Treść orzeczenia
Sygn. akt 563/6/B/2013
Postanowienie
z dnia 19 grudnia 2013 r.
Sygn. akt Ts 34/12
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Teresa Liszcz – przewodnicząca
Maria Gintowt-Jankowicz – sprawozdawca
Leon Kieres,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 września 2013 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej K.H., postanawia: nie uwzględnić zażalenia.
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 14 lutego 2012 r. K.H. (dalej: skarżąca) zarzuciła niezgodność załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817, ze zm.; dalej: załącznik nr 1) z art. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734, ze zm.; dalej: u.d.m.) oraz art. 92 Konstytucji.
Postanowieniem z 23 września 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, ponieważ wskazane przez skarżącą wzorce kontroli były niedopuszczalne w postępowaniu inicjowanym skargą konstytucyjną. Skarżąca uczyniła przepis ustawy – art. 9 u.d.m., zawierający delegację ustawową – wzorcem kontroli aktu podustawowego. Ponadto, jedynym konstytucyjnym wzorcem kontroli kwestionowanego załącznika nr 1 był art. 92 Konstytucji, który nie określa żadnych praw ani wolności konstytucyjnych, a dotyczy jedynie charakteru wykonawczego rozporządzenia jako aktu prawnego mającego na celu realizację delegacji ustawowej.
W zażaleniu z 7 października 2013 r. skarżąca zarzuciła, że Trybunał nie wskazał, z jakiej przyczyny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Zdaniem skarżącej zakwestionowane postanowienie jest przedwczesne, ponieważ najpierw Trybunał powinien wezwać pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych skargi i wyjaśnienia, czy przedmiotem kontroli są również inne, niepowołane w skardze przepisy rangi ustawowej.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a argumenty podniesione w zażaleniu nie podważają ustaleń przedstawionych w tym orzeczeniu i dlatego nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Trybunał Konstytucyjny w wyniku wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu jest jedynie prawidłowość dokonanego w nim rozstrzygnięcia.
Trybunał stwierdza, że niezasadne jest przedstawione w zażaleniu stanowisko skarżącej, w myśl którego Trybunał nie wskazał podstaw odmowy nadania skardze dalszego biegu. Z zaskarżonego postanowienia wprost wynika, że powołane wzorce kontroli były niedopuszczalne w postępowaniu inicjowanym skargą konstytucyjną.
W zaskarżonym postanowieniu Trybunał trafnie podkreślił, że zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji, skargę konstytucyjną może wnieść „każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone”. Przesłanką dopuszczalności złożenia skargi konstytucyjnej nie jest więc każde naruszenie Konstytucji, ale tylko naruszenie wyrażonych w niej norm regulujących wolności lub prawa człowieka i obywatela. Powołanie jako wzorca kontroli art. 92 Konstytucji, niestatuującego żadnych praw ani wolności konstytucyjnych, było zatem niedopuszczalne.
Słusznie w zakwestionowanym postanowieniu wskazano, że na podstawie art. 79 Konstytucji Trybunał może orzekać jedynie o zgodności z Konstytucją ustaw lub innych aktów normatywnych, które były podstawą rozstrzygnięcia w sprawie skarżącej, nie jest zatem możliwa kontrola zgodności przepisu aktu wykonawczego z przepisem ustawowym zawierającym delegację do wydania rozporządzenia.
Nietrafne jest również stanowisko skarżącej, zgodnie z którym najpierw Trybunał powinien wezwać pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych skargi i wyjaśnienia, czy przedmiotem kontroli są również inne, niepowołane w skardze przepisy rangi ustawowej. Skarga była obarczona brakami niepodlegającymi usunięciu w trybie wezwania do uzupełnienia braków formalnych. Skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – nie wskazała ani jednego dopuszczalnego wzorca kontroli zakwestionowanego przepisu. Nie jest rolą Trybunału poszukiwanie wzorców kontroli, ani tym bardziej wskazywanie pełnomocnikowi treści przepisów Konstytucji i ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), które jako profesjonalista winien znać i stosować. Niezasadne jest więc również oczekiwanie, by Trybunał podpowiadał zawodowemu pełnomocnikowi, jakie wzorce kontroli powinien powołać. Skarga konstytucyjna może być wniesiona w ciągu 3 miesięcy od doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia (art. 46 ust. 1 ustawy o TK). Oznacza to, że gdyby w rozpatrywanej sprawie w ciągu ustawowego terminu profesjonalny pełnomocnik wskazał dopuszczalne w skardze konstytucyjnej wzorce kontroli, to Trybunał, działając na podstawie art. 46 ust. 2 w zw. z art. 47 ust. 1 ustawy o TK, byłby zobowiązany do rozpoznania tak sformułowanych zarzutów.
Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 7 ustawy o TK nie uwzględnił zażalenia wniesionego na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.