Treść orzeczenia
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Poznań, dnia 11 stycznia 2016r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu, w Wydziale XVII Karnym Odwoławczym,
w składzie:
Przewodniczący: SSO Małgorzata Susmaga
Protokolant: st. prot. sąd. Agnieszka Popławska
w obecności Oskarżyciela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2016r. sprawy M. K. obwinionego o wykroczenie z art. 124 § 1 kw, na skutek apelacji obrońcy obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 11 grudnia 2013r., sygn. akt VI W 2392/12.
I. na podstawie art. 437 § 1 kpk uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 kpw w zw. z art. 62 § 2 kpw i art. 45 kw umarza postępowanie w sprawie,
II. na podstawie art. 118 § 2 kpw kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.
SSO Małgorzata Susmaga
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2013 roku w sprawie VI W 2392/12 Sąd Rejonowy Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu uznał obwinionego za winnego wykroczenia z art. 124 § 1 k.w. (k. 146).
Apelację od wyroku Sądu Rejonowego wniósł obrońca obwinionego (k. 160 – 163).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja obrońcy obwinionego nie podlegała rozpoznaniu, albowiem karalność wykroczenia będącego przedmiotem niniejszej sprawy uległa przedawnieniu.
Sąd Rejonowy uznał obwinionego za winnego przypisanego mu wykroczenia, które zostało popełnione w dniu 27 maja 2012 roku.
Tymczasem zgodnie z przepisem art. 45 § 1 k.w. karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu.
Zgodnie z przytoczonym przepisem art. 45 § 1 k.w. in fine karalność przypisanego obwinionemu wykroczenia ustała z dniem 27 maja 2014 roku.
Upływ dwuletniego okresu karalności wykroczenia, przewidzianego w art. 45 § 1 kw, stanowi negatywną przesłankę prowadzenia dalszego postępowania w kwestii istnienia czynu, jego znamion i odpowiedzialności, w szczególności w sytuacji, gdy nie można przyjąć, iż istnieją od razu przesłanki do uniewinnienia obwinionego z braku czynu, braku znamion czynu jako wykroczenia albo braku winy. Przesłanki tej nie może przełamać dyspozycja normy art. 45 § 2 kw, z uwagi na niespełnienie warunków w niej zawartych, a także wobec faktu, iż przedawnienie już nastąpiło (podobnie: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2002 r., sygn. akt IV KK 141-02 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2002 r., sygn. akt IV KKN 264/99). W niniejszej sprawie nie było możliwym wydanie wyroku uniewinniającego obwinionego bez szczegółowego rozważenia wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym, pochodzącym od obrońcy obwinionego, przeprowadzenia analizy dowodów zgromadzonych w sprawie i oceny rozważań Sądu I instancji, albowiem wyjaśnienia obwinionego, zeznania świadków nie są w swej istocie jednakowe, spójne i nie przedstawiają jednej, takiej samej wersji zdarzenia. Nie byłoby zatem możliwe uznanie a priori, iż obwiniony nie popełnił zarzucanego mu wykroczenia, jego czyn nie wypełnił znamion wykroczenia lub nie ponosi on winy za zaistniałe zdarzenie.
Zgodnie z przepisem art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy nastąpiło przedawnienie orzekania. Zaś zgodnie z przepisem art. 62 § 2 k.p.w. w razie stwierdzenia okoliczności wyłączających orzekanie po wszczęciu postępowania, sąd wydaje postanowienie o jego umorzeniu, a jeżeli rozpoczęto przewód sądowy – wyrok o umorzeniu postępowania.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na podstawie przepisu art. 437 § 1 k.p.k. uchylił zaskarżony wyroku i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 62 § 2 k.p.w. i art. 45 § 1 k.w. umorzył postępowanie w sprawie.
O kosztach postępowania odwoławczego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie przepisu art. 118 § 2 k.p.w. – obciążając nimi Skarb Państwa, a to z uwagi na umorzenie postępowania w sprawie, w której wniosek o ukaranie złożył oskarżyciel publiczny.
Małgorzata Susmaga