Treść orzeczenia
Postanowienie
z dnia 5 września 2011 r.
Sygn. akt Ts 30/10
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Wojciech Hermeliński – przewodniczący
Andrzej Rzepliński – sprawozdawca
Teresa Liszcz,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2010 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej MKS Spółka z o.o., postanawia: nie uwzględnić zażalenia.
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 1 lutego 2010 r., sporządzonej przez adwokata, zakwestionowana została zgodność art. 116 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.; dalej: k.p.) z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Zakwestionowana regulacja Kodeksu pracy – według skarżącej – jest sprzeczna z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji, ponieważ uprzywilejowuje pracownika kosztem pracodawcy. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała także, że pracodawca-właściciel zniszczonego mienia jest ograniczony w zakresie dochodzenia od sprawcy szkody odszkodowania, „bowiem przerzuca się na niego obowiązek dowodowy w toku postępowania w oparciu o zaskarżony art. 116 k.p.”.
Zarządzeniem z dnia 24 czerwca 2010 r. Trybunał Konstytucyjny wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi. W odpowiedzi na zarządzenie pismem z 7 lipca 2010 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o „przedłużenie do 15 sierpnia 2010 r. terminu do złożenia odpisu KRS wraz z pełnomocnictwem albowiem z uwagi na urlop członków zarządu skarżącej Spółki nie jest możliwe sporządzenie pełnomocnictwa w terminie 7 dni”.
Pismem procesowym z 30 lipca 2010 r. skarżąca złożyła do akt odpis KRS wraz z pełnomocnictwem.
Postanowieniem z dnia 11 października 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu z powodu nieusunięcia braków formalnych skargi. W tym samym orzeczeniu Trybunał odrzucił wniosek skarżącej o przedłużenie terminu, o którym mowa w art. 36 ust. 2 ustawy o TK, ze względu na niedopuszczalność wniosku.
W uzasadnieniu zakwestionowanego postanowienia Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że termin do usunięcia braków formalnych skargi jest terminem ustawowym i dlatego nie podlega przedłużeniu. Natomiast odnosząc się do rzekomych przeszkód w terminowym uzupełnieniu braków formalnych skargi, Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) gwarantują stronie, która nie może dokonać określonych czynności w terminie nie z własnej winy, możliwość wnioskowania o przywrócenie terminu. Skarżąca nie skorzystała jednak z tej możliwości i dlatego – na podstawie art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjny (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) – należało odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie. W piśmie procesowym nie odniósł się jednak do jego podstaw. W zażaleniu zawarto natomiast rozważania dotyczące prawidłowości doręczania pism pełnomocnikowi skarżącej wbrew wyraźnej dyspozycji strony, by korespondencja była kierowana na adres wskazany przez skarżącą.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
1. Wniesione zażalenie nie podważyło zasadności argumentacji zaskarżonego postanowienia i dlatego nie podlega uwzględnieniu.
2. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że w złożonym środku odwoławczym nie zostały przywołane argumenty, które zmierzałyby do zakwestionowania prawidłowości zaskarżonego postanowienia. W szczególności nie odniesiono się do zagadnienia niedopuszczalności wniosku o przedłużenie terminu, o którym mowa w art. 36 ust. 2 ustawy o TK, ani do problematyki przywracania terminu do dokonania czynności procesowych, uregulowanej w art. 166 i nast. k.p.c. Powyższa okoliczność samoistnie przemawia za nieuwzględnieniem zażalenia.
3. Na marginesie – wobec wątpliwości podnoszonych w zażaleniu – Trybunał zwraca uwagę skarżącej, że w postępowaniu sądowokonstytucyjnym zastosowanie znajduje art. 133 § 3 k.p.c., zgodnie z którym jeśli ustanowiono pełnomocnika procesowego, doręczenia należy dokonywać temu pełnomocnikowi (por. M. Hauser, Odesłania w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym, Warszawa 2008, s. 176). Z przepisu tego, stosowanego odpowiednio w związku z art. 20 ustawy o TK, a także interpretowanego systemowo z art. 48 ustawy o TK, ustanawiającym przymus adwokackoradcowski, wynika konieczność doręczania pełnomocnikowi skarżącego tych pism i orzeczeń Trybunału, które mogą albo powinny skutkować podjęciem przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiednich czynności.
4. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 7 ustawy o TK, Trybunał Konstytucyjny zażalenia nie uwzględnił.