Ustawaz dnia 4 lutego 1920 r.o przyznaniu dla b. wojskowych armji rosyjskiej i austrjackiej, jak też dla wdów i
sierot po nich nadzwyczajnego dodatku drożyźnianego do zasiłków emerytalnych
Treść ustawy
Art. 1.
Moc ustawy z dnia 31 lipca 1919 r. oraz moc ustawy z dnia 8 stycznia 1920 r. „o przyznaniu
dla cywilnych emerytowanych funkcjonarjuszów państwowych, kolejowych, dla nauczycieli
szkół powszechnych, średnich i wyższych, jak też dla wdów i sierot po nich oraz księży
emerytów nadzwyczajnego dodatku drożyźnianego” (Dz. Praw № 65 z 1919 roku pozycja
392 i Dz. Ustaw № 4 z 1920 r. pozycja 18), rozciąga się na b. wojskowych (oficerów,
duchownych, urzędników wojskowych i szeregowców) b. armji rosyjskiej i austrjackiej,
o ile pobierają ze Skarbu Polskiego emeryturę lub zasiłki z tytułu służby swej w armjach
odnośnych państw zaborczych, oraz na wdowy i sieroty po nich, o ile te ostatnie pobierają
ze Skarbu Polskiego pensję wdowią albo sierocą z tytułu służby ich mężów lub ojców
w jednej ze wspomnianych wyżej armji.
Art. 2.
Wypłata dodatku drożyźnianego, wymienionego w art. 1, ma być uskuteczniana, począwszy
od 1 lipca 1919 roku.
Art. 3.
Wykonanie niniejszej ustawy poleca się Ministrowi Spraw Wojskowych w porozumieniu
z Ministrem Skarbu.