Ustawaz dnia 5 marca 1920 r.w sprawie zmiany ustawy z dnia 31 lipca 1919 r., a także ustawy z dnia 8 stycznia
1920 r. o przyznaniu dla cywilnych emerytowanych funkcjonarjuszów państwowych, kolejowych,
dla nauczycieli szkół powszechnych, średnich i wyższych, jak też dla wdów i sierot
po nich oraz księży emerytów nadzwyczajnego dodatku drożyźnianego
Treść ustawy
Art. 1.
Artykuł 2 ustawy z dnia 31 lipca 1919 roku (Dz. Pr. Nr 65 poz. 392) otrzymuje brzmienie
następujące:
Nadzwyczajny dodatek drożyźniany będzie wypłacany miesięcznie i wynosi od dotychczas
pobieranych emerytur, pensji wdowich i sierocych, jakoteż darów z łaski, bez dodatków
drożyźnianych i kwartalnych:
a)
dla emerytów, wdów i sierot z zaopatrzeniem, wymierzonem wedle ustaw austrjackich
w rocznych kwotach:
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
b)
dla emerytów, wdów i sierot z zaopatrzeniem, wymierzonem wedle ustaw rosyjskich w
rocznych kwotach:
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Inne artykuły powołanej ustawy z dnia 31 lipca 1919 roku pozostają bez zmiany.
Art. 2.
Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1920 roku i z dniem tym traci
moc obowiązującą ustawa z dnia 8 stycznia 1920 roku (Dz. Ust. Nr 4 poz. 18).
Art. 3.
Dodatki drożyźniane do emerytur winny być wypłacane jednocześnie z zasadniczemi poborami
emerytalnemu t. j. zgóry, zaczynając od dnia 2 każdego miesiąca za miesiąc bieżący.
Art. 4.
Wykonanie niniejszej ustawy poleca się Ministrowi Skarbu.