Treść orzeczenia
Sygn. akt 348/4/B/2012
Postanowienie
z dnia 24 lipca 2012 r.
Sygn. akt Ts 223/10
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Andrzej Rzepliński – przewodniczący
Mirosław Granat – sprawozdawca
Marek Zubik,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 sierpnia 2011 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Leonarda B., postanawia: nie uwzględnić zażalenia.
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 7 września 2010 r. Leonard B. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, ze zm.; dalej: ustawa o broni i amunicji) z art. 2, art. 7 oraz art. 42 ust. 3 Konstytucji, a także art. 11 ust. 1 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka z dnia 10 grudnia 1948 r., art. 14 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167) oraz art. 6 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.).
Postanowieniem z 16 sierpnia 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Podstawą odmowy było ustalenie, że skarżący nie wskazał sposobu naruszenia konstytucyjnych wolności i praw wynikających z art. 42 ust. 3 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny wskazał również, że art. 2 oraz art. 7 Konstytucji nie mogą stanowić samodzielnych wzorców kontroli w postępowaniu inicjowanym skargą konstytucyjną. Ponadto Trybunał podkreślił, że podstawą skargi mogą być jedynie zarzuty naruszenia przez akt normatywny praw i wolności gwarantowanych w Konstytucji, a zatem umowy międzynarodowe nie mogą stanowić właściwego wzorca kontroli.
Postanowienie Trybunału zostało zaskarżone zażaleniem z 25 sierpnia 2011 r. w części odnoszącej się do zgodności zakwestionowanych przepisów z art. 42 ust. 3 Konstytucji. Skarżący zarzucił, że Trybunał błędnie uznał, iż w skardze nie wskazano sposobu naruszenia konstytucyjnego prawa wynikającego z art. 42 ust. 3 Konstytucji. Zdaniem skarżącego w postanowieniu z 16 sierpnia 2011 r. Trybunał Konstytucyjny nieprawidłowo przyjął, że cofnięcie pozwolenia na broń stanowi jedynie konsekwencję wystąpienia stanu faktycznego, z którym ustawodawca wiąże określone skutki prawne, jej celem nie jest zaś ustalenie naganności zachowania ludzkiego i wymierzenie sankcji. W ocenie skarżącego zakwestionowane przepisy prowadzą do „przedwczesnej utraty przymiotu osoby nieskazitelnej”.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 36 ust. 4 w zw. z art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b in fine w zw. z art. 36 ust. 6 i 7 ustawy o TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał Konstytucyjny bada przede wszystkim, czy wydając zaskarżone postanowienie, prawidłowo uznał istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu.
Trybunał w niniejszym składzie ustalił, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, argumenty podniesione w zażaleniu nie podważają zaś ustaleń przedstawionych w tym orzeczeniu i dlatego nie zasługują na uwzględnienie.
Trybunał stwierdza, iż skarżący nie wykazał w zażaleniu, że w skardze konstytucyjnej został określony sposób naruszenia przez zaskarżone przepisy praw wynikających z art. 42 ust. 3 Konstytucji. Skarżący w uzasadnieniu zażalenia podkreślił, że zakwestionowana regulacja prowadzi do stwierdzenia naganności określonego zachowania, ponieważ „z góry ustala »odpowiedzialność« sprawcy, który mimo, iż ostatecznie może zostać prawomocnie uniewinniony, według ustawy o broni i amunicji przedwcześnie traci przymiot osoby nieskazitelnej”. Powyższe stanowisko nie zasługuje na uwzględnienie. Jak słusznie przyjął Trybunał w zaskarżonym postanowieniu, decyzja wydana na podstawie wskazanych przepisów nie odnosi się do kwestii ustalenia winy osoby, wobec której toczy się postępowanie karne, dlatego też nie należy jej łączyć z konstytucyjną gwarancją domniemania niewinności. Trafnie wskazał Trybunał, że nie można mówić o jakiejkolwiek formie ustalania na podstawie zakwestionowanych przepisów naganności zachowania osoby, której dotyczy cofnięcie pozwolenia na broń.
Jedynie na marginesie Trybunał zwraca uwagę, że zaskarżony art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji został zmieniony ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195). Zakwestionowane przepisy w obecnie obowiązującym brzmieniu nie przewidują cofnięcia pozwolenia na broń w odniesieniu do osób, wobec których toczy się postępowanie karne. Utrata mocy obowiązującej aktu normatywnego w zaskarżonym zakresie stanowi samoistną podstawę odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 7 ustawy o TK nie uwzględnił zażalenia wniesionego na postanowienie o odmowie nadania rozpatrywanej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.