Treść orzeczenia
Postanowienie
z dnia 20 maja 1998 r.
Sygn. Ts 36/98
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Stefan J. Jaworski – przewodniczący Krzysztof Kolasiński – sprawozdawca Biruta Lewaszkiewicz-Petrykowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia Henryka W. z 4 maja 1998 r. na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 21 kwietnia 1998 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z 5 marca 1998 roku postanawia:
1) nie uwzględnić zażalenia;
2) pozostawić bez rozpoznania wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej.
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 5 marca 1998 r. skarżący zarzucił, iż wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z 24 lipca 1997 r. jest sprzeczny z ustawą z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz o niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, z ustawą z 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, z ustawą z 8 marca 1983 r., której nazwy pełnomocnik skarżącego nie podał oraz z rozporządzeniem Rady Ministrów z 1 grudnia 1956 r. w sprawie świadczeń rentowych dla osób niesłusznie pozbawionych wolności.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 21 kwietnia 1998 r. odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu wskazując, iż skarga konstytucyjna złożona została ze znacznym przekroczeniem dwumiesięcznego terminu określonego w art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym.
Na postanowienie to pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie z 4 maja 1998 r., zarzucając Trybunałowi Konstytucyjnemu literalną wykładnię oraz kwestionując ratio legis rozwiązań ustawowych w kwestii terminu do złożenia skargi konstytucyjnej.
Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje
Zażalenie pełnomocnika skarżącego nie mogło zostać uwzględnione. Zażalenie to nie zawiera bowiem żadnych zarzutów merytorycznych, odnoszących się do postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z 21 kwietnia 1998 r., a jego istota sprowadza się do oceny ratio legis przepisów ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Pełnomocnik skarżącego nie odniósł się do przytoczonych przez Trybunał argumentów uzasadniających pogląd, iż w sprawach, w których kończące postępowanie orzeczenie doręczono skarżącemu przed wejściem w życie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r., zamknięta jest droga do rozpoznania skargi konstytucyjnej. Pogląd ten Trybunał Konstytucyjny nadal podtrzymuje.
Należy nadto podkreślić, iż zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 21 kwietnia 1998 r. nie mogło zostać uwzględnione także i z tej przyczyny, że w wyznaczonym do tego terminie pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braków formalnych skargi konstytucyjnej, co stanowi już wystarczającą przesłankę do odmówienia nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W szczególności mimo wyraźnego wezwania, pełnomocnik skarżącego nie wskazał przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, którym skarżący zarzuca niezgodność z konstytucją. Natomiast w piśmie z 27 marca 1998 r. wymienił tylko te przepisy, które jego zdaniem zostały naruszone w postępowaniu odnoszącym się do praw skarżącego. Pełnomocnik skarżącego zdaje się więc nie dostrzegać, iż zasadniczym przedmiotem skargi konstytucyjnej jest zarzut niezgodności z konstytucją ustawy lub innego generalnego aktu normatywnego. Brak sformułowania w skardze konstytucyjnej takiego zarzutu uniemożliwia jej merytoryczne rozpoznanie.
W związku z powyższym należało uznać za zasadną odmowę nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej i nie uwzględnić zażalenia skarżącego na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 21 kwietnia 1998 r. Przesądza to równocześnie o konieczności pozostawienia bez rozpoznania wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia skargi konstytucyjnej, ponieważ skarga ta nie spełnia warunków umożliwiających jej merytoryczne rozpoznanie.