Orzecznictwo

Sygn. akt II AKa 182/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 sierpnia 2012 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący - Sędzia SA Cezary Wójcik (sprawozdawca) Sędziowie: SA Lech Lewicki SA Beata Siewielec Protokolant Agnieszka Grzywna przy udziale Wiesława Greszty prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2012 r. sprawy R. B. oskarżonego z 280 § 2 k.k. i in. z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 14 maja 2012 r., sygn. akt II K 17/12 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego oskarżonemu w pkt I wyroku eliminuje ustalenie: „doprowadził do stanu bezbronności” II. w pozostałych częściach zaskarżony wyrok utrzymuje w moc

Sygn. akt II AKa 211/12 Sygn. akt II AKa 211/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 01 sierpnia 2012 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA – Ewa Plawgo (spr.) Sędziowie: SA – Marek Czecharowski SO (del.) – Anna Ptaszek Protokolant: sekr. sąd. Kazimiera Zbysińska przy udziale prokuratora Jerzego Mierzewskiego po rozpoznaniu w dniu 01 sierpnia 2012 r. sprawy: 1/ J. S. (1) oskarżonego o przestępstwo z art. 258 § 3 k.k., z art. 61 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s., z art. 299 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.; 2/ W. G. (1) oskarżonego o przestępstwo z art. 258 § 1 k.k., z art. 299 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.; 3/ T. D. (1) oskarżonego o przestępstwo z art. 258 § 1 k.k., z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65

POSTANOWIENIE Z DNIA 20 CZERWCA 2012 R. I KZP 3/12 Jeżeli przepis przyjęty w ramach kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy, zastosowanego na podstawie art. 7 § 1 k.k.s., nie zawiera znamion pozwalających, po ich wypełnieniu, na złożenie korekty deklaracji podatkowej, to wykluczone jest zaniechanie ukarania sprawcy na podstawie art. 16a k.k.s. za tak zakwalifikowane przestępstwo, pomimo że wypełniło ono również znamiona czynu objętego tym przepisem. Przewodniczący: sędzia SN K. Cesarz (sprawozdawca). Sędziowie SN: M. Laskowski, B. Skoczkowska. Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Herzog. Sąd Najwyższy w sprawie Piotra M., oskarżonego o dokonanie przestępstwa wyczerpującego znamiona art. 56 § 1 k.k.s., art. 61 § 1 k.k.s. i art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. i art. 6 § 2 k.k.s., po

Sygn. akt XVII AmC 5162/11 UZASADNIENIE Powód Stowarzyszenie (...) w P. wniósł o uznanie za niedozwolone i zakazanie stosowania postanowienia wzorca umowy stosowanego przez pozwanego (...) sp. z o.o. w Ł. o treści: „W przypadku podejrzenia podania nieprawdziwych danych lub nieuczciwych zamiarów, Księgarnia zastrzega sobie prawo do niewyspania towaru”, a także o zasądzenia kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wskazał, że klauzula ta wyczerpuje znamiona z art. 385 3 k.c., a wzorzec umowy jest rażąco sprzeczny z dobrymi obyczajami i narusza uzasadnione interesy konsumentów. Klauzula przewiduje uprawnienie dla pozwanego do jednostronnego decydowania o niewykonaniu umowy. W odpowiedzi na pozew pozwany (...) sp. z o.o. w Ł. wniósł o oddalenie powództwa w całości

WYROK Z DNIA 22 MARCA 2012 R. IV KK 375/11 Opis czynu przypisanego w wyroku skazującym powinien zawierać dokładne określenie czasu, miejsca, sposobu i okoliczności popełnienia przestępstwa oraz jego skutków, a zwłaszcza wysokości powstałej szkody. Z punktu widzenia znamion strony przedmiotowej przestępstwa, dokładne określenie sposobu i okoliczności jego popełnienia, wymaga wskazania w opisie czynu tych elementów przebiegu zdarzenia, które wypełniają te znamiona. Opis czynu powinien w związku z tym zawierać komplet znamion, które zostały wypełnione ustalonym zachowaniem sprawcy. Przewodniczący: sędzia SN D. Świecki (sprawozdawca). Sędziowie: SN J. B. Rychlicki, SA (del. do SN) J. Góral. Prokurator Prokuratury Generalnej: B. Nowińska. Sąd Najwyższy w sprawie: Bartosza B., skazanego z art. 1

