Orzecznictwo

91 UCHWAŁA SKŁADU SIEDMIU SĘDZIÓW Z DNIA 13 LISTOPADA 2003 R. WZP 3/03 Żołnierz, który po wyznaczeniu do służby lub będąc w służbie, wbrew zakazowi przewidzianemu w art. 43 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.), spożywa napoje alkoholowe na terenie jednostki wojskowej i w następstwie tego wprawia się w stan nietrzeźwości, popełnia jeden czyn wyczerpujący znamiona wykroczenia, o którym mowa w tym przepisie oraz przestępstwa określonego w art. 357 § 1 k.k. (art. 10 § 1 k.w.). Przewodniczący: Prezes SN J. Godyń. Sędziowie SN: M. Buliński, E. Matwijów, M. Pietruszyński, B. Rychlicki (sprawozdawca), Z. Stefaniak, A. Tomczyk. Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk J. Żak. Sąd

UCHWAŁA Z DNIA 21 PAŹDZIERNIKA 2003 R. I KZP 29/03 W sprawie o przestępstwo z art. 241 § 1 k.k. osoba, której dotyczą ujawnione okoliczności, jest pokrzywdzoną w rozumieniu art. 49 § 1 k.p.k., tylko wtedy, gdy czyn ten jednocześnie wyczerpuje znamiona określone w innym przepisie karnym, którym to przestępstwem lub przestępstwem współukaranym jej dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub za- grożone. Przewodniczący: sędzia SN D. Rysińska. Sędziowie SN: P. Kalinowski (sprawozdawca), J. Szewczyk. Zastępca Prokuratora Generalnego: R. Stefański. Sąd Najwyższy w sprawie zażalenia Andrzeja M., po rozpoznaniu przekazanego, na podstawie art. 441 § 1 k.p.k. przez Sąd Rejonowy w L., postanowieniem z dnia 21 lipca 2003 r., zagadnienia prawnego wymagają- cego zasadniczej wykładni ustawy: „Czy wym

UCHWAŁA Z DNIA 11 MARCA 2003 R. SNO 9/03 Jeżeli zgromadzone w sprawie dowody w dostatecznym stopniu uzasadniają wniosek o popełnieniu przez sędziego czynu wyczerpującego wszystkie znamiona czynu zabronionego pod groźbą kary, przewidziane w ustawie (art. 1 § 1 k.k.), a w dodatku należącego do kategorii czynów wywołujących zdecydowanie negatywny odbiór społeczny, ocenę winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu (art. 1 § 3 i 2 k.k.) należy pozostawić organowi do którego będzie należało merytoryczne postępowanie karne. Przewodniczący: sędzia SN Ewa Strużyna. Sędziowie SN: Filomena Barczewska, Roman Kuczyński (sprawozdawca). Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie z udziałem Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Apelacyjnego w sprawie sędziego Sądu Okręgowego w związku z zaż

POSTANOWIENIE Z DNIA 3 GRUDNIA 2002 R. II KKN 208/01 Jeżeli funkcjonariusz publiczny uzależnia od otrzymania korzyści ma- jątkowej czynność służbową, do której wykonania był nie tylko uprawniony, lecz także zobowiązany przepisami prawa, to zachowanie takie wyczerpuje znamiona określone w § 4 i 3 art. 228 k.k. i uzasadnia przyjęcie kumula- tywnego zbiegu obu tych przepisów stosownie do art. 11 § 2 k.k. Przewodniczący: sędzia SN E. Gaberle (sprawozdawca). Sędziowie SN: T. Grzegorczyk, J. Steckiewicz. Prokurator Prokuratury Krajowej: K. Parchimowicz. Sąd Najwyższy w sprawie Krzysztofa W., skazanego za przestępstwo określone w art. 228 § 4 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 3 grudnia 2002 r., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia

Postanowienie z dnia 15 października 2002 r. III RN 163/01 Pisemne zastrzeżenia do projektu zmian miejscowego planu zagospoda- rowania przestrzennego wyłożonego do publicznego wglądu, które zostały wniesione przez właściciela nieruchomości położonej w granicach obszaru objętego tym projektem, mają znamiona zarzutu rozpatrywanego w trybie okre- ślonym w art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzen- nym (jednolity tekst: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Jerzy Kwaśniewski, SSN Andrzej Wasilewski (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 paź- dziernika 2002 r. sprawy ze skargi Aliny M. i Andrzeja M. na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia 28 lutego 2001 r. [...] w przedmioc

