Orzecznictwo

POSTANOWIENIE Z DNIA 31 MAJA 2011 R. V KK 402/10 Odpowiednie stosowanie art. 259 § 2 k.p.k., nakazane przepisem art. 203 § 1 zd. 2 k.p.k., nie doznaje wyłączeń z przyczyn określonych w art. 259 § 4 k.p.k. Nie jest więc dopuszczalne wydanie przez sąd orzeczenia o pod- daniu oskarżonego obserwacji psychiatrycznej, jeśli sam oskarżony o to nie wnosi, a na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że będzie orzeczona wobec niego kara pozbawienia wolności z warunkowym zawie- szeniem wykonania lub kara łagodniejsza albo że okres stosowanego w sprawie tymczasowego aresztowania przekroczy wymiar kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia. Nie ma możliwości skierowania oskarżonego na obserwację psychiatryczną także wtedy, gdy oskarżony o to nie wnosi, a przy braku znacznej społecz

POSTANOWIENIE Z DNIA 25 CZERWCA 2008 R. V KK 1/08 Artykuł 115 § 2 k.k., który zawiera zamknięty katalog kryteriów oceny stopnia szkodliwości społecznej czynu, nie pozostawia wątpliwości, że do- minujące znaczenie mają okoliczności z zakresu strony przedmiotowej, do której dołączono tylko dwie przesłanki strony podmiotowej (postać zamiaru i motywację sprawcy), pominięto natomiast okoliczności związane z samym podmiotem czynu, tj. sprawcą) takie jak: wiek, opinia, właściwości i warunki osobiste, które wpływają na wymiar kary (art. 53 § 2 k.k.). Przewodniczący: sędzia SN J. Grubba. Sędziowie: SN P.Kalinowski, SA (del. do SN) A.. Seremet (sprawozdawca) Prokurator Prokuratury Krajowej: W. Grzeszczyk. Sąd Najwyższy w sprawie Krystiana N., co do którego umorzono po- stępowanie o czyn z art. 200 §

WYROK Z DNIA 17 KWIETNIA 2008 R. SNO 24/08 1) Zachowanie sędziego polegające na wprowadzeniu do wykonania nieprawomocnego wyroku skazującego na karę pozbawienia wolności oraz późniejsze zwlekanie przy uchyleniu zaszłej pomyłki stanowią swoisty przejaw lekceważenia przez sędziego swoich obowiązków służbowych, co nie licuje z godnością urzędu sędziego, którego obowiązkiem jest stanie na straży prawa. 2) Ogłoszenie orzeczenia odmiennej treści od sporządzonego na piśmie, zwłaszcza w zakresie tak podstawowej kwestii jak wymiar kary pozbawienia wolności, stanowi rażącą obrazę przepisów prawa procesowego. Wymaganie prawidłowego sporządzania i ogłaszania orzeczeń sądowych należy do podstawowych i elementarnych wymagań stawianych każdemu sędziemu. Jakakolwiek rozbieżność w tym zakresie świadczy o l

WYROK Z DNIA 25 STYCZNIA 2007 R. SNO 73/06 Bezsprzecznie sam czyn, którego dopuścił się obwiniony sędzia nie pozostawał w żadnym bezpośrednim związku z wykonywanym przez niego zawodem. Stąd też słusznie, wbrew oczekiwaniom oskarżyciela posiłkowego, nie poczytano okoliczności związanych z wykonywaniem zawodu jako obciążających przy wymiarze kary za przestępstwo. Jednak odmiennie należy ocenić taką sytuację z punktu widzenia postępowania dyscyplinarnego. Tutaj fakt prawomocnego skazania za popełnienie przestępstwa nakazuje sądowi dyscyplinarnemu każdorazowo dokonać oceny, czy wolno obwinionemu „zezwolić” na dalsze wykonywanie zawodu sędziego. W oczywisty sposób odpowiedź udzielona na to pytanie musi wpłynąć na wymiar kary dyscyplinarnej. Przewodniczący: sędzia SN Jerzy Grubba (sprawozdawca).

