjnych, kolejowych, znaków opłaty i t. p.;
4)
kuponów od tytułów na okaziciela, przez Państwo wypuszczonych, od listów zastawnych
Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego w Królestwie Polskiem, od listów zastawnych Towarzystw
Kredytowych Miejskich oraz od obligacji miast na obszarze b. Królestwa Polskiego
”
.
Art. 3.
Ustawa niniejsza zyskuje moc obowiązującą z dniem ogłoszenie.