POSTANOWIENIE Z DNIA 26 WRZEŚNIA 2002 R. I KZP 22/02 Jeżeli z dojdzie do złamania t zasady, że „ten sam czyn stanowić może tylko jedno wykroczenie” i w różnych postępowaniach sprawca zo- stanie prawomocnie ukarany za dwa lub więcej wykroczeń, zamiast za jed- no wykroczenie wyczerpujące znamiona wykroczeń zawarte w dwóch lub więcej przepisach ustawy, to wynikające z idei demokratycznego państwa prawnego (art. 2 i 7 Konstytucji RP) przywrócenie stanu zgodnego z pra- wem – możliwe w drodze umorzenia postępowania zakończonego orze- czeniem, które uprawomocniło się później – powinno nastąpić w tej fazie, w której zaistniało naruszenie prawa (a zatem w postępowaniu rozpoznaw- czym, uruchomionym w wyniku nadzwyczajnego środka zaskarżenia, nie zaś w postępowaniu wykonawczym). Przewodniczący: sędzi

WYROK Z DNIA 27 CZERWCA 2002 R. SNO 18/02 Obraza, o której stanowi art. 107 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 90, poz. 1070 ze zm.) została określona dwoma przymiotnikami wyznaczającymi przedmiotowe znamiona tego przewinienia dyscyplinarnego. Występuje ono wówczas, gdy naruszenie prawa ma charakter oczywisty. Określenie to należy odnieść do rodzaju, wagi i rozmiaru błędu popełnionego przy stosowaniu lub wykładni prawa. Obraza jest oczywista, gdy popełniony błąd jest łatwy do stwierdzenia, i bez głębszej analizy można zastosować właściwy przepis, a rozumienie przepisu prawa nie powinno budzić wątpliwości u przeciętnej osoby o kwalifikacjach prawniczych. Określenie „rażąca” odnosi się natomiast do skutków obrazy przepisów prawa. Dla uznania działania sędziego za deli

Wyrok z dnia 25 stycznia 2002 r. II UKN 797/00 Cywilnoprawne roszczenia wyrównawcze pracownika poszkodowanego w wypadku przy pracy przedawniają się z upływem lat dziesięciu, gdy wypadek pozostaje w związku z zaniechaniem wykonania obowiązków pracodawcy, które nosi znamiona występku (art. 442 § 2 KC). Przewodniczący SSN Krystyna Bednarczyk, Sędziowie SN: Roman Kuczyński, Zbigniew Myszka (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2002 r. sprawy z po- wództwa Grażyny J. przeciwko Fabryce Opakowań Blaszanych w Z. o rentę wyrów- nawczą, na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sadu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 6 czerwca 2000 r. [...] o d d a l i ł kasację. U z a s a d n i e n i e Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K

WYROK Z DNIA 16 STYCZNIA 2002 R. V KKN 399/99 1. Chodzenie po pasach dla pieszych, które przeznaczone są dla przejścia przez jezdnię, a nie do spacerowania i chodzenia po nich, wy- czerpuje w pełni znamiona czynu określonego w art. 90 k.w. 2. Uchylenie w trybie kasacji wyroku w sprawie o wykroczenie powo- duje - z uwagi na szczególne unormowanie zawarte w § 2 art. 45 k.w., nie- znane prawu karnemu – odżycie na nowo biegu terminu przedawnienia wykroczenia w rozmiarze określonym w § 1 art. 45 k.w., także w sytuacji, gdy okres ten w całości już upłynął. Przewodniczący: sędzia SN W. Kozielewicz. Sędziowie SN: H. Gordon-Krakowska, T. Grzegorczyk (sprawozdawca). Prokurator Prokuratury Krajowej: J. Piechota. Sąd Najwyższy w sprawie Zygmunta R., obwinionego z art. 90 k.w. i art. 52 § 1 k.w., po ro

Wyrok z dnia 8 stycznia 2002 r. I PKN 782/00 1. Korzystając z upoważnienia do wystąpienia z wnioskiem o przeprowa- dzenie prywatyzacji bezpośredniej (art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, Dz.U. Nr 118, poz. 561 ze zm.), dyrektor przedsiębiorstwa nie jest związany wytycznymi or- ganu założycielskiego, co do treści tego wniosku. 2. Dopuszczenie się rażącego naruszenia prawa (art. 37a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych, jednolity tekst: Dz.U. z 1991 r. Nr 18, poz. 80 ze zm.) może stanowić podstawę odwołania dyrektora przedsiębiorstwa (równoznacznego z rozwiązaniem niezwłocznym - art. 70 § 3 k.p.) tylko wtedy, gdy wyczerpuje jednocześnie znamiona czynu wskazanego w art. 52 § 1

