Treść orzeczenia
Sygn. akt 74/2/B/2007
Postanowienie
z dnia 12 lutego 2007 r.
Sygn. akt Tw 19/06
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Janusz Niemcewicz,
po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku Konfederacji Pracodawców Polskich o stwierdzenie niezgodności: art. 4 ust. 1, ust. 3 oraz ust. 5 ustawy z dnia 7 kwietnia 2006 r. o informowaniu pracowników i przeprowadzaniu z nimi konsultacji (Dz. U. Nr 79, poz. 550) z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim ustala tryb wyboru oraz odwołania rady pracowników, postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu.
Uzasadnienie
W dniu 30 czerwca 2006 r. wpłynął do Trybunału Konstytucyjnego wniosek Konfederacji Pracodawców Polskich o orzeczenie niezgodności art. 4 ust. 1, ust. 3 oraz ust. 5 ustawy z dnia 7 kwietnia 2006 r. o informowaniu pracowników i przeprowadzaniu z nimi konsultacji (Dz. U. Nr 79, poz. 550) z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 32 Konstytucji w zakresie, w jakim ustala tryb wyboru oraz odwołania rady pracowników.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 10 października 2006 r. wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez doręczenie 5 egzemplarzy uchwały odpowiedniego organu wnioskodawcy, stanowiącej podstawę wystąpienia z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego; doręczenia 5 egzemplarzy wyciągu z protokołu pozwalającego stwierdzić, że uchwała, o której mowa, została podjęta zgodnie ze statutem organizacji; uzasadnienia, w jaki sposób art. 4 ust. 3 ustawy o informowaniu pracowników i przeprowadzaniu z nimi konsultacji narusza art. 59 ust. 1 Konstytucji.
Zarządzenie sędziego Trybunału Konstytucyjnego wzywające do usunięcia braków formalnych wniosku zostało wysłane osobie reprezentującej wnioskodawcę 11 października 2006 r. Na podstawie art. 139 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) oraz § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 62, poz. 697, ze zm.), w związku z art. 20 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.), w dniach 16 oraz 24 października 2006 r. dwukrotnie dostarczono adresatowi zawiadomienie o pozostawieniu pisma do odebrania we właściwej placówce pocztowej operatora publicznego. Adresat nie odebrał przesyłki w terminie do tego wyznaczonym, który upłynął 31 października 2006 r. Z upływem tego terminu należy zatem uznać, że zarządzenie sędziego Trybunału Konstytucyjnego zostało skutecznie doręczone.
Zgodnie z art. 36 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym należy równocześnie przyjąć, że zawity termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku, wskazanych w zarządzeniu Trybunału Konstytucyjnego z 10 października 2006 r., minął 7 listopada 2006 r. W terminie tym wnioskodawca braków formalnych nie uzupełnił.
W świetle jednoznacznego brzmienia art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, w tym stanie rzeczy należało, postanowieniem z 27 listopada 2006 r. odmówić dalszego biegu wnioskowi ze względu na nieusunięcie w terminie braków formalnych wniosku.
Pełnomocnik wnioskodawcy 20 grudnia 2006 r. przesłał do Trybunału Konstytucyjnego wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnych wniosków oraz nadanie wnioskowi dalszego biegu. Jednocześnie pełnomocnik wyjaśnia, że uchybienie terminowi nastąpiło z zaniedbania pracowników Urzędu Pocztowego. Pełnomocnikowi nie zostało wydane pismo Trybunału Konstytucyjnego wzywające do uzupełnienia braków formalnych wniosku, pomimo że pełnomocnik stawił się w Urzędzie Pocztowym w celu odebrania pisma. Tym samym uchybienie terminu nastąpiło bez winy pełnomocnika.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że ocena przekroczenia terminu do uzupełnienia braków formalnych nie ma charakteru uznaniowego. Przepis art. 36 ust. 3 ustawy o TK ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nakazuje w razie zaistnienia opisanych w nim przypadków, tj. gdy wniosek jest oczywiście bezzasadny lub gdy braki nie zostały usunięte w określonym terminie, wydanie postanowienia o odmowie nadania wnioskowi dalszego biegu.
Na mocy art. 168 § 2 k.p.c. przywrócenie terminu do uzupełnienia braków jest niedopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie pociąga za sobą ujemnych dla strony skutków procesowych. Taka sytuacja ma miejsce w tym przypadku, wnioskodawca ma bowiem możliwość ponownego złożenia wniosku do Trybunału Konstytucyjnego.
Trybunał przypomina także, że odpowiednie stosowanie instytucji przywrócenia terminu w postępowaniu przed Trybunałem, wszczętym na podstawie wniosku podmiotów wskazanych w art. 191 ust. 3-5 Konstytucji, jako osób prawnych, oznacza, że dopuszczalność przywrócenia terminu musi być rozumiana w sposób bardziej rygorystyczny. Wnioskodawca, jako osoba prawna, posiada znacznie szersze możliwości zabezpieczenia swoich interesów w ramach postępowania, niż osoba fizyczna. Ponadto należy zauważyć, że złożenie wniosku o dokonanie abstrakcyjnej kontroli norm nie jest ograniczone żadnym terminem. Dlatego też, w przypadku odmowy nadania dalszego biegu wnioskowi ze względu na niedochowanie terminu do uzupełnienia braków formalnych, zawsze możliwe jest ponowne skierowanie wniosku do Trybunału przez ten sam podmiot.
Z tych względów Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.