Treść orzeczenia
Postanowienie
z dnia 2 kwietnia 2003 r.
Sygn. akt Ts 44/02
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Biruta Lewaszkiewicz-Petrykowska – przewodnicząca
Wiesław Johann – sprawozdawca
Marian Zdyb,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.), zażalenia z 27 stycznia 2003 r. na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 14 stycznia 2003 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Adama Sadusia, postanawia: nie uwzględnić zażalenia.
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej Adama Sadusia zakwestionowano zgodność art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) z art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zakwestionowanemu przepisowi zarzucił skarżący, że daje podstawę do dyskryminacyjnego traktowania żołnierzy zawodowych pełniących służbę w komórkach organizacyjnych Ministerstwa Obrony Narodowej w stosunku do innych pracowników zatrudnionych w centralnych organach administracji rządowej, zwłaszcza w sytuacji dokonywania ich reorganizacji. Zaskarżonemu przepisowi zarzucił także skarżący niezgodność z prawem do rzetelnego procesu sądowego, sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez sąd oraz skutecznego rozpoznania środka odwoławczego.
Postanowieniem z 14 stycznia 2003 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie skarżącego nie została dochowana ustawowa przesłanka wystąpienia ze skargą konstytucyjną w ciągu 3 miesięcy od dnia doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku sądowego. W przypadku skarżącego, ustawowy termin do wystąpienia ze skargą konstytucyjną rozpoczął bowiem bieg od dnia doręczenia skarżącemu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2001 r. (tj. od 23 maja 2001 r.). Tymczasem skarga konstytucyjna skierowana została do Trybunału Konstytucyjnego dopiero 5 kwietnia 2002 r. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, pozbawione podstaw prawnych jest także traktowanie za ostateczne orzeczenie, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji, pism organów uprawnionych do wystąpienia z rewizją nadzwyczajną, informujących skarżącego o braku podstaw do zastosowania tego środka prawnego.
Zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego skierował 27 stycznia 2003 r. pełnomocnik skarżącego. Podniósł w nim ponownie, że wyczerpanie drogi prawnej przez skarżącego nastąpiło dopiero wraz z doręczeniem skarżącemu pisma Rzecznika Praw Obywatelskich, informującego o niemożności wystąpienia z rewizją nadzwyczajną. Zdaniem skarżącego, pismo to należy traktować jako „inne ostateczne rozstrzygnięcie”, o którym mowa w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Od dnia doręczenia tego pisma winien też być liczony termin do wystąpienia ze skargą konstytucyjną.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, zaś zarzuty zażalenia nie zasługują na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo przyjęto, iż skarga konstytucyjna skierowana została po upływie ustawowego terminu do występowania z tego rodzaju środkiem prawnym. Wbrew twierdzeniom skarżącego, wyliczenia form orzeczeń zawartego w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym nie należy traktować alternatywnie i dowolnie. Nie oznacza ono też bynajmniej, że dla określenia początku terminu do wystąpienia ze skargą konstytucyjną przyjąć można datę doręczenia jakiegokolwiek z orzeczeń wydanych w sprawie skarżącego, a wymienionych w tym przepisie. Jak to słusznie podkreślono w zaskarżonym postanowieniu Trybunału Konstytucyjnego, priorytetowe znaczenie mają w tym kontekście prawomocne wyroki sądowe. W przypadku postępowania administracyjnego to właśnie prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego nadaje ostateczny charakter merytorycznemu rozstrzygnięciu o prawach skarżącego. Jednocześnie wyrok ten aktualizuje legitymację skarżącego do wystąpienia w danej sprawie ze skargą konstytucyjną. Podejmowanie w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego dalszych kroków zmierzających do skorzystania z innych – niż skarga konstytucyjna – środków prawnych (w tym także pism z prośbą o wniesienie rewizji nadzwyczajnej) obarczone jest ryzykiem utraty terminu, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji.
Trybunał Konstytucyjny w pełni aprobuje w związku z tym także stanowisko utrwalone w dotychczasowym orzecznictwie w sprawie skargi konstytucyjnej, a zawarte w zaskarżonym postanowieniu, odnośnie odmowy uznania za ostateczne orzeczenie, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji, pism organów uprawnionych do wystąpienia z rewizją nadzwyczajną, informujących skarżącego o braku podstaw do zastosowania tego rodzaju środka prawnego.
Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, należało nie uwzględnić zażalenia wniesionego na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania niniejszej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.