Treść orzeczenia
Sygn. akt 226/3/B/2010
Postanowienie
z dnia 5 maja 2010 r.
Sygn. akt Ts 176/09
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Wojciech Hermeliński,
po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Marka J., działającego pod firmą Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej TYSOVIA, w sprawie zgodności: art. 63 § 1 i 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 31, poz. 137, ze zm.) z art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, postanawia: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej skierowanej do Trybunału Konstytucyjnego 17 lipca 2009 r. skarżący zakwestionował zgodność art. 63 § 1 i 3 (błędnie oznaczonego przez skarżącego jako art. 63 ust. 1 i 3) ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 31, poz. 137, ze zm.) z art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 176 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego przepisy ustawy dopuszczające do orzekania w sądzie wyższej instancji delegowanych sędziów sądów instancji niższej są sprzeczne z prawem do uzyskania sprawiedliwego orzeczenia, a ponadto czynią zasadę dwuinstancyjności postępowania sądowego iluzoryczną. W ocenie skarżącego, rozpatrzenie odwołania w ramach formalnej procedury jest niewystarczające, powinno być ono zagwarantowane przez odpowiedni poziom doświadczenia i przygotowania merytorycznego sędziów. Skarżący twierdzi, że delegacja sędziego do sądu wyższej instancji jest formą „obejścia” przepisów o nominacji i awansie służbowym sędziów.
Skarga konstytucyjna została sporządzona w oparciu o następujący stan faktyczny.
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z 23 marca 2006 r. (sygn. akt XX GC 1318/02) oddalił powództwo o unieważnienie wypowiedzenia umowy leasingu. Na skutek wniesionej apelacji Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z 7 lutego 2007 r. (sygn. akt VI ACa 955/06) przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem z 17 grudnia 2007 r. (sygn. akt XX GC 337/07) Sąd Okręgowy w Warszawie ponownie oddalił powództwo. W apelacji od tego wyroku skarżący zarzucił, między innymi, niekonstytucyjność przepisów dopuszczających instytucję delegacji sędziego. Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z 19 lutego 2009 r. (sygn. akt VIA Ca 545/08) oddalił apelację, nie zgadzając się z zarzutem nieważności postępowania, mającej zaistnieć z uwagi na udział w orzekaniu sędziego sądu niższej instancji.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Skarżący jako podstawę prawną ostatecznego rozstrzygnięcia wskazał art. 63 § 1 i 3 p.u.s.p. z 1985 r. Jednakże przepisy te, tak jak i cała ustawa, utraciły moc obowiązującą z dniem 1 października 2001 r. na podstawie art. 211 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.). Już choćby z tego powodu należy uznać, że wskazane przez skarżącego przepisy nie mogły być podstawą prawną ostatecznego rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji.
Niezależnie od powyższych uwag Trybunał Konstytucyjny przypomina, że z utrwalonej linii zarówno Trybunału Konstytucyjnego, jak i Sądu Najwyższego wynika, że instytucja delegacji sędziego mieści się w granicach standardów konstytucyjnych. Ustrojodawca w art. 176 Konstytucji świadomie powierzył doprecyzowanie ustawodawcy zwykłemu organizacji sądownictwa i postępowania sądowego, zastrzegając jedynie wymóg dwuinstancyjności, czyli samego istnienia instancji kontrolującej orzeczenia sądu pierwszej instancji. W wyroku z 15 stycznia 2009 r. (K 45/07, OTK ZU nr 1/A/2009, poz. 3) Trybunał Konstytucyjny, rozstrzygając w pełnym składzie, stwierdził, że „delegowanie sędziego do orzekania w innym sądzie nie stanowi naruszenia konstytucyjnego prawa do sądu”. Poglądy te podzielane są również przez Sąd Najwyższy (zob. uchwała SN z 14 listopada 2007 r., OSNC z 2008 r., nr 4, poz. 42).
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że skardze nie może zostać nadany dalszy bieg.