Ustawaz dnia 16 lipca 1920 r.o opłacie stemplowej od sprzedaży przedmiotów zbytku
Treść ustawy
Art. 1.
Opłacie w myśl ustawy niniejszej podlega sprzedaż przedmiotów zbytku, wymienionych
w spisie, załączonym do niniejszej ustawy. Minister Skarbu ma prawo w porozumieniu
z Ministerem Przemysłu i Handlu spis ten zmieniać lub uzupełniać.
Art. 2.
Jako sprzedaż rozumie się w ustawie niniejszej odpłatne pozbycie się przedmiotu przez
osobę, zajmującą się sprzedażą zawodowo i samodzielnie w celach zarobkowych, na rzecz
osoby, która przedmiot ten nabywa nie w celu dalszego przerobienia lub pozbycia, obliczonego
na zysk.
Art. 3.
Nie podlega opłacie sprzedaż przedmiotu osobie, trudniącej się dalszą przeróbką lub
rozsprzedażą tego rodzaju przedmiotów.
Osoby takie powinny złożyć sprzedawcy zaświadczenie urzędowe na dowód, źe trudnią
się przerabianiem lub rozsprzedażą nabywanych przedmiotów.
Nie podlega również opłacie sprzedaż oryginalnych dzieł sztuki plastycznej, wykonanych
przez artystów, obywateli Rzeczypospolitej, żyjących lub zmarłych w ostatnich trzech
latach, gdy sprzedaje je sam artysta lub jego krewni w linji prostej.
Art. 4.
Do uiszczenia opłaty obowiązany jest sprzedawca, bez względu na to, czy sprzedaż danego
przedmiotu wchodzi w zakres jego zajęcia głównego, czy też należy do zajęć ubocznych.
Art. 5.
W razie sprzedaży przedsiębiorstwa nabywca odpowiada niepodzielnie z poprzednim właścicielem
za opłaty, których obowiązek uiszczenia powstał w ciągu ostatnich trzech miesięcy
przed zmianą właściciela.
Art. 6.
Opłatę wymierza się od ceny sprzedaży.
W razie pozbycia przedmiotu w drodze zamiany za podstawę do oznaczenia opłaty służy
cena rynkowa przedmiotu w miejscu i czasie pozbycia.
Z podstawy wymiaru nie wolno wyłączać kwot, uiszczonych tytułem cła lub innych danin
publicznych, procentu w razie odroczenia płatności ceny kupna i skonta.
Koszty przesyłki, ubezpieczenia i opakowania wyłącza się tylko wtenczas, gdy nabywca
osobno wynagradza za to sprzedającego.
Cenę wolno oznaczać tylko w walucie, mającej obieg w kraju.
Art. 7.
Opłata wynosi 10% od ceny sprzedaży. Przy obliczeniu opłaty cenę zaokrągla się do
sumy podzielnej przez 50 w ten sposób, że pozostałość wyższą niż 5 mk. zaokrągla się
do 50 mk., niższej zaś nie uwzględnia się.
Art. 8.
Prawo Skarbu do żądania opłaty rozpoczyna się w chwili uiszczenia ceny sprzedażnej
lub jakiejkolwiek jej części.
Przez uiszczenie ceny rozumie się nie tylko zapłatę w gotówce, lecz również wydanie
czeku, wekslu, dopisanie w rachunku bieżącym na dobro, przy zamianie zaś wręczenie
innego przedmiotu.
Art. 9.
Każdy sprzedawca (art. 2) obowiązany jest prowadzić osobną „Księgę sprzedaży przedmiotów
zbytku”. Do księgi tej zapisuje się wypadki sprzedaży, zarówno podlegające opłacie,
jako też uwolnione od niej w myśl art. 3.
Na przedmioty, podlegające opłacie, sprzedawca wydaje osobny rachunek z powyższej
księgi.
Wzór księgi ustala Minister Skarbu.
Art. 10.
Opłatę w myśl niniejszej ustawy uiszcza się gotówką lub znaczkami stemplowemi.
Szczegółowe przepisy w tym przedmiocie wydaje Minister Skarbu.
Art. 11.
Sprzedaż wskazana w art. 1 i rachunki, wymienione w art. 9, nie podlegają pozatem
żadnym innym opłatom stemplowym.
Art. 12.
Prawo Skarbu do ściągania opłaty ulega przedawnieniu po upływie pięciu lat od chwili,
w której powstał obowiązek uiszczenia opłaty.
Bieg przedawnienia przerywa się przez wszelkie czynności urzędowe, zmierzające do
ustalenia wysokości opłaty lub do jej uiszczenia, gdy wiadomość o tych czynnościach
doszła do strony interesowanej.
Art. 13.
Prawo do żądania zwrotu opłaty, niewłaściwie uiszczonej, gaśnie po upływie roku kalendarzowego,
licząc od dnia uiszczenia.
Art. 14.
Osoby, zajmujące się sprzedażą, wskazaną w art. 2, obowiązane są donieść o tern władzy
skarbowej, wymieniając szczegółowo wszystkie rodzaje przedmiotów zbytku (art. 1),
których sprzedażą się trudnią, jakoteż podać dokładnie swą firmę i adres.
W razie rozciągnięcia przedsiębiorstwa na nowe rodzaje przedmiotów zbytku należy donieść
o tern dodatkowo.
Również należy donieść o całkowitem lub częściowem zwinięciu przedsiębiorstwa.
Art. 15.
Przedstawicielom władzy skarbowej służy każdej chwili prawo wstępu do lokalu przedsiębiorstwa
oraz przeglądania wszelkich ksiąg, dokumentów i korespondencji, dotyczących przedsiębiorstwa.
Władza skarbowa może również w wypadkach wyjątkowych zażądać dostarczenia powyższych
ksiąg i dokumentów do urzędu, celem przeprowadzenia ściślejszej kontroli.
Zarówno sam przedsiębiorca jak i personel zajęty w przedsiębiorstwie, obowiązany jest
udzielać organom kontrolującym wszelkich wyjaśnień, potrzebnych do ustalenia opłaty
w myśl ustawy niniejszej.
Art. 16.
Osoby, winne:
1)
nieprowadzenia księgi sprzedaży przedmiotów zbytku (art. 9), albo niezapisania do
niej wypadku sprzedaży lub wpisania danych niezgodnych z prawdą;
2)
nieuiszczenia opłaty w przepisanym terminie lub w przepisany sposób;
3)
uwolnienia się od opłaty za pomocą podania fałszywych okoliczności lub świadomie nieprawdziwego
oświadczenia w celu całkowitego lub częściowego uchylenia się od opłaty ulegają karze
grzywny do pięćdziesięciokrotnej wysokości kwoty, na której utratę Skarb narażono
lub którą uiszczono po upływie przepisanego terminu, albo w sposób niezgodny z przepisami
(art. 10).
Niezależnie od grzywny winny obowiązany jest uiścić brakującą kwotę opłaty.
W razie niemożności określenia kwoty, na której utratę. Skarb narażono, nakłada się
grzywną w wysokości od 100 do 100.000 marek.
W razie trzykrotnego ukarania jednej i tej samej osoby w myśl artykułu niniejszego
władza orzekająca (art. 18) może w porozumieniu z władzą przemysłową zarządzić odebranie
winnemu uprawnienia przemysłowego, względnie handlowego.
Art. 17.
Za inne przekroczenia przeciwko postanowieniom niniejszej ustawy i wydanych na jej
podstawie rozporządzeń winny ulega karze grzywny do 50.000 mk.
Art. 18.
Orzeczenie w przedmiocie grzywny oraz w przedmiocie dodatkowego uiszczenia opłaty
(art. 16 i 17) wydaje władza skarbowa. Od orzeczeń władzy skarbowej można w ciągu
miesiąca od dnia doręczenia orzeczenia wnieść odwołanie do władzy skarbowej wyższej
instancji.
Władze te w obu wypadkach oznacza Minister Skarbu.
Odwołanie się do władzy drugiej instancji nie wstrzymuje wykonania orzeczenia co do
ściągnięcia opłat. Wykonanie orzeczenia karnego wstrzymuje się aż do prawomocnego
rozstrzypnięcia odwołania.
Władza skarbowa może zaraz po wydaniu orzeczenia karnego zarządzić zabezpieczenie
grzywny na majątku skazanego.
Art. 19.
Aż do wydania jednolitej dla całego Państwa ustawy o sądownictwie administracyjnem
decyzja władzy skarbowej, wydana wskutek odwołania, jest ostateczna. Do tego czasu
zaskarżenie orzeczeń władz skarbowych nie może nastąpić w drodze sądowej.
Art. 20.
Osoby, które z urzędu albo na wezwanie urzędowe, jako biegli lub znawcy, brały udział
przy ustaleniu opłat w myśl niniejszej ustawy, obowiązane są zachować milczenie o
urządzeniu i stosunkach przedsiębiorstwa, o których dowiedziały się przy wykonywaniu
właściwej czynności urzędowej.
Za naruszenie powyższego obowiązku w celach nieurzędowych urzędnicy państwowi będą
karani w drodze dyscyplinarnej, inne osoby zaś podlegają z wyroku sądu karze pieniężnej
do wysokości 100.000 mk. lub aresztu do 3 miesięcy.
Ściganie w drodze sądowej może nastąpić tylko na wniosek osoby poszkodowanej.
Art. 21.
Do opłaty, niniejszą ustawą wprowadzonej, nie wolno ustanawiać dodatków lub opłat
uzupełniających na rzecz związków i instytucji samorządowych.
Art. 22.
Ustawa niniejsza obowiązuje na całym obszarze Rzeczypospolitej prócz obszaru b. dzielnicy
pruskiej.
Art. 23.
Ustawa niniejsza wchodzi w życie po upływie miesiąca po jej ogłoszeniu.
Art. 24.
Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu.
Załącznik - Spis przedmiotów podlegających opłacie
|