Treść orzeczenia
Postanowienie
z dnia 19 marca 2001 r.
sygn. Ts 128/00
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Jerzy Ciemniewski – przewodniczący
Teresa Dębowska-Romanowska – sprawozdawca
Wiesław Johann
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 13 września 2000 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Zbigniewa G. postanawia: nie uwzględnić zażalenia.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 13 września 2000 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej stwierdzając, iż wskazane przez skarżącego pisma Biura Orzecznictwa Sądu Najwyższego nie mają charakteru ostatecznego orzeczenia o konstytucyjnych prawach lub wolnościach skarżącego, w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji RP.
Na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego skarżący wniósł zażalenie, w którym stwierdził, iż wspomniane wcześniej pisma Biura Orzecznictwa Sądu Najwyższego mają charakter “innego rozstrzygnięcia” w rozumieniu art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym. Zawierają bowiem odmowę Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego wniesienia rewizji nadzwyczajnej od wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, a odmowa ta w ten sposób rozstrzyga o prawach skarżącego, iż pozbawia go możliwości rozpatrzenia jego sprawy przez Sąd Najwyższy. Z dalszej części zażalenia wynika ponadto, iż wystąpienie z wnioskiem o wniesienie rewizji miało charakter wyczerpania drogi sądowej przed wystąpieniem ze skargą konstytucyjną.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Wbrew twierdzeniom skarżącego, wskazane przez niego pisma Biura Orzecznictwa Sądu Najwyższego skierowane do niego w imieniu Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego nie rozstrzygały w żaden sposób o prawach lub wolnościach skarżącego. W szczególności nie należy do sfery tych praw wskazane przez skarżącego prawo do rozpoznania jego sprawy przez Sąd Najwyższy w trybie rewizji nadzwyczajnej. Poinformowanie skarżącego o tym, iż Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego nie znalazł podstaw do wniesienia rewizji nadzwyczajnej od określonych w skardze wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie mogło nawet potencjalnie rozstrzygać o sferze praw lub obowiązków skarżącego, albowiem kompetencja do wystąpienia z rewizją nadzwyczajną jest uprawnieniem własnym Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego i nie ma ono charakteru obowiązku, któremu odpowiada jakieś uprawnienie po stronie podmiotu składającego wniosek o wniesienie takiej rewizji.
Odnosząc się do zawartych w skardze konstytucyjnej sugestii, iż rewizja nadzwyczajna od wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego ma na celu zagwarantowanie konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności postępowania sądowego Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż zgodnie z wyraźną decyzją prawodawcy, ustawy wprowadzające zasadę dwuinstancyjności w zakresie postępowania przed sądami administracyjnymi zostaną uchwalone przed upływem 5 lat od dnia wejścia w życie Konstytucji RP (art. 236 ust. 2). Do czasu upływu tego terminu konstytucyjne prawo do dwuinstancyjnego postępowania sądowego w sprawach administracyjnych ma charakter względny, uzależnione jest bowiem od wprowadzenia stosownych regulacji o charakterze ustawowym. Nie można w związku z tym czynić zarzutu naruszenia prawa do dwuinstancyjnego postępowania sądowego w sprawach administracyjnych, wskazując na ograniczony krąg podmiotów uprawnionych do wnoszenia rewizji nadzwyczajnej od wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Niezależnie od powyższych okoliczności Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż złożenie wniosku o wystąpienie przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego z rewizją nadzwyczajną nie ma charakteru przysługującego skarżącemu środka odwoławczego lub innego środka zaskarżenia, którego wyczerpanie warunkowałoby spełnienie przesłanek określonych w art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym. W sprawie skarżącego ostateczny charakter posiadały wskazane przez niego prawomocne wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego i od daty ich doręczenia skarżącemu rozpoczynał się bieg terminu do złożenia skargi konstytucyjnej.
W tym stanie rzeczy należało uznać za w pełni uzasadnione postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 13 września 2000 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej i nie uwzględniać zażalenia złożonego na to postanowienie.