descriptionTreść orzeczenia

Postanowienie

z dnia 23 listopada 1999 r.

Sygn. Ts 39/99

Trybunał Konstytucyjny w składzie:

Lech Garlicki – przewodniczący

Uzasadnienie

W skardze konstytucyjnej Jana G. zarzucono niezgodność art. 51, art. 57, art. 58 oraz art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) z art. 45 oraz art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego zakwestionowane przepisy pozbawiają skarżącego dostępu do sądu i prawa do rzetelnego procesu sądowego w postępowaniu administracyjnym.

Skarżący wskazał, iż stosując zakwestionowane przepisy Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 14 maja 1998 r. (sygn. akt II S.A./Gd/591/98) odrzucił wniosek skarżącego o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt II S.A./Gd 749/96, zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 1997 r.

Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 28 czerwca 1999 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej stwierdzając, iż została ona złożona z przekroczeniem dwumiesięcznego terminu określonego w art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym.

Na postanowienie to zażalenie wniósł pełnomocnik skarżącego zarzucając, iż przyjęto w nim błędną interpretację art. 48 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Zdaniem pełnomocnika skarżącego w przypadku ustanowienia adwokata lub radcy prawnego z urzędu celem sporządzenia skargi konstytucyjnej, dwumiesięczny termin do jej złożenia należy liczyć od dnia powzięcia przez pełnomocnika z urzędu wiadomości o treści postanowienia sądu rejonowego rozstrzygającego wniosek skarżącego.

Wraz z zażaleniem pełnomocnik przesłał kserokopię aktu zgonu skarżącego.

Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje

Śmierć skarżącego nie stanowi przeszkody do kontynuowania postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Odnosząc się do treści zażalenia Trybunał zauważa, iż wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, art. 48 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym wskazuje wyłącznie na zawieszenie biegu terminu do złożenia skargi konstytucyjnej do czasu rozstrzygnięcia wniosku o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu. W przeciwnym razie przepis stwierdzałby, iż od daty tego rozstrzygnięcia termin do złożenia skargi konstytucyjnej biegnie na nowo. Proponowana przez pełnomocnika skarżącego interpretacja art. 48 ust. 2 zd. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym prowadziłaby do niczym nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji prawnej osób, które samodzielnie ustanowiły pełnomocnika do sporządzenia skargi konstytucyjnej w stosunku do tych, które zwróciły się o udzielenie im pomocy prawnej z urzędu. W tym pierwszym bowiem wypadku ryzyko zbyt późnego zwrócenia się do adwokata lub radcy prawnego o sporządzenie skargi konstytucyjnej zawsze obciążałoby skarżącego, podczas gdy w przypadku pomocy prawnej udzielanej z urzędu zwłoka w złożeniu wniosku o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego nie miałaby żadnego znaczenia. Niemożność sporządzenia skargi zgodnie z wymaganiami prawa, z uwagi na krótki termin pozostały do jej złożenia, stanowi ryzyko, jakie ponosi wyłącznie skarżący zwlekając z wystąpieniem o udzielenie mu pomocy prawnej z urzędu.

Trybunał Konstytucyjny podziela w tym zakresie pogląd wyrażony już w postanowieniach z dnia 7 września 1998 r., 25 listopada 1998 r., 10 marca 1998 r. oraz z dnia 22 marca 1999 r. (sygn. Ts 92/98, OTK ZU Nr 3/1999, poz. 45, 46; sygn. Ts 96/98, OTK ZU Nr 6/1998, poz. 1006; sygn. Ts 167/98, OTK ZU Nr 2/1999), iż określone w art. 48 ust. 2 in fine zawieszenie biegu terminu do złożenia skargi konstytucyjnej nie skutkuje rozpoczęciem biegu tego terminu od nowa po rozstrzygnięciu wniosku skarżącego o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu celem sporządzenia skargi konstytucyjnej.

W tym stanie rzeczy, uznając postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 1999 r. o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu za w pełni uzasadnione, należało nie uwzględnić zażalenia wniesionego na to postanowienie.