POSTANOWIENIE Z DNIA 4 GRUDNIA 2001 R. II KKN 175/99 1. Niedopuszczalność zarzutu kasacyjnego z mocy prawa powoduje niedopuszczalność kasacji w części dotyczącej tego zarzutu. 2. Czyny funkcjonariuszy organów bezpieczeństwa publicznego, po- pełnione w okresie do 31 grudnia 1956 r., a polegające na znęcaniu się fi- zycznym lub moralnym nad osobami pozbawionymi wolności (art. 246 k.k. z 1932 r.), udziale w pobiciu osób pozbawionych wolności (art. 240 k.k. z 1932 r.) czy nadużyciu władzy (art. 286 § 1 k.k. z 1932 r.), wyczerpują znamiona zbrodni przeciwko ludzkości określone w aktach prawa karnego międzynarodowego jedynie wówczas, gdy sprawcy działający w struktu- rach systemu państwa totalitarnego – o jakim mowa w art. 2 lit. a ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o Głównej Komisji Badania Zbrod

POSTANOWIENIE Z DNIA 9 KWIETNIA 2001 R. II KKN 349/98 Dążenie sprawcy do zaspokojenia swojego popędu płciowego, nie należy do znamion przestępstwa zgwałcenia (art. 168 k.k. z 1969 r., analo- gicznie: art. 197 k.k.). Dla przyjęcia, że sprawca swoim czynem wyczerpał znamiona tego przestępstwa jest bowiem istotne nie to, w jakim sprawca działał celu, lecz to, czy swoim zachowaniem – odpowiadającym ustawo- wemu opisowi - dopuścił się zamachu na wolność seksualną ofiary. Z zamachem na wolność seksualną mamy do czynienia nie tylko wtedy, gdy osoba pokrzywdzona nie akceptuje aktu obcowania płciowego, ale także wtedy, gdy jej brak akceptacji odnosi się do sposobu, w jaki sprawca aktu tego dokonuje. Przewodniczący: sędzia SN J. Musioł. Sędziowie: SN P. Hofmański (sprawozdawca), W. Kozielewicz. Prok

POSTANOWIENIE Z DNIA 2 MARCA 2001 R. V KKN 631/98 Publikowanie jako „odpowiedzi” tekstu nadesłanego do redakcji jako „sprostowanie” wyczerpuje w przypadku opatrzenia takowego tekstu ko- mentarzem, znamiona przestępstwa z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. (Dz. U. Nr 4, poz. 24 ze zm.) prawo prasowe. Przewodniczący: sędzia SN S. Zabłocki. Sędziowie SN: J. Sobczak (sprawozdawca), J. Szewczyk. Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2001 r., sprawy Miro- sława M. oskarżonego z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. prawo prasowe z powodu kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarży- ciela prywatnego Krzysztofa B. od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia 22 maja 1998 r., utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Re- jonowego w W. z dnia 23 marca 1998 r., u c

WYROK Z DNIA 21 WRZEŚNIA 2000 R. ( WZP 2/2000 ) 1. Sprawy żołnierzy o przestępstwa oraz o wykroczenia popełnione w czynnej służbie wojskowej i podlegające orzecznictwu sądów wojskowych ( art. 12 pkt 1 przepisów wprow. k.p.k. i art. 674 § 1 pkt 1 k.p.k. ) mogą być objęte jednym postępowaniem, prowadzonym wówczas na zasadach ogólnych przewidzianych dla spraw karnych ( art. 682 k.p.k. w zw. z art. 674 § 2 k.p.k. ). 2. Żołnierz, który popełnia jeden czyn wyczerpujący jednocześnie znamiona przestępstwa i znamiona wykroczenia, w sytuacji gdy nie można przyjąć, że zbieg przepisów ustawy karnej i ustawy o wykroczeniach jest pozorny, ponosi odpowiedzialność zarówno za przestępstwo, jak i za wykroczenie, z tym tylko, iż w myśl art. 10 k.w. w razie wymierzenia kar i środków karnych za przestępstwo i

