Treść orzeczenia
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 27 stycznia 2016r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział XVII Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Justyna Andrzejczak
Protokolant: p.o. stażysty Anna Kujawińska
po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2016r. sprawy R. B. obwinionego z art. 96 § 3 kw na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 2.07.2015r, wydanego w sprawie sygn. akt III W 823/15, uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuję Sądowi Rejonowemu Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu do ponownego rozpoznania. Justyna Andrzejczak
Uzasadnienie
Wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 2 lipca 2015r. uznano obwinionego R. B. za winnego wykroczenia z art. 96§3 k.w. Za przypisany czyn wymierzono karę grzywny w wysokości 400zł. Sąd I instancji orzekł także o kosztach sądowych i wymierzył obwinionemu opłatę według norm przypisanych.(k.72)
„Sprzeciw” od powyższego wyroku złożył obwiniony( k.74).
Sąd Okręgowy zważył co następuje
Apelację okazała się zasadna.
Odnosząc się do oceny orzeczenia Sąd Odwoławczy stwierdza, że Sąd I instancji uznał, że skoro obwiniony nie powiadomił, na stosowne wezwanie, kto krytycznego dnia prowadził pojazd, a wskazał dwie osoby, jako mogące kierować autem w dniu zdarzenia, tym samym wypełnił znamiona zarzucanego czynu. Sąd II instancji natomiast takiego poglądu całkowicie nie podziela. Z akt sprawy w chwili obecnej nie wynika bowiem, aby obwiniony w sposób celowy unikał odpowiedzi na pytanie kto prowadził pojazd, lecz stwierdził, że takiej wiedzy nie posiada, jednocześnie wskazał jednak dwie osoby, w tym i siebie, jako mogące w dniu zdarzenia kierować pojazdem(k.11-12). Z akt wynika, że obwiniony podał w korespondencji mailowej, iż jego ewidencja pozwala na stwierdzenie, że w dniu 23 maja 2014r. pojazdem mogły kierować dwie osoby. W tym miejscu należy podkreślić stanowisko orzecznictwa, z którego wynika, nawet dalej idący pogląd, że: „nie można wymagać od właściciela przedsiębiorstwa, aby wiedział, kto konkretnie i o której godzinie korzystał z firmowych pojazdów. Żaden z przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie nakłada na właściciela ani na posiadacza samochodu obowiązku w postaci prowadzenia ewidencji osób korzystających z danego pojazdu”. (porównaj postanowienie Sądu Rejonowego w Zamościu sygn.. akt VII W 223/09 Rzeczpospolita 2009/121/1-1). Skoro zatem ustawodawca nie wymaga prowadzenia takiej ewidencji, a obwiniony ją prowadzi, ale nie jest w stanie wskazać, który z dwóch kierowców czynił użytek z samochodu, trudno, co do zasady czynić mu z tego zarzut obwinionemu. Z akt wynika, że obwiniony sugerował, że podejmie próbę zidentyfikowania konkretnego sprawcy i udzielenia wszelkich informacji, gdy otrzyma dokumentację fotograficzną pozwalającą na dokonanie powyższego. Jednak dowody zgromadzone w sprawie nie potwierdzają, aby kiedykolwiek taką dokumentację otrzymał. W tej sytuacji Sąd II instancji uznał, że w chwili obecnej, bez przesłuchania obwinionego i J. G. nie ma żadnej możliwości przesądzenia, że obwiniony posiadał stosowną wiedzę i celowo nie przekazał jej organom ścigania, tym samym swoim zachowaniem wyczerpując znamiona przypisanego mu czynu. Sąd Odwoławczy ma przy tym pełną świadomość, jakie obowiązki w zakresie ujawnienia osoby prowadzącej pojazd nałożył ustawodawca na właściciela auta, lecz nie zmienia to stanowiska, że w przypadku gdy właściciel wykaże, że nie ma możliwości zidentyfikowania osoby, z uwagi na jakość zdjęcia i jednocześnie z ewidencji wyjazdów nie można wskazać precyzyjnie użytkownika auta, to tym samym nie można mu przypisać winy, jak uczynił to Sąd I instancji.
W tej sytuacji Sad odwoławczy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Przy ponownym rozpoznaniu Sąd ten będzie musiał przesłuchać tak obwinionego, jak i świadka G. na okoliczności dotyczące możliwości identyfikacji osób kierujących samochodem P. nr rej. (...) w dniu 23.05.2014r. oraz będzie musiał przeprowadzić dowód z ewidencji, wspomnianej w korespondencji mailowej przez obwinionego(k.11). Dopiero przeprowadzenie powyższych czynności pozwoli na ustalenie czy R. B. swoim zachowaniem wyczerpał znamiona wykroczenia z art.96§3 k.w.
Justyna Andrzejczak