Treść orzeczenia
Postanowienie
z dnia 20 stycznia 2003 r.
Sygn. akt Ts 170/02
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Andrzej Mączyński
po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Risto Filipowskiego w sprawie zgodności: art. 199 § 1 pkt 2 i art. 4779 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) z art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, postanawia: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej złożonej 26 listopada 2002 r. zarzucono, że art. 199 § 1 pkt 2 i art. 4779 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) są niezgodne z art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Niezgodność ta polega, zdaniem skarżącego, na tym, że art. 4779 k.p.c. nie przewiduje możliwości zaskarżenia bezczynności organu rentowego.
Skarżący 20 czerwca 1996 r. wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o wznowienie postępowania dotyczącego wypłaty renty inwalidy wojennego. Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie nadał biegu sprawie, na co skarżący złożył odwołanie do sądu. Odwołanie to zostało odrzucone postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w Warszawie z 23 czerwca 1997 r. Zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie zostało oddalone postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24 października 1997 r. Postanowienie to zostało skarżącemu doręczone 24 września 1999 r.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) skarga konstytucyjna może być wniesiona do Trybunału Konstytucyjnego w ciągu trzech miesięcy od doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia. Termin ten ogranicza w czasie możność dokonania czynności proceduralnej niezbędnej (choć nie wystarczającej) do wywołania skutku materialnoprawnego w postaci stwierdzenia niezgodności zaskarżonego przepisu z Konstytucją. Naruszenie tego terminu wyłącza możliwość merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej.
W ustawie o Trybunale Konstytucyjnym nie ma przepisów regulujących obliczanie i bieg terminów. Art. 20 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Trybunałem stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania cywilnego. Kierując się treścią przepisów o obliczaniu terminów obowiązujących w postępowaniu cywilnym należy dojść do wniosku, że termin przewidziany w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym kończy się w dniu, który datą odpowiada początkowemu dniowi terminu (art. 165 kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 112 zd. 1 kodeksu cywilnego). Obowiązuje tu także reguła, według której oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do Trybunału (art. 165 § 2 k.p.c.).
W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania wstępnego postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie doręczono skarżącemu 24 września 1999 r., zaś skarga konstytucyjna została złożona do Trybunału Konstytucyjnego dopiero 26 listopada 2002 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), a więc po upływie terminu określonego w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym.
W tym stanie rzeczy, z uwagi na niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej, należało odmówić nadania jej dalszego biegu.