21 WYROK Z DNIA 5 STYCZNIA 2006 R. WK 26/05 Łącząc orzeczone różnymi wyrokami jednostkowe kary ograniczenia wolności z określonym w stosunku miesięcznym wymiarem czasu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, sąd w wyroku łącznym obowiązany jest – ze względu na treść art. 86 § 3 k.k. w zw. z art. 35 § 1 k.k. – na nowo określić wymiar godzin tej pracy w stosunku miesięcznym. Przewodniczący: Sędzia SN J. Steckiewicz (sprawozdawca). Sędziowie SN: M. Pietruszyński, J. Bogdan Rychlicki. Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk J. Balcerak. Sąd Najwyższy w sprawie szer. rez. Łukasza S., skazanego za popełnienie przestępstwa określonego w art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na rozprawie w dniu 5 stycznia 2006 r. kasacji, wniesionej przez

WYROK Z DNIA 25 MAJA 2005 R. SNO 23/05 Instytucja tzw. dobrowolnego poddania się karze (art. 387 k.p.k.) funkcjonuje w postępowaniu karnym od dnia 1 września 1998 r. Poprzez art. 128 u.s.p. może być ona stosowana także w sprawach dyscyplinarnych m. in. sędziów i asesorów sądowych (art. 136 § 2 u.s.p.). Wprawdzie przy instytucji tej wymiar kary jest uzgadniany między stronami, jako że uwzględnienie wniosku jest uzależnione od braku sprzeciwu m. in. prokuratora jako oskarżyciela, a przy tym musi on być zaaprobowany przez sąd, który może uzależniać uwzględnienie tegoż wniosku od dokonania w nim określonych zmian (art. 387 § 3 k.p.k.), to jednak zapadły w tym trybie wyrok podlega kontroli instancyjnej na ogólnych zasadach, przeto można go zaskarżyć także jedynie odnośnie do kary. Przewodnicząc

Wyrok z dnia 12 maja 2005 r. I PK 246/04 1. Sędzia w stanie spoczynku nie sprawuje urzędu sędziego, a więc nie dotyczy go art. 180 ust. 2 Konstytucji RP. 2. Sąd Dyscyplinarny i Wyższy Sąd Dyscyplinarny powołane na mocy art. 83 § 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (jednolity tekst: Dz.U. z 1994 r. Nr 7, poz. 25 ze zm.) nie były sądami sprawują- cymi wymiar sprawiedliwości (art. 175 ust. 1 i art 45 ust. 1). Orzeczenie tych sądów o pozbawieniu prawa do stanu spoczynku wraz z prawem do uposaże- nia podlega ocenie sądu powszechnego co do zasadności i współmierności wymierzonej kary dyscyplinarnej. 3. W sprawie o zapłatę uposażenia w stanie spoczynku legitymowany jest sąd, w którym sędzia otrzymywał wynagrodzenie, a nie Skarb Państwa. Przewodniczący SSN Józef

WYROK DNIA 27 LIPCA 2004 R. II KK 332/03 Wymiar kary nie może być aktem o charakterze „zbiorczym”, w kon- sekwencji zaś sąd powinien czyn każdego z uczestników zbiorowego dzia- łania oraz jego osobę poddać oddzielnej ocenie pod kątem właściwej kary. Oznacza to, że właściwości i warunki osobiste każdego sprawcy jak i oko- liczności subiektywne (w tym przede wszystkim stopień zawinienia) oraz obiektywne wpływające na dokonany akt wymiaru kary, należy brać pod uwagę w stosunku do każdego sprawcy odrębnie i przekonywująco uza- sadnić, nie uciekając się do ogólników. Wskazane kryteria ulegają, z oczy- wistych przyczyn, zaostrzeniu w wypadku orzeczeń sięgających po kary najsurowsze. Przewodniczący: sędzia SN E. Sadzik. Sędziowie SN: A. Deptuła, J. Dołhy, P. Kalinowski, S. Zabłocki (sprawozdawca)