WYROK Z DNIA 8 GRUDNIA 2011 R. II KK 162/11 1. Współsprawstwo (art. 18 § 1 k.k.) – od strony przedmiotowej – nawet jeżeli nie musi polegać na realizacji znamion czasownikowych ujętych w opisie typu czynu zabronionego w części szczególnej Kodeksu karnego (lub przepisach karnych innych ustaw), w każdym przypadku wymaga, by sprawca podjął takie zachowanie, które na gruncie przyjętego porozumienia stanowiło konieczny lub bardzo istotny warunek realizacji przez innego współsprawcę znamion czynności wykonawczej ujętych w danym typie czynu zabronionego. 2. Współsprawstwo nie może polegać wyłącznie na biernej obserwacji zachowań innej osoby, realizującej znamiona typu czynu zabronionego, choćby towarzyszyła temu świadomość karygodności tego zachowania, a nawet pełna jego akceptacja. Jedynie w przy

WYROK Z DNIA 4 PAŹDZIERNIKA 2011 R. III KK 28/11 Znamię „korzyści związanych z popełnieniem czynu zabronionego” musi być udowodnione w postępowaniu karnym w taki sam sposób, jak wszystkie pozostałe znamiona przestępstwa z art. 299 § 1 k.k. Należy przy tym podkreślić, że ustawodawca nie wymaga ustalenia przez sąd, aby czyn, stanowiący źródło wartości majątkowych mających charakter „brudnych pieniędzy”, spełniał wszystkie znamiona przestępstwa. Sąd nie jest zwolniony z konieczności udowodnienia, przynajmniej tych przedmiotowych elementów czynu „pierwotnego”, które pozwalają na jego zakwalifikowanie pod znamiona konkretnego czynu zabronionego zawartego w ustawie karnej, ani też nie jest zwolniony od wskazania tej kwalifikacji. Przewodniczący: sędzia SN P. Hofmański (sprawozdawca). Sędziowie:

WYROK Z DNIA 24 MAJA 2011 R. SNO 19/11 Nie ulega wątpliwości, że stosownie do treści art. 107 § 1 u.s.p., przewinienia skutkujące odpowiedzialnością dyscyplinarną sędziego, mogą stanowić: przewinienia służbowe, w tym polegające na oczywistej i rażącej obrazie prawa, oraz czyny które stanowią uchybienia godności urzędu. Oczywiste jest, iż będą nimi także takie zachowania, które jednocześnie wyczerpują zarówno znamiona przewinienia służbowego, jak i uchybienia godności urzędu sędziego. Taki sposób określenia w tymże art. 107 § 1 u.s.p. materialnej podstawy odpowiedzialności sędziego, poprzez wskazanie tylko generalnych znamion deliktu dyscyplinarnego, skutkuje koniecznością każdorazowej konkretyzacji tych to znamion w wyroku sądu dyscyplinarnego, który tego deliktu dotyczy. Oznacza to, że w

WYROK Z DNIA 1 MARCA 2011 R. V KK 284/10 O ile, w przypadku popełnienia przestępstwa określonego w art. 177 § 1 k.k. lub w art. 177 § 2 k.k. sprawca może ponosić odpowiedzialność także za skutki swojego bezprawnego zachowania, które były poza jego percepcją w czasie czynu , to dla przyjęcia kwalifikacji prawnej obejmującej przepis art. 178 § 1 k.k. z powodu zbiegnięcia z miejsca zdarzenia, nie- zbędne jest przypisanie sprawcy umyślności co do tego, że przez zbiegnię- cie zmierzał on do uniknięcia odpowiedzialności za zachowanie, które wy- czerpało znamiona ustawowe przestępstw stypizowanych w art. 177 k.k. Przewodniczący: sędzia SN H. Gradzik (sprawozdawca). Sędziowie SN: M. Gierszon, J. B. Rychlicki. Prokurator Prokuratury Generalnej: B. Nowińska. Sąd Najwyższy w sprawie Łukasza W., skaza

WYROK Z DNIA 21 PAŹDZIERNIKA 2010 R. V KK 291/10 Jeżeli kilka zachowań, z których każde wyczerpuje jednostkowo znamiona wykroczenia tworzy łącznie jeden czyn zabroniony będący prze- stępstwem ciągłym, to zachowania te tracą przymiot wykroczeń, a tym sa- mym nie może odnosić się do nich art. 10 § 1 k.w., gdyż nie chodzi tu już o jeden czyn różnie prawnie oceniany, skoro w aspekcie prawa wykroczeń wchodzi w rachubę kilka odrębnych czynów, a na gruncie prawa karnego tylko jeden, tyle że złożony z kilku zachowań. Przewodniczący: sędzia SN T. Grzegorczyk (sprawozdawca). Sędziowie SN: D. Rysińska, J. Sobczak. Sąd Najwyższy w sprawie Michała B., skazanego za wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 21 października 2010 r. kasacji Prokurat

