Treść orzeczenia
877/II/B/2014
Postanowienie
z dnia 9 stycznia 2014 r.
Sygn. akt Ts 290/12
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Teresa Liszcz – przewodnicząca
Maria Gintowt-Jankowicz – sprawozdawca
Andrzej Rzepliński,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 marca 2013 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, postanawia: uwzględnić zażalenie.
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 27 listopada 2012 r. Krajowa Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa (dalej: skarżąca, KSKOK) zakwestionowała zgodność art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1376, ze zm.; dalej: prawo bankowe) z art. 2, art. 7, art. 22 w związku z art. 20 oraz art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Wobec zakwestionowanego przepisu skarżąca sformułowała zarzut zakresowy, domagając się stwierdzenia, że art. 30 ust. 1 pkt 2 prawa bankowego w zakresie, w jakim „nie określa jednoznacznie przesłanek dawania rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem przez założycieli oraz osoby przewidziane do objęcia w banku stanowisk członków zarządu, w tym prezesa”, jest niezgodny z Konstytucją. Skarżąca wskazała naruszone prawa podmiotowe oraz określiła sposób ich naruszenia. W uzasadnieniu skargi stwierdziła, że art. 30 ust. 1 pkt 2 prawa bankowego łamie zasadę określoności przepisów prawa przez zbyt ogólne i „mało precyzyjne” wskazanie przesłanek, na podstawie których organ administracji rozstrzyga o wydaniu zezwolenia na utworzenie banku. W konsekwencji prowadzi to do przyznania Komisji Nadzoru Finansowego zbyt dużej uznaniowości, co z kolei narusza art. 7 Konstytucji. Zdaniem skarżącej zakwestionowany przepis w sposób nieuprawniony i nadmiernie ingeruje w konstytucyjną wolność działalności gospodarczej, a przy tym nie spełnia testu proporcjonalności. Dodatkowo art. 30 ust. 1 pkt 2 prawa bankowego jest niezgodny z art. 20 Konstytucji, statuującym prawo podmiotowe „w postaci wolności działalności gospodarczej”.
Postanowieniem z 12 marca 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał stwierdził, że skarżąca nie wskazała sposobu naruszenia przysługujących jej praw podmiotowych a zarzuty sformułowane w skardze ocenił jako oczywiście bezzasadne. Zdaniem Trybunału formalnie błędne było również powołanie niesamoistnych wzorców kontroli.
W ustawowym terminie pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie na postanowienie Trybunału o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Zarzucił w nim, że Trybunał, po pierwsze, błędnie przyjął, iż z art. 2 Konstytucji nie wynikają prawa podmiotowe oraz, po drugie, nie odniósł się do wszystkich zarzutów sformułowanych w skardze konstytucyjnej, zwłaszcza do zarzutu naruszenia wolności działalności gospodarczej. Ponadto, pełnomocnik podkreślił, że wstępne rozpoznanie skargi nie może służyć wydaniu rozstrzygnięcia merytorycznego.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Podstawą odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu było przyjęcie, że skarga nie spełniała warunku, o którym mowa w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.). Skarżąca kwestionowała posłużenie się przez ustawodawcę w art. 30 ust. 1 pkt 2 prawa bankowego nieostrym pojęciem rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem przez założycieli oraz osoby przewidziane do objęcia w banku stanowisk członków zarządu, w tym prezesa. Ponowna analiza skargi konstytucyjnej prowadzi do wniosku, że kontrola zgodności art. 30 ust. 1 pkt 2 prawa bankowego z art. 20 i art. 22 Konstytucji wykracza poza zakres wstępnej kontroli skargi konstytucyjnej.
Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, Trybunał uwzględnił zażalenie wniesione na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania analizowanej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.