Treść orzeczenia
Sygn. akt 159/4/B/2007
Postanowienie
z dnia 23 lutego 2006 r.
Sygn. akt Ts 161/05
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Jerzy Niemcewicz – przewodniczący
Jerzy Stępień – sprawozdawca
Mirosław Wyrzykowski,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 listopada 2005 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Stanisława Stawiarza, postanawia: nie uwzględnić zażalenia.
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 15 września 2005 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 43 ust. 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116) z art. 45 i art. 19 Konstytucji.
Uprawnienie do wniesienia skargi konstytucyjnej skarżący wywodzi z naruszenia prawa do sądu (art. 45 Konstytucji) oraz prawa weteranów walki o niepodległość, zwłaszcza inwalidów wojennych, do specjalnej opieki państwa (art. 19 Konstytucji). Naruszenie to jest konsekwencją oddalenia przez Sąd Rejonowy w Katowicach – Wydział I Cywilny wyrokiem z 29 grudnia 2004 r. (sygn. akt I C 1853/03) pozwu skierowanemu przeciwko Uchwale Katowickiej Spółdzielni Mieszkaniowej (nr 60/N/27/2215/03) z 23 kwietnia 2003 r. W uzasadnieniu stwierdzono, iż sporna uchwała została zaskarżona do sądu z przekroczeniem wyznaczonego zaskarżonym przepisem terminu. Zdaniem skarżącego wprowadzony przez ustawodawcę 30–dniowy termin „do złożenia powództwa o uchylenie uchwały z powodu jej niezgodności z prawem lub jako naruszającej interes prawny jest zbyt krótki, aby zapewnić właściwą ochronę przez sądy powszechne interesów członków spółdzielni”. W uzasadnieniu wyrażonego zarzutu skarżący wywodzi, iż przewidziany w kwestionowanej regulacji termin uniemożliwia faktycznie zaskarżenie podejmowanych przez zarządy spółdzielni uchwał.
Postanowieniem z 22 listopada 2005 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu wniesionej skardze konstytucyjnej ze względu na oczywistą bezzasadność podniesionych zarzutów. W uzasadnieniu swej tezy Trybunał wskazał, iż 30 – dniowy termin biegnie od daty doręczenia uchwały, nie zaś od daty jej wydania, zaś długość terminu – 30 dni, nie odbiega od długości innych terminów przewidzianych dla wnoszenia innych środków zaskarżenia; ponadto w przypadku wystąpienia obiektywnych przeszkód uniemożliwiających wniesienie środka zaskarżenia w przewidzianym ustawą czasie, możliwe jest wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia środka odwoławczego.
W zażaleniu wniesionym na powyższe postanowienie skarżący kwestionując słuszność podjętego przez Trybunał rozstrzygnięcia podnosi ponownie, iż określony w przepisie zaskarżonej ustawy 30 – dniowy termin do wniesienia odwołania narusza prawo do sądu i prawo do ochrony prawnej, pojmowanej jako zapewnienie każdemu możliwości przedstawienia sprawy właściwemu organowi w sposób umożliwiający mu podjęcie decyzji sprawiedliwej, obiektywnej i słusznej. W ocenie skarżącego liczenie terminu od dnia doręczenia uchwały nie gwarantuje realizacji prawa do sądu, ze względu na fakt, iż osoby starsze są niejednokrotnie w szpitalu i nie są w stanie zapoznać się z doręczonymi im rozstrzygnięciami. Nie posiadają ponadto wiedzy na temat przysługującego im uprawnienia do złożenia środka odwoławczego. Skarżący odwołuje się także do ukształtowanego w orzecznictwie TK rozumienia konstytucyjnego prawa do sądu, podnosząc w końcowej części raz jeszcze, iż przewidziany w zaskarżonym przepisie termin jest zbyt krótki, aby zapewnić realną ochronę przez sądy powszechne interesów członków spółdzielni.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, zaś zarzuty zażalenia nie zasługują na uwzględnienie.
Dopuszczalność przyjęcia oczywistej bezzasadności przedstawionych w skardze zarzutów za podstawę odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, wynika bezpośrednio z przepisów ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.), tj. z art. 36 w zw. z art. 49 ustawy. Na etapie wstępnego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest zatem nie tylko dozwolone, ale wręcz nakazane badanie, czy przedstawione w niej zarzuty nie wykazują cech oczywistej bezzasadności. Trybunał Konstytucyjny przychyla się do stanowiska wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z którym przedstawione we wniesionej skardze zarzuty niekonstytucyjności uznać należy za oczywiście bezzasadne, stwierdzając równocześnie, iż treść zażalenia nie dostarcza żadnych argumentów podważających przyjęte w tym orzeczeniu przesłanki odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Pełnomocnik skarżącego we wniesionym zażaleniu raz jeszcze podniósł, iż przewidziany w ustawie termin jest zbyt krótki. W uzasadnieniu tezy wskazał na sytuację, w której liczenie terminu do wniesienia środka odwoławczego od dnia doręczenia uchwały nie gwarantuje możliwości skorzystania z prawa do sądu ze względu na pobyt osoby starszej i schorowanej w szpitalu. W takich przypadkach przysługuje jednak, na co wskazywał już Trybunał w kwestionowanym postanowieniu, możliwość wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia środka odwoławczego na podstawie art. 161 § 1 k.p.c. Podkreślić należy, iż pełnomocnik skarżącego we wniesionym zażaleniu nie odniósł się w ogóle do tego argumentu.
Biorąc powyższe pod uwagę Trybunał Konstytucyjny uznał za w pełni uzasadnione postanowienie z 22 listopada 2005 r. o odmowie nadania dalszego biegu niniejszej skardze i nie uwzględnił zażalenia złożonego na to postanowienie.