POSTANOWIENIE Z DNIA 29 LIPCA 2009 R. I KZP 8/09 Zasada nullum crimen sine lege oznacza, że odpowiedzialność karną może ponieść tylko sprawca czynu zabronionego przez ustawę, nie zaś, że ustawa taka będzie zawierała opis każdego możliwego zachowania, które wyczerpuje znamiona tego czynu. Nie można zatem stawiać znaku równo- ści pomiędzy sformułowaniem „czyn”, użytym w art. 1 § 1 k.k., a koniecz- nością stworzenia kompletnego ustawowego katalogu zachowań określa- jących poszczególne czynności sprawcze realizujące znamiona typów czy- nów zabronionych. Przewodniczący: sędzia SN P. Kalinowski. Sędziowie SN: J. Grubba (sprawozdawca), J. Sobczak. Prokurator Prokuratury Krajowej: B. Mik. Sąd Najwyższy – Izba Karna w sprawie Marii M., po rozpoznaniu przedstawionego na podstawie art. 441 § 1 k.p.k.

WYROK Z DNIA 9 LIPCA 2009 R. WA 21/09 Sporządzenie przez żołnierza jako funkcjonariusza publicznego pro- tokołu odbioru prac końcowych przez strony umowy w sprawach zamówień publicznych, o których mowa w ustawie z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamó- wieniach publicznych (Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 664 ze zm.), jest wysta- wieniem przez niego dokumentu, jaki ma na uwadze art. 115 § 14 k.k., na- tomiast podanie w nim, że wskazane prace zostały wykonane, gdy w rze- czywistości nie zostały zrealizowane, poświadczeniem nieprawdy co do okoliczności mającej znaczenie prawne, co wyczerpuje znamiona prze- stępstwa określonego w art. 271 § 1 k.k. Przewodniczący: sędzia SN J. Steckiewicz. Sędziowie SN: M. Pietruszyński, J. B. Rychlicki (sprawozdawca). Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk J.

Wyrok z dnia 5 maja 2009 r. I PK 13/09 W razie braku prawomocnego wyroku skazującego wydanego w postę- powaniu karnym, sąd pracy samodzielnie ocenia, czy zachowanie sprawcy szkody (choćby nieustalonego imiennie) stanowiło przestępstwo (były speł- nione jego znamiona przedmiotowe i podmiotowe, w tym wina sprawcy), jeżeli jest to potrzebne do oceny zasadności zarzutu przedawnienia roszczenia (art. 442 k.c.). Przewodniczący SSN Józef Iwulski (sprawozdawca), Sędziowie SN: Zbigniew Hajn, Małgorzata Wrębiakowska-Marzec. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 maja 2009 r. sprawy z powództwa Andrzeja N. przeciwko Alicji P. i Zbigniewowi J. o za- dośćuczynienie i rentę uzupełniającą, na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 16 wrze

WYROK Z DNIA 23 KWIETNIA 2008 R. V KK 5/08 Roczny okres przedawnienia karalności przestępstwa prywatnoskar- gowego, przewidziany w art. 101 § 2 in princ. k.k. i liczony od momentu dowiedzenia się przez pokrzywdzonego o osobie sprawcy przestępstwa, wiąże także prokuratora. Może on objąć takie przestępstwo ściganiem przed upływem terminu 3 lat, ale zarazem przed upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa. W razie ustalenia dopiero na rozprawie, że czyn ścigany przez proku- ratora jako przestępstwo publicznoskargowe zawiera jedynie znamiona przestępstwa ściganego skargą prywatną, prokurator może objąć ściganie takiego czynu jedynie przez stosowne działanie, wyrażające w dowolnej formie, ale w sposób nie budzący wątpliwości, jego wolę co do takiego ści

UCHWAŁA Z DNIA 9 KWIETNIA 2008 R. SNO 20/08 Ustalenie, że przewinienie dyscyplinarne zawiera znamiona przestępstwa może być oparte na wyroku warunkowo umarzającym postępowanie wobec sprawcy czynu, którego znamiona zawarte są w zarzucanym przewinieniu dyscyplinarnym. Przewodniczący: sędzia SN Piotr Hofmański. Sędziowie SN: Zbigniew Hajn, Iwona Koper (sprawozdawca). S ą d N a j w y ż s z y  S ą d D y s c y p l i n a r n y z udziałem protokolanta w sprawie sędziego Sądu Okręgowego po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2008 r. w związku z zażaleniem obwinionego sędziego, na uchwałę Sądu Apelacyjnego  Sądu Dyscyplinarnego z dnia 8 stycznia 2008 r., sygn. akt (...), w przedmiocie zawieszenia sędziego w czynnościach służbowych i obniżenia wysokości wynagrodzenia u c h w a l i ł : u t r z y m a ć zas