Wyrok z dnia 12 września 2000 r. I PKN 28/00 1. Usiłowanie kradzieży lub przywłaszczenia mienia pracodawcy mające znamiona wykroczenia, a nie przestępstwa, może być zakwalifikowane jako ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych z art. 52 § 1 pkt 1 KP, a nie popełnienie przestępstwa z art. 52 § 1 pkt 2 KP, nawet wówczas gdy jest oczywiste. 2. Przewidziane w art. 381 KPC ograniczenie dopuszczalności powołania nowych faktów i dowodów w postępowaniu apelacyjnym nie wyklucza uwzględnienia przez sąd drugiej instancji nowych faktów, choćby strona mogła je powołać w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Przewodniczący SSN Walerian Sanetra, Sędziowie SN: Katarzyna Gonera (sprawozdawca), Zbigniew Myszka. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 12 września 2000 r. sprawy z po- wód

Postanowienie z dnia 2 grudnia 1999 r. III RN 107/99 Rozstrzygnięcie podejmowane przez właściwy organ administracji pub- licznej na podstawie art. 27 ust. 1 w związku z art. 26 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji (Dz.U. Nr 55, poz. 250 ze zm.) ma znamiona prawne decyzji administracyjnej i podlega kognicji Naczelnego Sądu Adminis- tracyjnego na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Na- czelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Przewodniczący: SSN Andrzej Wasilewski (sprawozdawca), Sędziowie SN: Jerzy Kwaśniewski, Andrzej Wróbel. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 1999 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Pracy Produkcyjno-Usługowej „Ż.” w M.P. na pismo Państwowej Inspekcji Handlowej – Wojewódzki Inspektorat w B.P.

Wyrok z dnia 1 lipca 1999 r. I PKN 133/99 1. Pracownik ma interes prawny w rozumieniu art. 189 KPC w ustaleniu istnienia stosunku pracy z określonym podmiotem w następstwie zdarzenia wyczerpującego znamiona art. 231 KP. 2. Przepis art. 231 KP nie jest sprzeczny z art. 65 ust. 1 Konstytucji RP, który zapewnia wolność wyboru i wykonywania zawodu oraz miejsca pracy. Przewodniczący: SSN Józef Iwulski, Sędziowie SN: Zbigniew Myszka, Walerian Sanetra (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 1999 r. sprawy z powództwa Czesława A., Ryszarda K., Andrzeja J., Józefa A., Józefa O., Stanisława S. przeciw- ko Spółdzielni Mieszkaniowej „R.-Z.” w Ł. o ustalenie i zapłatę, na skutek kasacji po- wodów od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 20 pa

Wyrok z dnia 12 grudnia 1997 r. III RN 93/97 Obowiązek prawidłowego zawiadomienia przez sąd uczestników postę- powania o rozprawie, tak aby każdemu z nich umożliwić w niej udział, także wtedy, gdy stawiennictwo na rozprawie nie jest obowiązkowe (art. 48 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), stanowi rękojmię realizacji konstytucyjnego prawa do sprawiedli- wego i jawnego rozpoznania sprawy przez niezawisły sąd (art. 45 ust. 1 Kons- tytucji RP). Oznacza to, że naruszenie tego obowiązku posiada znamiona rażą- cego naruszenia prawa, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie. Przewodniczący SSN: Jerzy Kwaśniewski, Sędziowie SN: Andrzej Wasilewski (sprawozdawca), Andrzej Wróbel. Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Proku

Postanowienie z dnia 17 stycznia 1995 r. I PO 14/94 Zarzut wadliwej oceny, że popełniony przez powoda czyn wyczerpuje znamiona "ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych" nie stanowi ustawowej podstawy wznowienia postępowania. Przewodniczący SSN: Teresa Flemming-Kulesza, Sędziowie SN: Antoni Filcek, Walerian Sanetra (sprawozdawca), Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 1995 r. sprawy ze skargi Włodzimierza R. przeciwko Miejskiemu Przedsiębiorstwu Energetyki Cieplnej Spółka z o.o. w B. o wznowienie postępowania, na skutek skargi powoda od wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1993 r., [...] p o s t a n a w i ł : skargę odrzucić. U z a s a d n i e n i e Powód Włodzimierz R. pismem z dnia 2 grudnia 1994 r. wniósł do Sądu Naj- wyższego skargę o wznowienie postę