Treść orzeczenia
Sygn. akt XVIII C 1297/18
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 7 czerwca 2018 roku
Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi w Wydziale XVIII Cywilnym w składzie:
Przewodniczący: SSR Artur Piotr Wewióra
protokolant: Beata Kowalska
rozpoznawszy w dniu: 7 czerwca 2018 roku w Ł. na rozprawie sprawę z powództwa: (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w W. przeciwko: Z. S. o: zapłatę oddala powództwo.
Uzasadnienie
I. Stanowiska stron.
Powód (...) Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w W. domagał się od pozwanego Z. S. 1.219,24 zł z odsetkami szczegółowo wskazanymi w pozwie, nadto kosztów procesu według norm przepisanych, tytułem nieokreślonej rodzajowo „umowy bankowej” z 21 marca 2002 roku, zawartej przez pozwanego ze (...) Bankiem (...) spółką akcyjną, z której wierzytelność miała być przedmiotem umowy cesji z 12 kwietnia 2011 roku, 18 oraz 31 maja 2016 roku. Powód ma być aktualnym następcą prawnym pierwotnego wierzyciela, w ramach przedmiotowej umowy.
Pozwany nie zajął stanowiska w sprawie; wydano wyrok zaoczny.
II. Ustalenia faktyczne i ocena dowodów.
Nie sposób czynić ustaleń, pozwalających na stwierdzenie istnienia roszczenia powoda.
Wątpliwości wzbudziło już samo twierdzenie co do zawarcia pierwszej umowy cesji, mającej być źródłem zobowiązania pozwanego, z (...) Bank spółką akcyjną, gdy z powszechnie dostępnych informacji wynika, że integracja wszystkich oddziałów (...) Banku (...) z (...) Bankiem nastąpiła w marcu 2006 roku1, zwłaszcza w kontekście daty zawarcia pierwotnej umowy: 2002 rok oraz braku doprecyzowania, o jaką umowę chodzi: kredytu, pożyczki czy też dokonania innej czynności bankowej.
Powyższe wykluczyło możliwość czynienia ustaleń wyłącznie na podstawie twierdzeń powoda (art. 339 § 2 k.p.c.). Powód miał świadomość iż roszczenie wzbudziło wątpliwości, skoro zostało ono skierowane na rozprawę, a zatem nie uwzględniono wniosku powoda o wydanie nakazu zapłaty w postepowaniu upominawczym.
Jednakże mimo powód nie przedstawił żadnego przekonującego dowodu na okoliczność zawarcia twierdzonej w pozwie umowy. Wyciąg z ksiąg rachunkowych powoda jest dokumentem prywatnym, zatem jego moc dowodowa ogranicza się jedynie do tego, że powód złożył określone oświadczenie. Jest to zatem moc dowodowa porównywalna z uzasadnieniem pozwu, a to uznano za niewystarczające. Nie złożono również umowy z 12 kwietnia 2011 roku, ani umowy z 18 maja 2016 roku. Złożono trudno czytelną kopię umowy z 31 maja 2016 roku (k. 9), lecz w tym wypadku nie wykazano w żaden sposób ziszczenia się warunku zawieszającego przeniesienie wierzytelności (§ 4 umowy).
III. Ocena roszczenia.
Powód nie wykazał istnienia pierwotnej umowy, dokładnego rodzaju umowy – czynności bankowej nią objętej, ani dwóch z trzech umów cesji. Nie wykazał również ziszczenia się warunku zawieszającego przeniesienie wierzytelności w ramach ostatniej z twierdzonych cesji.
Powództwo podlega oddaleniu w całości.
IV. Koszty.
Powód przegrał sprawę w całości.
Nie sposób jednak przyjąć, że pozwany poniósł jakiekolwiek koszty, podlegające zwrotowi jako koszty procesu (art. 98 § 2 k.p.c.).
1 (...)