descriptionTreść orzeczenia

Postanowienie

z dnia 18 czerwca 2003 r.

Sygn. akt Ts 167/02

Trybunał Konstytucyjny w składzie:

Bohdan Zdziennicki – przewodniczący

Jerzy Ciemniewski – sprawozdawca

Ewa Łętowska,

Uzasadnienie

W skardze konstytucyjnej Ewy Bosiackiej-Kubickiej zakwestionowano zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej § 6 ust. 2 uchwały Rady Miasta Krakowa Nr LVIII/471/00 z 13 lipca 2000 r. w sprawie zasad zbywania lokali mieszkalnych stanowiących własność Miasta Krakowa, zmienionej uchwałą Nr LXXXIII/724/01 z 11 lipca 2001 r. oraz uchwałą Nr CXVIII/1091/02 z 10 lipca 2002 r. Zaskarżonemu przepisowi skarżąca zarzuciła niezgodność z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP.

Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 13 stycznia 2003 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej. Zgodnie z treścią tego zarządzenia skarżąca zobowiązana została do wskazania, jakie konstytucyjne wolności lub prawa, i w jaki sposób – jej zdaniem – zostały naruszone przez zaskarżony przepis. Ponadto w zarządzeniu wezwano skarżącą do dostarczenia brakujących odpisów skargi konstytucyjnej, jak i odpisów wymienionych w skardze załączników oraz pełnomocnictwa do sporządzenia skargi konstytucyjnej, udzielonego przez skarżącą.

Zarządzenie sędziego Trybunału Konstytucyjnego zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 16 stycznia 2003 r. Z uwagi na nieusunięcie przez skarżącą wskazanych w zarządzeniu braków w terminie 7 dni, Trybunał Konstytucyjny – postanowieniem z 31 marca 2003 r. – odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

Zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego wniósł pełnomocnik skarżącej. Stwierdził w nim, że w skardze konstytucyjnej wskazane zostały konstytucyjne prawa skarżącej naruszone przez zakwestionowany przepis. W związku z tym bezpodstawne było zarządzenie sędziego Trybunału Konstytucyjnego wzywające skarżącą do usunięcia tego rodzaju braku skargi konstytucyjnej.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje

Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, zaś zarzuty zażalenia nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP korzystanie ze skargi konstytucyjnej dopuszczalne jest na zasadach określonych w ustawie. Precyzując te zasady ustawodawca nałożył na skarżącego obowiązek wskazania, jakie konstytucyjne wolności lub prawa, i w jaki sposób – zdaniem skarżącego – zostały naruszone przez przepisy zakwestionowane w skardze konstytucyjnej (art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym). Ponadto, w art. 47 ust. 2 tej ustawy prawodawca zobligował skarżącego do dołączenia do skargi konstytucyjnej wyroku, decyzji lub innego rozstrzygnięcia, wydanego w jego sprawie na podstawie zakwestionowanego aktu normatywnego. Prawidłowe wykonanie powyższych obowiązków przez skarżącego warunkuje dokonanie wstępnego rozpoznania skargi konstytucyjnej przez Trybunał Konstytucyjny (art. 49 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym). Przewidziane w art. 79 ust. 1 Konstytucji zawężenie układu odniesienia kontroli przepisów kwestionowanych w skardze konstytucyjnej wymaga bowiem każdorazowego przesądzenia, czy skarżący prawidłowo wskazał przysługujące mu konstytucyjne prawa lub wolności, i czy sformułował merytoryczne argumenty świadczące o niezgodności zachodzącej między wyrażającymi takie prawa normami konstytucyjnymi a przepisami zakwestionowanymi w skardze. Wykonanie obowiązku określonego w art. 47 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym umożliwia z kolei sprawdzenie, czy w sprawie spełniona została przesłanka uzyskania przez skarżącego ostatecznego orzeczenia, wydanego na podstawie zaskarżonego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego.

Argumentacja zażalenia została skoncentrowana na problemie zasadności wezwania zawartego w zarządzeniu sędziego Trybunału Konstytucyjnego dotyczącego uzupełnienia braków skargi konstytucyjnej w zakresie obowiązku określonego w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. W związku z tym stwierdzić należy, iż istotnie w treści skargi konstytucyjnej wskazane zostały przepisy konstytucyjne, mające stanowić układ odniesienia kontroli zaskarżonego unormowania. Zauważyć jednak trzeba, że uzupełnienia wymagała towarzysząca temu wskazaniu argumentacja tezy o zaistniałej niekonstytucyjności tego przepisu. W dotychczasowym orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreślano przy tym wielokrotnie, że wymóg właściwego uzasadnienia skargi konstytucyjnej nabiera szczególnego znaczenia zwłaszcza w sytuacji, gdy stawiany zarzut dotyczy konstytucyjnej zasady równości (art. 32 Konstytucji), czy też zasady proporcjonalności ograniczeń w korzystaniu z konstytucyjnych praw i wolności (art. 31 ust. 3 Konstytucji).

Argumentacja zażalenia pomija natomiast zupełnie okoliczność niewykonania przez skarżącą drugiego ze wskazanych wyżej obowiązków, tzn. wymogu dołączenia do skargi konstytucyjnej odpisów orzeczenia, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji. To dopiero jego analiza, prowadzona w ramach wstępnego rozpoznania skargi konstytucyjnej, umożliwia jednoznaczne stwierdzenie, czy kwestionowane przepisy istotnie stanowiły normatywną podstawę orzeczenia wydanego w sprawie skarżącego oraz czy orzeczenie to wykazuje walor ostateczności, konieczny dla dopuszczalności wystąpienia w danej sprawie ze skargą konstytucyjną. Pomimo wezwania zawartego w zarządzeniu sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 13 stycznia 2003 r., doręczenie tego rodzaju orzeczenia w wymaganym terminie nie nastąpiło. W związku z powyższym uznać należy, że Trybunał Konstytucyjny prawidłowo przyjął w zaskarżonym postanowieniu, iż skarga konstytucyjna – wykazując braki formalne – nie została w ustawowym terminie uzupełniona. W świetle art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym zasadna była w związku z tym odmowa nadania skardze dalszego biegu.

Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, należało nie uwzględnić zażalenia wniesionego na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania niniejszej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.