UCHWAŁA Z DNIA 25 MARCA 2003 R. I KZP 4/03 Termin przedawnienia wykonania kary pozbawienia wolności biegnie od uprawomocnienia się wyroku skazującego, niezależnie od tego, czy w późniejszym okresie zapadły orzeczenia modyfikujące jej wymiar. Przewodniczący: sędzia SN E. Strużyna. Sędziowie SN: J. Kubiak, F. Tarnowski (sprawozdawca). Zastępca Prokuratora Generalnego: R. Stefański. Sąd Najwyższy w sprawie Stanisławy M., po rozpoznaniu przekaza- nego na podstawie art. 441 § 1 k.p.k. przez Sąd Okręgowy w K., postano- wieniem z dnia 23 grudnia 2002 r., zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy: „Czy w przypadku złagodzenia kary pozbawienia wolności w wyniku amne- stii, początkiem terminu przedawnienia wykonania kary jest data zastoso- wania amnestii, czy data wydania wyroku

8 WYROK Z DNIA 20 WRZEŚNIA 2002 R. WK 31/02 Sąd orzekający karę ograniczenia wolności, z której wynika obowiązek wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, określając wymiar godzin tej pracy w stosunku miesięcznym, nie ma możliwości ustalenia go poniżej minimum przewidzianego w art. 35 § 1 k.k. Zmniejszenia ustalonej liczby godzin pracy może wszakże dokonać, na podstawie art. 61 § 2 k.k.w., sąd uprawniony do orzekania w sprawach dotyczących wykonania owej kary. Przewodniczący: sędzia SN płk S. Kosmal. Sędziowie SN: płk E. Matwijów (sprawozdawca), ppłk M. Pietruszyński. Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk J. Ciepłowski. Sąd Najwyższy w sprawie Tomasza T., skazanego za popełnienie przestępstwa określonego w art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z

POSTANOWIENIE Z DNIA 17 PAŹDZIERNIKA 2000 R. V KKN 362/2000 Przepisy kodeksu postępowania karnego nie zawierają analogicz- nych unormowań, wyłączających, bądź ograniczających uprawnienie oskarżonego do wniesienia apelacji od wyroku skazującego wydanego w trybie art. 387 k.p.k. Należy przyjąć zatem, że wyrok taki podlega kontroli instancyjnej na ogólnych zasadach. Mimo, że wymiar kary zostaje orze- czony w rezultacie zaaprobowania przez sąd wniosku oskarżonego i przy zgodzie prokuratora oraz pokrzywdzonego, to każda ze stron może wnieść apelację od wyroku i wysunąć w niej także zarzut rażącej niewspółmierno- ści kary. Wydanie wyroku przez sąd pierwszej instancji w trybie art. 387 k.p.k. nie modyfikuje zasad kontroli instancyjnej orzeczenia z punktu wi- dzenia podstaw zaskarżenia, określonyc

POSTANOWIENIE Z DNIA 17 PAŹDZIERNIKA 2000 R. V KKN 362/2000 Przepisy kodeksu postępowania karnego nie zawierają analogicz- nych unormowań, wyłączających, bądź ograniczających uprawnienie oskarżonego do wniesienia apelacji od wyroku skazującego wydanego w trybie art. 387 k.p.k. Należy przyjąć zatem, że wyrok taki podlega kontroli instancyjnej na ogólnych zasadach. Mimo, że wymiar kary zostaje orze- czony w rezultacie zaaprobowania przez sąd wniosku oskarżonego i przy zgodzie prokuratora oraz pokrzywdzonego, to każda ze stron może wnieść apelację od wyroku i wysunąć w niej także zarzut rażącej niewspółmierno- ści kary. Wydanie wyroku przez sąd pierwszej instancji w trybie art. 387 k.p.k. nie modyfikuje zasad kontroli instancyjnej orzeczenia z punktu wi- dzenia podstaw zaskarżenia, określonyc