Wyrok z dnia 21 lutego 2008 r. II PK 171/07 Powierzenie na podstawie art. 42 § 4 k.p. odwołanemu prezesowi zarządu spółki pracy niewymagającej wysokich kwalifikacji, wykonywanej na hali pro- dukcyjnej pomiędzy pracownikami fizycznymi, może stanowić naruszenie przez pracodawcę obowiązku poszanowania godności pracownika (art. 111 k.p.), je- żeli nosiło znamiona intencjonalnego, świadomego i natężonego złą wolą dzia- łania zmierzającego do poniżenia i zdyskredytowania pracownika. Naruszenie to może być przesłanką rozwiązania przez pracownika umowy o pracę bez wy- powiedzenia na podstawie art. 55 § 11 k.p. Przewodniczący SSN Roman Kuczyński, Sędziowie SN: Katarzyna Gonera (sprawozdawca), Herbert Szurgacz. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 lutego 2008 r. sprawy z

POSTANOWIENIE Z DNIA 4 LUTEGO 2008 R. III KK 363/07 W sytuacji, gdy sprawca popełnił przestępstwa w warunkach ciągu przestępstw (art. 91 § 1 k.k.), przy czym co do niektórych z tych prze- stępstw zachodziły przesłanki przewidziane w art. 60 § 3 k.k., sąd, orzeka- jąc jedną karę na podstawie przepisu, którego znamiona każde z tych przestępstw wyczerpuje, może – na podstawie art. 57 § 2 k.k. – albo zasto- sować nadzwyczajne złagodzenie kary, albo wymierzyć karę z nadzwy- czajnym jej obostrzeniem, albo orzec karę w granicach „zwyczajnego” ustawowego zagrożenia, natomiast przy podejmowaniu decyzji, którą z możliwości wybrać i w jakiej wysokości orzec karę, powinien kierować się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k. Przewodniczący: sędzia SN D. Rysińska. Sędziowie SN: T. Artymiuk

WYROK Z DNIA 23 STYCZNIA 2008 R. SNO 89/07 Artykuł 107 § 1 p.u.s.p. stanowi materialną podstawę odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziego i zawiera generalne znamiona deliktu dyscyplinarnego, których konkretyzacja następuje w wyroku sądu dyscyplinarnego i powinna mieć postać jednoznacznego określenia tego deliktu jako przewinienia służbowego lub uchybienia godności urzędu oraz odpowiednio: precyzyjnego wskazania naruszonych przez sędziego norm konkretnego aktu prawnego albo dokładnego opisu jego zachowania przynoszącego ujmę pełnionemu urzędowi. Przewodniczący: sędzia SN Przemysław Kalinowski (sprawozdawca). Sędziowie SN: Zbigniew Kwaśniewski, Henryk Pietrzkowski. S ą d N a j w y ż s z y  S ą d D y s c y p l i n a r n y z udziałem sędziego Sądu Okręgowego – Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarn

UCHWAŁA Z DNIA 7 GRUDNIA 2007 R. SNO 81/07 Stosownie do dyspozycji art. 108 § 4 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych przedawnienie dyscyplinarne przewinienia wyczerpującego jednocześnie znamiona przestępstwa nie może nastąpić wcześniej niż przedawnienie przewidziane w przepisach Kodeksu karnego, zatem i wszczęcie i prowadzenie postępowania dyscyplinarnego jest dopuszczalne w całym okresie przedawnienia wynikającym z przepisów zarówno art. 101 k.k., jak i art. 102 k.k. Przewodniczący: sędzia SN Przemysław Kalinowski (sprawozdawca). Sędziowie SN: Grzegorz Misiurek, Lech Walentynowicz. S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y z udziałem protokolanta w sprawie sędziego Sądu Rejonowego po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2007 r. w związku z zażaleniem obrońcy obwinionej na u

WYROK Z DNIA 4 CZERWCA 2007 R. SDI 8/07 Wprawdzie sąd dyscyplinarny nie jest właściwy do rozstrzygania o odpowiedzialności cywilno-prawnej adwokata wobec klienta, lecz z uwagi na zasadę samodzielności jurysdykcyjnej tego sądu, w zakresie jego kom- petencji pozostaje ustalenie, że zachowanie obwinionego stanowiło niewy- wiązanie się, bądź też nienależyte wywiązanie się z zobowiązania wynika- jącego z umowy zlecenia (art. 734 k.c.),powstałego między nim a klientem i że zachowanie to wyczerpuje znamiona przewinienia dyscyplinarnego. Przewodniczący: sędzia SN A. Siuchniński (sprawozdawca). Sędziowie SN: M. Buliński, A. Kapłon. Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego: adw. M. Mazurkiewicz. Sąd Najwyższy w sprawie adw. Tadeusza C., obwinionego z § 50 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu,