XVII AmA 109/07 — Sąd Okręgowy w Warszawie

Treść orzeczenia

Sygn. akt XVII Ama 109/07

Wersja niezawierająca tajemnic przedsiębiorstwa

Uzasadnienie

Decyzją nr (...)z dnia 29 grudnia 2006 r. Pozwany - Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po przeprowadzeniu postępowania antymonopolowego, wszczętego na wniosek zainteresowanego (...)z siedzibą w W., przeciwko (...)z siedzibą w W.(Stany Zjednoczone Ameryki), (...)Limited z siedzibą w L.(Wielka Brytania), (...)Sprl z siedzibą w W.(Belgia), bankom wydającym karty płatnicze w systemach (...)i (...), tj.: Bankowi (...) S.A.z siedzibą w W., Bankowi (...) S.A.z siedzibą w W., Bankowi (...) S.A.z siedzibą w W.(dawniej Bank (...) S.A.z siedzibą w W.), Bankowi (...) S.A.z siedzibą w W., Bankowi (...) S.A.z siedzibą w W., Bankowi (...) S.A.z siedzibą w B., Bankowi (...) S.A.z siedzibą w K., (...) Bankowi (...) S.A.z siedzibą w K., (...) Bankowi (...) S.A.z siedzibą w W., Bankowi (...) S.A.z siedzibą we W., (...) Bankowi S.A.z siedzibą w W., Bankowi (...) S.A.z siedzibą w W., (...) Bankowi S.A.z siedzibą w W., (...)z siedzibą w K., (...) Bankowi S.A.z siedzibą w W., (...) Bankowi S.A, z siedzibą w W., (...) Bankowi (...) S.A.z siedzibą w G., (...) Bankowi S.A.z siedzibą we W., (...) Bank (...) S.A.z siedzibą w W., (...) Bankowi (...) S.A.z siedzibą w W.oraz Związkowi (...), pod zarzutem stosowania praktyk ograniczających konkurencję, określonych w art. 81 ust. l Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz w art. 5 ust. l pkt l i 6 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów:

1. uznał za ograniczającą konkurencję i naruszającą zakaz, o którym mowa w art. 81 ust. l Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz w art. 5 ust. l pkt l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, praktykę polegającą na uczestniczeniu przez: Bank (...) S.A.z siedzibą w W., Bank (...) S. A.z siedzibą w W., Bank (...) S.A.z siedzibą w W., Bank (...) S.A.z siedzibą w W., Bank (...) S. A.z siedzibą w B., Bank (...) S.A.z siedzibą w K., (...) Bank (...) S.A.z siedzibą w K., (...) Bank (...) S.A.z siedzibą w W., Bank (...) S.A.z siedzibą we W., (...) Bank S.A.z siedzibą w W., Bank (...) S.A.z siedzibą w W., (...) Bank S.A.z siedzibą w W., (...) Bank S.A.z siedzibą w K., (...) Bank S.A.z siedzibą w W., (...) Bank S.A.z siedzibą w W., (...) Bank S.A.z siedzibą we W., (...) Bank (...) S.A.z siedzibą w W.oraz (...) Bank (...) S.A.z siedzibą w G.w porozumieniu ograniczającym konkurencję na rynku usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski poprzez wspólne ustalanie wysokości stawek opłaty interchange pobieranej od transakcji dokonywanych kartami systemu (...)w Polsce i nakazuje zaniechanie jej stosowania,

2. uznał za ograniczającą konkurencję i naruszającą zakaz, o którym mowa w art. 81 ust. l Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz w art. 5 ust. l pkt I ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów praktykę polegającą na uczestniczeniu przez: Bank (...) S.A.z siedzibą w W., Bank (...) S.A.z siedzibą w W., Bank (...) S.A.z siedzibą w W., Bank (...) S.A.z siedzibą w W., Bank (...) S.A.z siedzibą w K., (...) Bank (...) S.A.z siedzibą w K., Bank (...) S.A.z siedzibą we W., (...) Bank S.A.z siedzibą w W., Bank (...) S.A.z siedzibą w W., (...) Bank S.A.z siedzibą w K., (...) Bank S.A, z siedzibą w W., (...) Bank S.A.z siedzibą w W., (...) Bank (...) S.A.z siedzibą w G., (...) Bank S.A.z siedzibą we W.oraz (...) Bank (...) S.A.z siedzibą w W.w porozumieniu ograniczającym konkurencję na rynku usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski poprzez wspólne ustalanie wysokości stawek opłaty interchange pobieranej od transakcji dokonywanych kartami systemu (...)w Polsce i nakazuje zaniechanie jej stosowania.

3. uznał za ograniczającą konkurencję i naruszającą zakaz, o którym mowa w art. 5 ust. l pkt l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, praktykę polegającą na uczestniczeniu przez (...) Bank (...) S.A.z siedzibą w W.w porozumieniu ograniczającym konkurencję na rynku usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski poprzez wspólne ustalanie wysokości stawek opłaty interchange pobieranej od transakcji dokonywanych kartami systemu (...)w Polsce i stwierdził zaniechanie jej stosowania przez ten Bank z dniem 30 listopada 2001 r.

4. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie przeciwko (...) Bank (...) S.A.z siedzibą w W.w sprawie naruszenia przez ten podmiot art. 81 ust. l Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w drodze uczestnictwa w porozumieniu ograniczającym konkurencję na rynku usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski poprzez wspólne ustalanie wysokości stawek opłaty interchange pobieranej od transakcji dokonywanych kartami systemu (...)w Polsce.

5. nie stwierdził stosowania przez (...)z siedzibą w W.(Stany Zjednoczone Ameryki), (...)Limited z siedzibą w L.(Wielka Brytania), (...)Sprl z siedzibą w W.(Belgia), banki wydające karty płatnicze w systemach (...)i (...), tj.: Bank (...) S.A.z siedzibą w W., Bank (...) S.A.z siedzibą w W., Bank (...) S.A.z siedzibą w W., Bank (...) S.A.z siedzibą w W., Bank (...) S.A.z siedzibą w W., Bank (...) S.A.z siedzibą w B., Bank (...) S.A.z siedzibą w K., (...) Bank (...) S.A.z siedzibą w K., (...) Bank (...) S.A.z siedzibą w W., Bank (...) S.A.z siedzibą we W., (...) Bank S.A.z siedzibą w W., Bank (...) S.A.z siedzibą w W., (...) Bank S.A.z siedzibą w W., (...) Bank S.A.z siedzibą w K., (...) Bank S.A.z siedzibą w W., (...) Bank S.A.z siedzibą w W., (...) Bank (...) S.A.z siedzibą w G., (...) Bank S.A.z siedzibą we W., (...) Bank (...) S.A.z siedzibą w W., (...) Bank (...) S.A.z siedzibą w W.oraz (...) Banków (...)praktyki ograniczającej konkurencję wskazanej w art. 5 ust. l pkt l i 6 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, polegającej na koordynacji działań w celu ograniczenia dostępu przedsiębiorców, nie będących członkami ww. porozumień emitentów, do rynku usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski. 6. nałożył na:

- Bank (...) S.A. w W. karę pieniężną w kwocie 12 l 58 370 zł,

- Bank (...) w W. karę pieniężną w kwocie 9 649 500 zł,

Bank (...) S.A.w W.karę pieniężną w kwocie 2 894 850 zł,

Bank (...) S.A. w W. karę pieniężną w kwocie 2 894 850 zł,

Bank (...) S.A.w W.karę pieniężną w kwocie 16 597 140zł„

Bank (...) S.A. w B. karę pieniężną w kwocie 2 894 850 zł,

Bank (...) S.A. w K. karę pieniężną w kwocie 14 667 240 zł,

(...) Bank (...) S.A. w K. karę pieniężną w kwocie 14 088 270 zł,

(...) Bank (...) S.A. w W. karę pieniężną w kwocie 2 894 850 zł,

Bank (...) S.A. we W. karę pieniężną w kwocie 14 088270 zł,

(...) Bank S.A. w W. karę pieniężną w kwocie 7719 600 zł,

Bank (...) S.A. w W. karę pieniężną w kwocie 10 228 470 zł.

(...) Bank S.A. w W. karę pieniężną w kwocie 2 894 850 zł,

(...) Bank S.A. w K. karę pieniężną w kwocie 4 824 750 zł,

(...) Bank S.A. w W. karę pieniężną w kwocie 4 824 750 zł,

(...) Bank S.A. w W. karę pieniężną w kwocie 12 158 370 zł,

(...) Bank (...) S.A.w G.karę pieniężną w kwocie 4 824 750 zł,

(...) Bank S.A. z siedzibą we W. karę pieniężną w kwocie 7 719 600

zł,

- (...) Bank (...) S.A. w W. karę pieniężną w kwocie 16597 140 zł,

(...) Bank (...) S.A.w W.karę pieniężną w kwocie 192 990 zł, Powyższej decyzji Prezes UOKiK nadał w punkcie I rygor natychmiastowej wykonalności.

Od powyższej Decyzji odwołania wnieśli:

I Powód l- Bank (...) S.A. (XVII Ama 109/07 ) który wniósł o uchylenie pkt I, V.l i VI, alternatywnie zmiana pkt. I i V. l Decyzji w ten sposób iż nie stwierdza się stosowania przez bank i inne banki wskazane w pkt l praktyk ograniczających konkurencję na rynku usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski poprzez wspólne ustalanie stawek opłaty interchange pobieranej od transakcji dokonywanych kartami systemu (...) i (...). Ponadto, powód l wniósł o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności, wstrzymanie wykonania decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Powód l zarzucił:

1. naruszenie art. 84 ust. l pkt l w zw. z art. 4 pkt 2 i art. 85 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 105 § l i art. 156 § I pkt 2 k.p.a., poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania oraz wydanie zaskarżonej Decyzji na wniosek podmiotu nieuprawnionego, to jest organizacji pracodawców nie będącej "związkiem przedsiębiorców" oraz nie legitymującej się swoim interesem prawnym we wszczęciu postępowania;

2. naruszenie art. 11 ust. 6 rozporządzenia Rady nr 1/2003 w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu, poprzez prowadzenie postępowania i wydanie Decyzji mimo trwającego postępowania przed Komisją Europejską w sprawie opłat interchange stosowanych w ramach systemu (...);

3. naruszenie art. 5 ust. l pkt l i art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską („TWE") w zw. z art. 156 § l pkt 5 k.p.a., poprzez nieprecyzyjne i niejednoznaczne określenie w sentencji Decyzji stwierdzonej praktyki uznanej za ograniczającą konkurencję i naruszającą zakazy ustanowione w przepisach prawa, a przez to uniemożliwienie wykonania Decyzji przez strony;

4. naruszenie art. 5 ust. l pkt. l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 4 pkt. 4 lit. b) i c) oraz art. 81 ust. 1 TWE, poprzez nieprawidłowe określenie adresata Decyzji i skierowanie pkt. I i V Decyzji do wskazanych tam banków, w tym Banku, mimo że zarzucane porozumienie stanowi w istocie akt związku przedsiębiorców w rozumieniu art. 4 pkt. 4 lit. c) ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku, przy czym związek ten charakteryzuje się szczególnymi cechami, które powodują, iż bankom nie można przypisać udziału w porozumieniu antykonkurencyjnym;

5. naruszenie art. 84 ust. 3 i art. 66 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 10 k.p.a., poprzez określenie rynku właściwego dopiero bezpośrednio przed wydaniem zaskarżonej Decyzji, przez co doszło do istotnego ograniczenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu oraz możliwości ustosunkowania się do wszystkich podnoszonych w postępowaniu zarzutów;

6. naruszenie art. 5 ust. l pkt l i art. 9 w zw. z art. 4 pkt 8 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez nieprecyzyjne i błędne określenie rynku właściwego i uznanie, iż rynkiem tym jest rynek usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski, mimo, iż nie istnieje odrębny rynek usług acquiringowych, a nadto definicja rynku przyjęta przez Prezesa UOKiK nie uwzględnia substytutów;

7.naruszenie art. 5 ust. l pkt l oraz art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jak również art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez skierowanie decyzji do podmiotów, które nie zawarły porozumienia dotyczącego ustalenia cen lub innych warunków sprzedaży usług acquiringowych;

8. naruszenie art. 5 ust. l pkt l w zw. z art. 6 ust. l i art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE i art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczają konkurencję na rynku właściwym, mimo że porozumienia te nie wywierają odczuwalnego wpływu na konkurencję, a przynajmniej Prezes UOKiK nie przedstawił w tym zakresie przekonujących dowodów;

9. naruszenie art. 5 ust. l pkt l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. żart. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczają konkurencję na rynku właściwym, mimo że uczestnicy ww. rynku posiadaj ą dostateczną swobodę w negocjowaniu cen i innych warunków umów, a przynajmniej Prezes UOKiK nie wykazał, iż tego rodzaju swoboda jest wyłączona lub istotnie ograniczona;

10. naruszenie art. 5 ust. l pkt l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. I TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczają konkurencję na rynku właściwym, mimo że takie ograniczenie w rzeczywistości nie występuje, a rynek ten jest dostatecznie konkurencyjny, rozwija się w sposób stały i systematyczny, wykazując cechy rynku nienasyconego;

11. naruszenie art. 5 ust. l pkt. l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczają konkurencję na rynku właściwym, mimo że porozumienia te są niezbędne dla prawidłowego i efektywnego funkcjonowania oraz rozwoju systemów kart płatniczych w Polsce;

12.naruszenie art. 5 ust. l pkt. I, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż narzucane porozumienia skutkują negatywnym zjawiskiem subsydiowania użytkowników kart przez osoby płacące gotówką oraz mogą prowadzić do ograniczenia innowacyjności w systemach płatniczych, mimo iż zjawisko subsydiowania skrośnego jest zjawiskiem normalnym w gospodarce rynkowej, zaś systemy kartowe przyczyniaj ą się w decydujący sposób do rozwoju gospodarczego, technicznego i społecznego;

13. naruszenie art. 5 ust. l pkt. l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez ustalenie, iż stawki opłaty interchange w systemach (...)i (...)nie były ustalane w oparciu o obiektywne podstawy, lecz były wyłącznie efektem uzgodnień banków;

14. naruszenie art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 i art. 3 ust. l rozporządzenia nr 1/2003, poprzez ustalenie, że zarzucane porozumienia mają wpływ na handel między państwami członkowskimi, mimo że wpływ taki albo w ogóle nie zachodzi, albo jest niedostrzegalny, a przynajmniej Prezes UOKiK nie przedstawił żadnego dowodu co do zaistnienia ww. przesłanki;

15. naruszenie art. 11 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. 3 w zw. z art. l ust. 2 i art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez przyjęcie w Decyzji, iż zarzucane porozumienia nie spełniają wskazanych w ww. przepisach przesłanek zwolnienia spod zakazów praktyk ograniczających konkurencję,, mimo, że porozumienia te przyczyniają się do polepszenia produkcji, dystrybucji towarów lub do postępu technicznego lub gospodarczego, zapewniają nabywcom lub użytkownikom odpowiednią część wynikających stąd korzyści oraz nie nakładają na zainteresowanych przedsiębiorców ograniczeń, które nie są niezbędne do osiągnięcia powyższych celów, i nie stwarzaj ą zainteresowanym przedsiębiorcom możliwości wyeliminowania konkurencji na rynku właściwym w zakresie znacznej części określonych towarów, przy czym dowody przedstawione przez Prezesa UOKiK w tej kwestii nie zakwestionowały skutecznie dowodów przedstawionych przez banki (w tym Bank) oraz organizacje (...)i (...);

16. naruszenie art. 101 ust. l pkt l i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , poprzez nałożenie kary pieniężnej, mimo, iż nie doszło po stronie Banku do zarzucanego naruszenia przepisów chroniących konkurencję, a przynajmniej w niniejszej sprawie powinno znaleźć zastosowanie wyłączenie z art. 11 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. l oraz art. 81 ust. 3 TWE;

17. naruszenie art. 101 ust. l pkt l i 2, art. 104 i art. 112 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez ustalenie wysokości kary pieniężnej z przekroczeniem maksymalnego okresu pięcioletniego liczonego od dnia wejścia w życie ustawy, jako okresu, który może być uwzględniony biorąc pod uwagę zarzucane naruszenie przepisów ustawy z dnia 24 lutego 1990 o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów;

18. naruszenie art. 101 ust. l pkt l i 2 i art. 104 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez nałożenie kary pieniężnej, która jest nieproporcjonalna do stwierdzonych naruszeń i nie uwzględnia w dostatecznym stopniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym stwierdzonej przez Prezesa UOKiK nieumyślności w zarzucanych naruszeniach przepisów chroniących konkurencję;

19. naruszenie art. 90 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 108 § l k.p.a., poprzez:

- nadanie Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo że nie wymaga tego ani ochrona konkurencji, ani ważny interes konsumentów oraz rygor ten nie jest rzeczywiście niezbędny dla realizacji celów Decyzji, a przynajmniej Prezes UOKiK nie wykazał, że powyższe wymogi zostały w mniejszej sprawie spełnione;

- nadanie Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo, iż wykonanie Decyzji nie jest w stanie zrealizować celów przez nią zakładanych z uwagi na istnienie na rynku wielu banków nieobjętych zakresem podmiotowym Decyzji;

nadanie Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo że w niniejszej sprawie zachodzi groźba wyrządzenia niepowetowanej szkody oraz groźba nieodwracalnych lub trudno odwracalnych skutków, jakie dla Banku przyniesie wykonanie Decyzji przed uzyskaniem przez nią przymiotu prawomocności;

nadanie Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo, iż obowiązki w niej wskazane zostały określone w sposób niejednoznaczny i niejasny, uniemożliwiając adresatom ich wykonanie;

20. naruszenie art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez nadanie Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo, iż wykonanie Decyzji prowadzi do skutków sprzecznych z decyzją Komisji Europejskiej z 9 sierpnia 2001 r. (2001/782/EC) w sprawie systemu (...);

21. naruszenie art. 11 ust. 6 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez nadanie Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo, iż Prezes UOKiK nie miał kompetencji do prowadzenia postępowania z uwagi na trwające postępowanie przed Komisją Europejską w sprawie opłat interchange stosowanych w ramach systemu (...).

II. Powód 2- Bank (...) S.A. w W. (XVII Am A 110/07) który wniósł o uchylenie pkt I, V.2 i VI, alternatywnie o zmianę pkt. I i V.2 w ten sposób iż nic stwierdza się stosowania przez bank i inne banki wskazane w pkt l praktyk ograniczających konkurencję na rynku usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski poprzez wspólne ustalanie

stawek opłaty interchange pobieranej od transakcji dokonywanych kartami systemu (...) i (...). Ponadto, powód 2 wniósł o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności, wstrzymanie wykonania decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Powód 2 zarzucił:

l. naruszenie art. 84 ust. l pkt l w zw. z art. 4 pkt 2 i art. 85 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 105 § l i art. 156 § l pkt 2 k.p.a., poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania oraz wydanie zaskarżonej Decyzji na wniosek podmiotu nieuprawnionego, to jest organizacji pracodawców nie będącej "związkiem przedsiębiorców" oraz nie legitymującej się swoim interesem prawnym we wszczęciu postępowania;

3. naruszenie art. 5 ust. l pkt I i art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską („TWE") w zw. z art. 156 § l pkt 5 k.p.a., poprzez nieprecyzyjne i niejednoznaczne określenie w sentencji Decyzji stwierdzonej praktyki uznanej za ograniczającą konkurencję i naruszającą zakazy ustanowione w przepisach prawa, a przez to uniemożliwienie wykonania Decyzji przez strony;

4. naruszenie art. 5 ust. l pkt. l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 4 pkt. 4 lit. b) i c) ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku oraz art. 81 ust. l TWE, poprzez nieprawidłowe określenie adresata Decyzji i skierowanie pkt. I i V Decyzji do wskazanych tam banków, w tym Banku, mimo że zarzucane porozumienie stanowi w istocie akt związku przedsiębiorców w rozumieniu art. 4 pkt. 4 lit. c) ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku, przy czym związek ten charakteryzuje się szczególnymi cechami, które powodują, iż bankom nie można przypisać udziału w porozumieniu antykonkurencyjnym;

5.naruszenie art. 84 ust. 3 i art. 66 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 10 k.p.a., poprzez określenie rynku właściwego dopiero bezpośrednio przed wydaniem zaskarżonej Decyzji, przez co doszło do istotnego ograniczenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu oraz możliwości ustosunkowania się do wszystkich podnoszonych w postępowaniu zarzutów;

6.naruszenie art. 5 ust. l pkt l i art. 9 w zw. z art. 4 pkt 8 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez nieprecyzyjne i błędne określenie rynku właściwego i uznanie, iż rynkiem tym jest rynek usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski, mimo., iż nie istnieje odrębny rynek usług acquiringowych, a nadto definicja rynku przyjęta przez Prezesa UOKiK nie uwzględnia substytutów;

7. naruszenie art. 5 ust. l pkt l oraz art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jak również art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez skierowanie decyzji do podmiotów, które nie zawarły porozumienia dotyczącego ustalenia cen lub innych warunków sprzedaży usług acquiringowych;

8. naruszenie art. 5 ust. l pkt l w zw. z art. 6 ust. l i art. 9 Ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE i art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczają konkurencję na rynku właściwym, mimo że porozumienia te nie wywierają odczuwalnego wpływu na konkurencję, a przynajmniej Prezes UOKiK nie przedstawił w tym zakresie przekonujących dowodów;

9.naruszenie art. 5 ust. l pkt l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. I TWE w zw. żart. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczają konkurencję na rynku właściwym., mimo że uczestnicy ww. rynku posiadają dostateczną swobodę w negocjowaniu cen i innych warunków umów, a przynajmniej Prezes UOKiK nie wykazał, iż tego rodzaju swoboda jest wyłączona lub istotnie ograniczona;

10. naruszenie art. 5 ust. l pkt l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczają konkurencję na rynku właściwym, mimo że takie ograniczenie w rzeczywistości nie występuje, a rynek ten jest dostatecznie konkurencyjny, rozwija się w sposób stały i systematyczny, wykazując cechy rynku nienasyconego;

11. naruszenie art. 5 ust. l pkt. l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w oraz art. 81 ust. I TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczają konkurencję na rynku właściwym, mimo że porozumienia te są niezbędne dla prawidłowego i efektywnego funkcjonowania oraz rozwoju systemów kart płatniczych w Polsce;

12. naruszenie art. 5 ust. l pkt. l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia skutkuj ą negatywnym zjawiskiem subsydiowania użytkowników kart przez osoby płacące gotówką oraz mogą prowadzić do ograniczenia innowacyjności w systemach płatniczych, mimo iż zjawisko subsydiowania skrośnego jest zjawiskiem normalnym w gospodarce rynkowej, zaś systemy karto we przyczyniają się w decydujący sposób do rozwoju gospodarczego, technicznego i społecznego;

13. naruszenie art. 5 ust. l pkt. l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr i/2003, poprzez ustalenie, iż stawki opłaty interchange w systemach (...)i (...)

nie były ustalane w oparciu o obiektywne podstawy, lecz były wyłącznie efektem uzgodnień banków;

14.naruszenie art. 81 ust. I TWE w zw. z art. 2 i art. 3 ust. l rozporządzenia nr 1/2003, poprzez ustalenie, że zarzucane porozumienia mają wpływ na handel między państwami członkowskimi, mimo że wpływ taki albo w ogóle nie zachodzi, albo jest niedostrzegalny, a przynajmniej Prezes UOKiK nie przedstawił żadnego dowodu co do zaistnienia ww. przesłanki;

15.naruszenie art. 11 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. 3 w zw. z art. l ust. 2 i art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez przyjęcie w Decyzji, iż zarzucane porozumienia nie spełniają wskazanych w ww. przepisach przesłanek zwolnienia spod zakazów praktyk ograniczających konkurencję, mimo, że porozumienia te przyczyniają się do polepszenia produkcji, dystrybucji towarów lub do postępu technicznego lub gospodarczego, zapewniają nabywcom lub użytkownikom odpowiednią część wynikających stąd korzyści oraz nie nakładaj ą na zainteresowanych przedsiębiorców ograniczeń, które nie są niezbędne do osiągnięcia powyższych celów, i nie stwarzaj ą zainteresowanym przedsiębiorcom możliwości wyeliminowania konkurencji na rynku właściwym w zakresie znacznej części określonych towarów; przy czym dowody przedstawione przez Prezesa UOKiK w tej kwestii nie zakwestionowały skutecznie dowodów przedstawionych przez banki (w tym Bank) oraz organizacje (...)i (...);

16. naruszenie art. 101 ust. l pkt l i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez nałożenie kary pieniężnej, mimo, iż nie doszło po stronie Banku do zarzucanego naruszenia przepisów chroniących konkurencję, a przynajmniej w niniejszej sprawie powinno znaleźć zastosowanie wyłączenie z art. 11 ust. 2 w zw. z art. 7 ust, l oraz art. 81 ust. 3 TWE;

17. naruszenie art. 101 ust. l pkt l i 2, art. 104 i art. 112 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez ustalenie wysokości kary pieniężnej z przekroczeniem maksymalnego okresu pięcioletniego liczonego od dnia wejścia w życie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku, jako okresu, który może być uwzględniony biorąc pod uwagę zarzucane naruszenie przepisów ustawy z dnia 24 lutego 1990 o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów;

18.naruszenie art. 101 ust. l pkt l i 2 i art 104 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez nałożenie kary pieniężnej, która jest nieproporcjonalna do stwierdzonych naruszeń i nie uwzględnia w dostatecznym stopniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym stwierdzonej przez Prezesa UOKiK nieumyślności w zarzucanych naruszeniach przepisów chroniących konkurencję;

19.naruszenie art. 90 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 108 § I k.p.a., poprzez:

nadanie Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo że nie wymaga tego ani ochrona konkurencji, ani ważny interes konsumentów oraz rygor ten nie jest rzeczywiście niezbędny dla realizacji celów Decyzji, a przynajmniej Prezes UOKiK nie wykazał, że powyższe wymogi zostały w mniejszej sprawie spełnione;

- nadanie Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo, iż obowiązki w niej wskazane zostały określone w sposób niejednoznaczny i niejasny, uniemożliwiając adresatom ich wykonanie;

III. Powód 3 - Bank (...) S.A.w W.(XVII Ama 111/07) wniósł o zmianę Decyzji poprzez orzeczenie o umorzeniu postępowania lub o zmianę poprzez niestwierdzenie stosowania zarzucanej praktyki oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Z ostrożności procesowej Powód 3 powód wniósł o zmianę zaskarżonej Decyzji poprzez niestwierdzenie stosowania praktyki wobec uznania, iż wspólne ustalenie opłaty interchange spełnia kryteria wyłączenia spod znaku porozumień ograniczających konkurencję, uchylenie lub znaczne obniżenie nałożonej kary pieniężnej. Powód 3 zarzucił:

1. Obrazę obraza prawa procesowego - art. 84 ust. l pkt l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. '/. 2003 r. nr 86, póz. 804 ze zm.) -

polegającą na wszczęciu postępowania antymonopolowego na wniosek, pomimo iż wnioskodawca nie miał legitymacji czynnej, ze względu na brak u niego interesu prawnego we wszczęciu postępowania,

2. obrazę prawa materialnego - art. 4 ust. 8 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku , poprzez błędne zdefiniowanie rynku właściwego,

3.obrazę prawa materialnego - art. 81 ust. l Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 5 ust. l pkt l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez uznanie, że wielostronne porozumienie dotyczące opłaty interchange spełnia przesłanki uznania go za porozumienie ograniczające konkurencję.

4. obrazę artykułu 3 i artykułu 16 rozporządzenia Rady WE 1/2003 w sprawie stosowania przepisów dotyczących konkurencji określonych w Artykule 81 i 82 Traktatu WE, artykułu l O TWE oraz podstawowych zasad pewności prawa, poprzez sprzeczność z decyzją Komisji Europejskiej z dnia 24 lipca 2002 r. Nr COMP/29.373 o przyznaniu (...)indywidualnego wyłączenia,

5. obrazę art. 7 k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz w związku z art. 81 ust. TWE oraz art.7 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez brak należytego zbadania i oceny informacji złożonych przez (...)w związku z art. 81 ust. TWE oraz art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, a następnie stwierdzenie, iż (...)i Banki Członkowskie nie udowodniły, iż zwolnienie ma zastosowanie,

6. obrazę prawa procesowego - art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy,

7. obrazę prawa procesowego - art. 233 § l k.p.c. w zw. z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, polegającą na orzeczeniu w oparciu o materiał dowodowy niekompletny i uniemożliwiający wszechstronne przeanalizowanie sprawy, oraz poprzez dokonanie ustaleń faktycznych niepopartych dowodami,

8. naruszenie zasad proceduralnych w związku z opinią biegłego, polegające na obrazie art. art. 233 § l k.p.c. w związku z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów:

- poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodu na skutek dokonania ustaleń faktycznych na podstawie opinii biegłego, która nie spełnia wymogów formy pisemnej,

- poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodu na skutek ustaleń faktycznych na podstawie opinii biegłego obciążonej licznymi błędami merytorycznymi,

9. obrazę art. 107 § l i § 3 k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów polegającą na sprzeczności rozstrzygnięcia z uzasadnieniem decyzji, oraz brakiem jednoznacznego i spójnego wskazania w uzasadnieniu decyzji, jakie zachowanie stron uzasadnia zarzut ograniczenia konkurencji zawarty w pkt. I. l. decyzji, która jest oparta na fakcie, iż nie jest możliwe jednoznaczne wyciągnięcie wniosków z uzasadnienia decyzji : (I) czy Prezes UOKiK podważa faktyczną zgodność z prawem wspólnego ustalenia opłaty interchange, (II) czy też Prezes kwestionuje jedynie samą wysokość opłaty interchange,

10. obrazę art. 286 oraz 227 k.p.c. w związku z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku oraz art. 89 k.p.a, w związku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku poprzez odmowę przeprowadzenia rozprawy przesłuchania biegłego w trybie administracyjnym oraz dowodu z uzupełniającej opinii biegłego (przez tego samego lub przez innego biegłego),w wyniku czego decyzja została oparta na błędnych i niekompletnych ustaleniach.

11. obrazę prawa materialnego - art. 101 ust. l pkt l i 2 i art. 104 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku, poprzez nałożenie na powoda kary pieniężnej w sposób całkowicie dowolny, w oderwaniu od stopnia jego zawinienia oraz stopnia naruszenia interesu publicznoprawnego.

IV. Powód 4 - Bank (...) S.A. w W. (XVII Ama 112/07) wnosząc o uchylenie pkt 1.4 i pkt IV zaskarżonej Decyzji, ewentualnie o zmianę pkt 1.2 i pkt IV Decyzji poprzez uznanie, że wspólne ustalenie opłaty interchange nie stanowi praktyki ograniczającej konkurencję, określonej w art. 81 ust. l Traktatu WE oraz w art. 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów lub uznanie, że wspólne ustalenie opłaty interchange spełnia kryteria wyłączenia spod zakazu porozumień ograniczających konkurencję określone w art. 81 (3) Traktatu WE oraz art. 11 ustawy. Ponadto wniósł o wstrzymanie wykonania pkt 1.2. Decyzji, obciążenie pozwanego kosztami postępowania odwoławczego i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Powód 4 zarzucił:

1. błędne uznanie istnienia interesu prawnego (...)w inicjowaniu postępowania antymonopolowego (brak legitymacji czynnej, ze względu na brak interesu prawnego we wszczęciu postępowania),

2. błędne zdefiniowanie rynku właściwego,

3. niewłaściwe zdefiniowanie acquirera, co skutkowało nieprawidłowym określeniem przez pozwanego rynku właściwego,

4. błędne uznanie, że tzw. płatności na odległość nie są substytutami kart, gdyż nie są stosowane do dokonywania płatności w punktach usługowo handlowych,

5. nie zastosowanie przez Prezesa UOKiK art. 11 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów a w związku z tym, nie wydanie przez pozwanego Decyzji w przedmiocie nie stwierdzenia stosowania praktyki ograniczającej konkurencję w przypadku ustalenia przez organ, że porozumienie spełniało przesłanki, o których mowa w art. 7 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów a nie zostało objęte uprzednio stosownym rozporządzeniem wyłączającym Rady Ministrów,

6. nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, jakimi są niski udział kart wydawanych przez Bank w rynku kart w Polsce i niewielkie dochody z tytułu opłaty interchange,

7. nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, poprzez pominięcie okoliczności, że bank będąc wydawcą kart nie ma wpływu na wysokość stawek rozliczeniowych uzgadnianych pomiędzy akceptantami a acquirerami.

V . Powód 5 - Bank (...) S.A.w B.(XVII A. 113/07) wniósł uchylenie Decyzji w całości, na podstawie braku istnienia interesu prawnego podmiotu, z wniosku którego wszczęte zostało postępowanie, tj. (...)lub o uchylenie Decyzji w całości i uznanie, iż wspólne ustalenie opłaty interchange nie stanowi praktyki ograniczającej konkurencję lub też uchylenie zaskarżanej Decyzji w całości i uznanie, ze opłata interchange spełnia kryteria określone w art. 81 ust. 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 7 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, a zatem jest wyłączona spod zakazu określonego w art. 81 ust. l Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i art. 5 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów.

Powód 5 zarzucił:

1. Naruszenie przepisu art. 84 ust. l pkt l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przez wszczęcie i prowadzenie, a w konsekwencji wydanie decyzji na wniosek (...)z siedzibą w W., w sytuacji, gdy (...)a w szczególności pozwany w decyzji nie uzasadnił, iż wskazany podmiot wykazał interes prawny w sprawie, co stanowi bezwzględną przesłankę do wszczęcia i prowadzenia postępowania przez Prezesa Urzędu, na wniosek podmiotów cytowanych w art. 84 ust. l pkt l do 5),

2. Naruszenie przepisu art. 81 ust. l Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 5 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wskutek stwierdzenia, że wielostronne porozumienia dotyczące opłaty intrchange są niezgodne z prawem, pomimo braku analizy sytuacji konkurencji na rynku polskim w obliczu braku takiego porozumienia,

3. Naruszenie przepisu art. 3 i art. 16 Rozporządzenia 1/2003 w sprawie stosowania przepisów dotyczących konkurencji określonych w art. 81 i 82 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, art. 10 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz podstawowych zasad pewności prawa, poprzez niezastosowanie Decyzji Komisji Europejskiej o przyznaniu (...)indywidualnego wyłączenia (jedynej wiążącej decyzji dotyczącej stosowania art. 81 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską do wielostronnych opłat interchange),

3. Naruszenie przepisu art. 4 ust. 8 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez błędne zdefiniowanie rynku właściwego.

4. Naruszenie przepisu art. 233 k.p.c. w związku z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez dokonanie ustaleń faktycznych nie popartych dowodami,

5. Naruszenie przepisu art. 7 k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz w związku z art. 81 ust. 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 7 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez brak należytego zbadania i oceny informacji złożonych przez (...)w związku z art. 81 ust, 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 7 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, a następnie stwierdzenie, iż (...)i Banki Członkowskie nie wywiązały się z obowiązku udowodnienia, iż zwolnienie ma zastosowanie,

6. oparcie się na niejasnej i niepełnej opinii biegłego, który przekroczył kompetencje przysługujące biegłemu i zamiast zaopiniować przedstawiony mu stan faktyczny, dokonał jego oceny, do czego nie jest uprawniony oraz naruszenie:

a. przepisu art. 233 § l k.p.c. w związku z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodu na skutek dokonania ustaleń faktycznych na podstawie opinii biegłego, która nie spełnia wymogów formy pisemnej,

b.przepisu art. 286 oraz art. 227 k.p.c. w związku z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 89 k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez odmowę przeprowadzenia przesłuchania biegłego w trybie administracyjnym oraz dowodu z uzupełniającej opinii biegłego (przez tego samego lub przez innego biegłego), w wyniku czego decyzja została oparta na błędnych i niekompletnych ustaleniach,

c.przepisu art. 233 § l k.p.c, w związku z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodu poprzez dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie opinii biegłego obciążonej licznymi błędami merytorycznymi.

8. Naruszenie przepisu art. 107 § l i § 3 k.p.a. w związku art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów polegające na sprzeczności sentencji decyzji z jej uzasadnieniem, oraz brakiem jednoznacznego i spójnego wskazania w uzasadnieniu decyzji, jakie zachowanie stron uzasadnia zarzut ograniczenia konkurencji zawarty w pkt 1.1 decyzji, które jest oparte na fakcie, iż nie jest możliwe niejednoznaczne wyciągnięcie wniosków z uzasadnienia decyzji: czy Prezes podważa faktyczną zgodność z prawem wspólnego ustalania opłaty interchange, czy też Prezes kwestionuje jedynie samą wysokość opłaty interchange,

10, Naruszenie przepisu art. 65 ust. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 10 k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji l konsumentów polegające na niewłączeniu do materiału dowodowego raportów oraz analiz, na podstawie których Prezes UOKiK oparł swoje rozstrzygnięcie, co doprowadziło do pozbawienia stron postępowania antymonopolowego możliwości przedstawienia stanowiska odnośnie tych dowodów i wydania decyzji opartej na niepełnych ustaleniach faktycznych, brak precyzyjnego oznaczenia stron postępowania, a w szczególności podmiotów, przeciwko którym wydana została decyzja,

11, brak indywidualnego uzasadnienia decyzji wobec poszczególnych banków, w tym Banku (...) S. A., dotyczącego ustalenia przez Prezesa UOKiK wysokości poszczególnych kar jednostkowych z tytułu naruszenia przepisów o ochronie konkurencji.

12, nieproporcjonalność wysokości orzeczonej decyzją Prezesa UOKiK kary pieniężnej wobec Banku (...) S.A. do przyjętego przez Prezesa Urzędu naruszenia przepisów.

VI. Powód 6 - Bank (...) S.A. w K. (XVII Ama 114/07) uchylenie pkt I, V.6 i VI, alternatywnie zmiana pkt. I i V.6 w ten sposób iż nie stwierdza się stosowania przez bank i inne banki wskazane w pkt l praktyk ograniczających konkurencję na rynku usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski poprzez wspólne ustalanie stawek opłaty interchange pobieranej od transakcji dokonywanych kartami systemu (...) i (...). Ponadto, powód 6 wniósł o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności, wstrzymanie wykonania decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Powód 6 zarzucił:

2 naruszenie art. 11 ust. 6 rozporządzenia Rady nr 1/2003 w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu, poprzez prowadzenie postępowania i wydanie Decyzji mimo trwającego postępowania przed Komisją Europejską w sprawie opłat interchange stosowanych w ramach systemu (...);

3 naruszenie art. 5 ust. l pkt l i art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w zw. z art. 156 § l pkt 5 k.p.a., poprzez nieprecyzyjne i niejednoznaczne określenie w sentencji Decyzji stwierdzonej praktyki uznanej za ograniczającą konkurencję i naruszającą zakazy ustanowione w przepisach prawa, a przez to uniemożliwienie wykonania Decyzji przez strony;

4 naruszenie art. 5 ust. l pkt. l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 4 pkt. 4 lit. b) i c) ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku oraz art. 81 ust. l TWE, poprzez nieprawidłowe określenie adresata Decyzji i skierowanie pkt. I i V Decyzji do wskazanych tam banków, w tym Banku, mimo że zarzucane porozumienie stanowi w istocie akt związku przedsiębiorców w rozumieniu art. 4 pkt. 4 lit. c) Ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku , przy czym związek ten charakteryzuje się szczególnymi cechami, które powodują, iż bankom nie można przypisać udziału w porozumieniu antykonkurencyjnym;

5 naruszenie art. 84 ust. 3 i art. 66 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 10 k.p.a., poprzez określenie rynku właściwego dopiero bezpośrednio przed wydaniem zaskarżonej Decyzji, przez co doszło do istotnego ograniczenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu oraz możliwości ustosunkowania się do wszystkich podnoszonych w postępowaniu zarzutów;

6 naruszenie art. 5 ust. l pkt l i art. 9 w zw. z art. 4 pkt 8 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez nieprecyzyjne i błędne określenie rynku właściwego i uznanie, iż rynkiem tym jest rynek usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski, mimo, iż nie istnieje odrębny rynek usług acquiringowych, a nadto definicja rynku przyjęta przez Prezesa UOKiK nie uwzględnia substytutów;

7. naruszenie art. 5 ust. l pkt l oraz art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jak również art. 81 ust. I TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez skierowanie decyzji do podmiotów, które nie zawarły porozumienia dotyczącego ustalenia cen lub innych warunków sprzedaży usług acquiringowych;

8. naruszenie art. 5 ust. l pkt l w zw. z art. 6 ust. l i art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE i art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczaj ą konkurencję na rynku właściwym, mimo że porozumienia te nie wywieraj ą odczuwalnego wpływu na konkurencję, a przynajmniej Prezes UOKiK nie przedstawił w tym zakresie przekonujących dowodów;

9. naruszenie art. 5 ust. l pkt l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczają konkurencję na rynku właściwym, mimo że uczestnicy ww. rynku posiadają dostateczną swobodę w negocjowaniu cen i innych warunków umów, a przynajmniej Prezes UOKiK nie

wykazał, iż tego rodzaju swoboda jest wyłączona lub istotnie ograniczona;

10. naruszenie art. 5 ust. l pkt l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczaj ą konkurencję na rynku właściwym, mimo że takie ograniczenie w rzeczywistości nie występuje, a rynek ten jest dostatecznie konkurencyjny, rozwija się w sposób stały i systematyczny, wykazując cechy rynku nienasyconego;

11.naruszenie art 5 ust. l pkt l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczają konkurencję na rynku właściwym, mimo że porozumienia te są niezbędne dla prawidłowego i efektywnego funkcjonowania oraz rozwoju systemów kart płatniczych w Polsce;

12. naruszenie art. 5 ust. l pkt. l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia skutkuj ą negatywny m zjawiskiem subsydiowania użytkowników kart przez osoby płacące gotówka oraz mogą prowadzić do ograniczenia innowacyjności w systemach płatniczych, mimo iż zjawisko subsydiowania skrośnego jest zjawiskiem normalnym w gospodarce rynkowej, zaś systemy karto we przyczyniają się w decydujący sposób do rozwoju gospodarczego, technicznego i społecznego;

13. naruszenie art. 5 ust. l pkt. l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. I TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez ustalenie, iż stawki opłaty interchange w systemach (...)i (...)nie były ustalane w oparciu o obiektywne podstawy, lecz były wyłącznie efektem uzgodnień banków;

15. naruszenie art. 11 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. 3 w zw. z art. l ust. 2 i art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez przyjęcie w Decyzji, iż zarzucane porozumienia nie spełniają wskazanych w ww. przepisach przesłanek zwolnienia spod zakazów praktyk ograniczających konkurencję, mimo, że porozumienia te przyczyniają się do polepszenia produkcji, dystrybucji towarów lub do postępu technicznego lub gospodarczego, zapewniaj ą nabywcom lub użytkownikom odpowiednią część wynikających stąd korzyści oraz nie nakładają na zainteresowanych przedsiębiorców ograniczeń, które nie są niezbędne do osiągnięcia powyższych celów, i nie stwarzaj ą zainteresowanym przedsiębiorcom możliwości wyeliminowania konkurencji na rynku właściwym w zakresie znacznej części określonych towarów, przy czym dowody przedstawione przez Prezesa UOKiK w tej kwestii nie zakwestionowały skutecznie dowodów przedstawionych przez banki (w tym Bank) oraz organizacje (...)i (...);

16. naruszenie art. 101 ust. i pkt l i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez nałożenie kary pieniężnej, mimo, iż nie doszło po stronie Banku do zarzucanego naruszenia przepisów chroniących konkurencję, a przynajmniej w niniejszej sprawie powinno znaleźć zastosowanie wyłączenie z art. 11 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. l oraz art. 81 ust. 3 TWE;

17. naruszenie art. 101 ust. l pkt l i 2, art. 104 i art. 112 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez ustalenie wysokości kary pieniężnej z przekroczeniem maksymalnego okresu pięcioletniego liczonego od dnia wejścia w życie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku, jako okresu, który może być uwzględniony biorąc pod uwagę zarzucane naruszenie przepisów ustawy z dnia 24 lutego 1990 o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów;

18. naruszenie art 101 ust. l pkt l i 2 i art. 104 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez nałożenie kary pieniężnej, która jest nieproporcjonalna do stwierdzonych naruszeń i nie uwzględnia w dostatecznym stopniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym stwierdzonej przez Prezesa UOKiK nieumyślności w zarzucanych naruszeniach przepisów chroniących konkurencję;

naruszenie art. 90 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 108 § l k.p.a., poprzez:

nadanie Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo, iż obowiązki w niej wskazane zostały określone w sposób niejednoznaczny i niejasny, uniemożliwiając adresatom ich wykonanie;

21. naruszenie art 11 ust. 6 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez nadanie Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo, iż Prezes UOKiK nie miał kompetencji do prowadzenia postępowania z uwagi na trwające postępowanie przed Komisją Europejską w sprawie opłat interchange stosowanych w ramach systemu (...).

VII. Powód 7 (...) Bank (...) S.A. w K. (XVII AmA 115/07) uchylenie pkt I, V.7 i VI, alternatywnie zmiana pkt. I i V.7 w ten sposób iż nie stwierdza się stosowania przez bank i inne banki wskazane w pkt l praktyk ograniczających konkurencję na rynku usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski poprzez wspólne ustalanie stawek opłaty interchange pobieranej od transakcji dokonywanych kartami systemu (...) i (...). Ponadto, powód 7 wniósł o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności, wstrzymanie wykonania decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Powód 7 zarzucił:

1. naruszenie art. 84 ust. I pkt l w zw. z art. 4 pkt 2 i art. 85 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 105 § l i art. 156 § l pkt 2 k.p.a., poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania oraz wydanie zaskarżonej Decyzji na wniosek podmiotu nieuprawnionego, to jest organizacji pracodawców nie będącej "związkiem przedsiębiorców" oraz nie legitymującej się swoim interesem prawnym we wszczęciu postępowania;

3. naruszenie art. 5 ust. l pkt l i art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku oraz art. 81 ust, l traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w zw. z art. 156 § l pkt 5 k.p.a., poprzez nieprecyzyjne i niejednoznaczne określenie w sentencji Decyzji stwierdzonej praktyki uznanej za ograniczającą konkurencję i naruszającą zakazy ustanowione w przepisach prawa, a przez to uniemożliwienie wykonania Decyzji przez strony;

4. naruszenie art. 5 ust. l pkt. l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku w związku z art. 4 pkt. 4 lit. b) i c) ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE, poprzez nieprawidłowe określenie adresata Decyzji i skierowanie pkt. J i V Decyzji do wskazanych tam banków, w tym Banku, mimo że zarzucane porozumienie stanowi w istocie akt związku przedsiębiorców w rozumieniu art. 4 pkt. 4 lit. c) ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, przy czym związek ten charakteryzuje się szczególnymi cechami, które powodują, iż bankom nie można przypisać udziału w porozumieniu antykonkurencyjnym;

6. naruszenie art. 5 ust. l pkt l i art. 9 w zw. z art. 4 pkt 8 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez nieprecyzyjne i błędne określenie rynku właściwego i uznanie, iż rynkiem tym jest rynek usług acquiringowzch związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski, mimo, iż nie istnieje odrębny rynek usług acquiringowych, a nadto definicja rynku przyjęta przez Prezesa UOKiK nie uwzględnia substytutów;

7. naruszenie art. 5 ust. l pkt l oraz art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jak również art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez skierowanie decyzji do podmiotów, które nie zawarły porozumienia dotyczącego ustalenia cen lub innych warunków sprzedaży usług acquiringowych;

8. naruszenie art. 5 ust. l pkt I w zw. z art. 6 ust. l i art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. i TWE i art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczają konkurencję na rynku właściwym, mimo że porozumienia te nie wywierają odczuwalnego wpływu na konkurencję, a przynajmniej Prezes UOKiK nie przedstawił w tym zakresie przekonujących dowodów;

9. naruszenie art. 5 ust. l pkt l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr ł/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczają konkurencję na rynku właściwym, mimo że uczestnicy ww. rynku posiadają dostateczną swobodę w negocjowaniu cen i innych warunków umów, a przynajmniej Prezes UOKiK nie wykazał, iż tego rodzaju swoboda jest wyłączona lub istotnie ograniczona;

10. naruszenie art. 5 ust. l pkt l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczaj ą konkurencję na rynku właściwym, mimo że takie ograniczenie w rzeczywistości nie występuje, a rynek ten jest dostatecznie konkurencyjny, rozwija się w sposób stały i systematyczny, wykazując cechy rynku nienasyconego;

11. naruszenie art. 5 ust. ł pkt. l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczają konkurencję na rynku właściwym, mimo że porozumienia te są niezbędne dla prawidłowego i efektywnego funkcjonowania oraz rozwoju systemów kart płatniczych w Polsce;

13. naruszenie art. 5 ust. l pkt. l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr ł/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia skutkuj ą negatywny m zjawiskiem subsydiowania użytkowników kart. przez osoby płacące gotówką oraz mogą prowadzić do ograniczenia innowacyjności w systemach płatniczych, mimo iż zjawisko subsydiowania skrośnego jest zjawiskiem normalnym w gospodarce rynkowej, zaś systemy kartowe przyczyniają się w decydujący sposób do rozwoju gospodarczego, technicznego i społecznego;

14. naruszenie art. 5 ust. I pkt. i, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. żart. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez ustalenie, iż stawki opłaty interchange w systemach (...)i (...)nie były ustalane w oparciu o obiektywne podstawy, lecz były wyłącznie efektem uzgodnień banków;

15. naruszenie art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 i art. 3 ust. l rozporządzenia nr 1/2003, poprzez ustalenie, że zarzucane porozumienia mają wpływ na handel między państwami członkowskimi, mimo że wpływ taki albo w ogóle nie zachodzi, albo jest niedostrzegalny, a przynajmniej Prezes UOKiK nie przedstawił żadnego dowodu co do zaistnienia ww. przesłanki;

15.naruszenie art. 11 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. 3 w zw. z art. l ust. 2 i art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez przyjęcie w Decyzji, iż zarzucane porozumienia nie spełniają wskazanych w w/w przepisach przesłanek zwolnienia spod zakazów praktyk ograniczających konkurencję., mimo, że porozumienia te przyczyniaj ą się do polepszenia produkcji, dystrybucji towarów lub do postępu technicznego lub gospodarczego, zapewniają nabywcom lub użytkownikom odpowiednią część wynikających stąd korzyści oraz nie nakładają na zainteresowanych przedsiębiorców ograniczeń, które nie są niezbędne do osiągnięcia powyższych celów i nie stwarzaj ą zainteresowany m przedsiębiorcom możliwości wyeliminowania konkurencji na rynku właściwym w zakresie znacznej części określonych towarów, przy czym dowody przedstawione przez Prezesa UOKiK w tej kwestii nie zakwestionowały skutecznie dowodów przedstawionych przez banki (w tym Bank) oraz organizacje (...)i (...);

16.naruszenie art. 101 ust. l pkt l i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez nałożenie kary pieniężnej, mimo, iż nie doszło po stronie Banku do zarzucanego naruszenia przepisów chroniących konkurencję, a przynajmniej w niniejszej sprawie powinno znaleźć zastosowanie wyłączenie z art. l i ust. 2 w zw. z art. 7 ust. l oraz art. 81 ust. 3 TWE;

17.naruszenie art. 101 ust. l pkt I i 2, art. 104 i art. 112 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez ustalenie wysokości kary pieniężnej z przekroczeniem maksymalnego okresu pięcioletniego liczonego od dnia wejścia w życie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku, jako okresu, który może być uwzględniony biorąc pod uwagę zarzucane naruszenie przepisów ustawy z dnia 24 lutego 1990 o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów;

19. naruszenie art. 90 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 108 § l k.p.a., poprzez:

- nadanie Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo, iż obowiązki w niej wskazane zostały określone w sposób niejednoznaczny i niejasny, uniemożliwiając adresatom ich wykonanie;

VIII. Powód 8 (...) Bank (...) S.A. w W. (XVII AmA 116/07) wniósł o zmianę pkt I zaskarżonej Decyzji poprzez uznanie, że wspólne ustalanie opłaty wysokości stawek opłaty interchange pobieranej od transakcji dokonywanych kartami systemu (...) w Polsce nie stanowi praktyki ograniczającej konkurencję określonej w Artykule 81 ust. l Traktatu WE oraz art. 5 u.o.k.k., uchylenie jej w pkt. V ppkt 9 Decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Alternatywnie powód 8 wniósł o zmianę zaskarżonej Decyzji w punkcie 1.1 poprzez uznanie, że praktyka polegająca na uczestniczeniu przez skarżącą w porozumieniu ograniczającym konkurencję na rynku usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski poprzez wspólne ustalanie wysokości stawek opłaty interchange pobieranej od transakcji dokonywanych kartami systemu (...) w Polsce spełnia kryteria wyłączenia spod zakazu porozumień ograniczających konkurencję, określone w Artykule 81 ust. 3 Traktatu WE oraz art. 7 ust. l u.o.k.k. w zw. z art. 11 ust. 2 u.o.k.k., oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Ponadto, powód 8 wniósł o wstrzymanie wykonania Decyzji. Powód 8 zarzucił:

L naruszenie art. 81 ust. l Traktatu WE oraz art. 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie w sprawie polegające na uznaniu, że spełnione zostały wymienione w tym przepisie przesłanki uznania wielostronnego porozumienia dotyczącego opłaty interchange za ograniczające konkurencję i niezgodne z prawem, poprzez:

a.zaniechanie prawidłowego ustalenia i rozpatrzenia modelowego punktu odniesienia (counterfactual);

b.przyjęcie, że porozumienie wywiera anty konkurencyjny skutek przy jednoczesnym zaniechaniu oceny jaka sytuacja zaistniałaby na rynku w razie braku porozumienia;

c.brak stosownego określenia elementów rynku konkurencyjnego do którego odnosi się. Decyzja;

d.przyjęcie, iż działania strony powodowej polegające na udziale w porozumieniu w ramach którego ustalona została jednolita stawka opłaty interchange prowadziły do ograniczenia konkurencji;

2. naruszenie art. 4 ust. 8 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów polegające na błędnej jego wykładni i zastosowaniu w sprawie poprzez błędne zdefiniowanie rynku właściwego polegające na przyjęciu, iż produktowym rynkiem właściwym w sprawie jest rynek usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązali konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez, konsumentów za pomocą kart płatniczych towary i usługi, w sytuacji w której rynek ten obejmuje co najmniej wszystkie te sytuacje, w jakich następuje zapłata za pośrednictwem banku w oparciu o dokonywaną przez tenże bank minimalną ocenę zdolności płatniczej jego Klientów.

3. naruszenie art. l 12 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów polegające na jego błędnej wykładni i niezastosowaniu w sprawie poprzez uwzględnieniu przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej okoliczności naruszenia przepisów ustawy z dnia 24 lutego 1990 roku o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów po upływie okresu 5 lat od wejścia w życie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów.

4. naruszenie art. 101 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zw. z art. 81 Traktatu WE oraz art. 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów polegające na jego błędnej wykładni i zastosowaniu w sprawie poprzez, pominięcie przy ocenie działań strony powodowej okoliczności indywidualizujących jej sytuację w świetle oceny udziału w porozumieniu skutkiem, których skarżącej nie można przypisać działania naruszającego zasady konkurencji lub ewentualnie nie uwzględnienie tych okoliczności w wymiarze kary pieniężnej nałożonej na stronę powodową.

5. naruszenie art. 10 Traktatu WE w związku z Artykułem 3 i 16 rozporządzenia nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 roku w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu poprzez naruszenie zasad konwergencji oraz jednolitego stosowania wspólnotowego prawa konkurencji polegające na pominięciu lub wybiórczym zastosowaniu zasad oceny porozumień tego typu, jak będące przedmiotem niniejszego postępowania, utrwalonych w orzecznictwie organów Unii Europejskiej, a w szczególności oceny systemu kart (...)dokonanego w decyzji Komisji WE z dnia 24 lipca 2002 roku.

6. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez naruszenie zasady praworządności.

7 naruszenie art. 8 k.p.a. w zw. z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez naruszenie zasady zaufania.

8 naruszenie art. 107§ l i 3 k.p.a. w zw. z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez wewnętrzną sprzeczność decyzji i jej uzasadnienia oraz jego niekompletność polegającą na braku jednoznacznego określenia, które elementy działalności strony powodowej uzasadniają postawiony zarzut ograniczenia konkurencji.

9 naruszenie art. 10 k.p.a. w zw. z art. 80 u.o.k.k. oraz art. 65 ust. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu polegające na braku możliwości zapoznania się stron ze zgromadzonym materiałem dowodowym.

10 naruszenie art. 233 § l k.p.c. w zw. z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na dokonaniu ustaleń będących podstawą rozstrzygnięcia na opinii biegłego obarczonej błędami.

11 naruszenie art. 233 § l k.p.c. w zw. z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez poczynienie ustaleń faktycznych nie mających jakiegokolwiek poparcia w zebranym materiale dowodowym.

12 naruszenie art. 77 § l k.p.a. w zw. z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie w sposób wyczerpujący.

13 naruszenie art. 89 k.p.a. w zw. z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy przez organ prowadzący postępowanie, pomimo, iż spełnione zostały do tego ustawowe, obligatoryjne przesłanki.

14 naruszenie art. 66 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez oparcie rozstrzygnięcia na zarzutach co do których strony posterowania nie mogły się, wypowiedzieć.

IX . Powód 9 - Bank (...) S. A. w W. (XVII AmA 117/07) wniósł o uchylenie pkt I, V.9 i VI, alternatywnie zmiana pkt. I i V.9 w ten sposób iż nie stwierdza się stosowania przez bank i inne banki wskazane w pkt l praktyk ograniczających konkurencje na rynku usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski poprzez wspólne ustalanie stawek opłaty interchange pobieranej od transakcji dokonywanych kartami systemu (...) i (...). Ponadto, powód 9 wniósł o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności, wstrzymanie wykonania decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Powód 9 zarzucił:

1. naruszenie art. 84 ust. l pkt l w zw. z art. 4 pkt 2 i art. 85 ust. 3 Ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 105 § l i art. 156 § i pkt 2 k.p.a., poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania oraz wydanie zaskarżonej Decyzji na wniosek podmiotu nieuprawnionego, to jest organizacji pracodawców nie będącej "związkiem przedsiębiorców" oraz nie legitymującej się swoim interesem prawnym we wszczęciu postępowania;

3. naruszenie art. 5 ust. l pkt I i art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w zw. z art. 156 § l pkt 5 k.p.a., poprzez nieprecyzyjne i niejednoznaczne określenie w sentencji Decyzji stwierdzonej praktyki uznanej za ograniczającą konkurencję i naruszającą zakazy ustanowione w przepisach prawa, a przez to uniemożliwienie wykonania Decyzji przez strony;

5. naruszenie art. 5 ust. l pkt. ł, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w oraz art. 81 ust. l TWE, poprzez nieprawidłowe określenie adresata Decyzji i skierowanie pkt. I i V Decyzji do wskazanych tam banków, w tym Banku, mimo że zarzucane porozumienie stanowi w istocie akt związku przedsiębiorców w rozumieniu art. 4 pkt. 4 lit. c) ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku , przy czym związek ten charakteryzuje się szczególnymi cechami, które powodują, iż bankom nie można przypisać udziału w porozumieniu antykonkurencyjnym; naruszenie art. 84 ust. 3 i art. 66 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 10 k.p.a., poprzez określenie rynku właściwego dopiero bezpośrednio przed wydaniem zaskarżonej Decyzji, przez co doszło do istotnego ograniczenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu oraz możliwości ustosunkowania się do wszystkich podnoszonych w postępowaniu zarzutów;

7. naruszenie art. 5 ust. l pkt l oraz art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jak również art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez skierowanie decyzji do podmiotów, które nie zawarły porozumienia dotyczącego ustalenia cen lub innych warunków sprzedaży usług acquiringowych;

8. naruszenie art. 5 ust. l pkt l w zw. z art. 6 ust. l i art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE i art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczaj ą konkurencję na rynku właściwym, mimo że porozumienia te nie wywierają odczuwalnego wpływu na konkurencję, a przynajmniej Prezes UOKiK nie przedstawił w tym zakresie przekonujących dowodów;

9. naruszenie art. 5 ust, l pkt l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku oraz art. 81 ust. I TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograni czaj ą konkurencję na rynku właściwym, mimo że uczestnicy ww. rynku posiadaj ą dostateczną swobodę w negocjowaniu cen i innych warunków umów, a przynajmniej Prezes UOKiK nie wykazał, iż tego rodzaju swoboda jest wyłączona lub istotnie ograniczona;

10. naruszenie art. 5 ust. l pkt l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i

konsumentów oraz art. 81 ust, l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003,

poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczaj ą konkurencję na rynku właściwym, mimo że takie ograniczenie w rzeczywistości nie występuje, a rynek ten jest dostatecznie konkurencyjny, rozwija się w sposób stały i systematyczny, wykazując cechy rynku nienasyconego;

12. naruszenie art. 5 ust. l pkt. l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia skutkuj ą negatywnym zjawiskiem subsydiowania użytkowników kart przez osoby płacące gotówką oraz mogą prowadzić do ograniczenia innowacyjności w systemach płatniczych, mimo iż zjawisko subsydiowania skrośnego jest zjawiskiem normalnym w gospodarce rynkowej, zaś systemy karto we przyczyniaj ą się w decydujący sposób do rozwoju gospodarczego, technicznego i społecznego;

13.naruszenie art. 5 ust. l pkt. l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust, i TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez ustalenie, iż stawki opłaty interchange w systemach (...)i (...)nie były ustalane w oparciu o obiektywne podstawy, lecz były wyłącznie efektem uzgodnień banków;

15. naruszenie art. 11 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku art. 81 ust. 3 w zw. z art. l ust. 2 i art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez przyjęcie w Decyzji, iż zarzucane porozumienia nie spełniają wskazanych w ww. przepisach przesłanek zwolnienia spod zakazów praktyk ograniczających konkurencję, mimo, że porozumienia te przyczyniaj ą się do polepszenia produkcji, dystrybucji towarów lub do postępu technicznego lub gospodarczego, zapewniają nabywcom lub użytkownikom odpowiednią część wynikających stąd korzyści oraz nie nakładają na zainteresowanych przedsiębiorców ograniczeń, które nie są niezbędne do osiągnięcia powyższych celów, i nie stwarzają zainteresowanym przedsiębiorcom możliwości wyeliminowania konkurencji na rynku właściwym w zakresie znacznej części określonych towarów; przy czym dowody przedstawione przez Prezesa UOKiK w tej kwestii nie zakwestionowały skutecznie dowodów przedstawionych przez banki (w tym Bank) oraz organizacje (...)i (...);

16. naruszenie art. 101 ust. l pkt l i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez nałożenie kary pieniężnej, mimo, iż nie doszło po stronie Banku do zarzucanego naruszenia przepisów chroniących konkurencję, a przynajmniej w niniejszej sprawie powinno znaleźć zastosowanie wyłączenie z art. 11 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. l oraz art. 81 ust. 3 TWE;

17.naruszenie art. 101 ust. l pkt l i 2, art. 104 i art. 112 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez ustalenie wysokości kary pieniężnej z przekroczeniem maksymalnego okresu pięcioletniego liczonego od dnia wejścia w życie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku, jako okresu, który może być uwzględniony biorąc pod uwagę zarzucane naruszenie przepisów ustawy z dnia 24 lutego 1990 o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów;

19. naruszenie art. 90 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 108 § l k.p.a., poprzez:

- nadanie Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo, iż obowiązki w niej wskazane zostały określone w sposób niejednoznaczny i niejasny,

uniemożliwiając adresatom ich wykonanie;

21. naruszenie art. 11 ust. 6 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez nadanie Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności., pomimo, iż Prezes UOKiK nie miał kompetencji do prowadzenia postępowania z uwagi na trwające postępowanie przed Komisją Europejską w sprawie opłat interchange stosowanych w ramach systemu (...).

X . Powód 10 (...) Bank S.A. w W. (XVII AmA 118/07) wniósł o zmianę punktu I Decyzji ppkt l i 2 poprzez ustalenie, iż nie stwierdza się stosowania przez (...) Bank praktyk polegających na uczestniczeniu w porozumieniach ograniczających konkurencję i zmianę punktu V ppkt 11 Decyzji dotyczącego nałożenia kary pieniężnej poprzez jego uchylenie, a ponadto o zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych oraz wstrzymanie wykonania Decyzji. Z ostrożności procesowej wniósł także o zmianę Decyzji poprzez ustalenie, iż nie stwierdza się stosowania przez (...) Bank wymienionych w Decyzji w pkt I ppkt l i 2 praktyk ograniczających konkurencję, ze względu na spełnienie przez przedmiotowe porozumienia przesłanek, o których mowa w art. 81 ust 3 Traktatu WE oraz art. 7 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, uchylenie kary pieniężnej nałożonej na (...) Bank w punkcie V ppkt 11, uchylenie Decyzji w zakresie jej pkt I ppkt l i 2 oraz pkt V ppkt 11 i pkt VI, odstąpienie od kary pieniężnej, a w razie nie uwzględnienia przedmiotowego wniosku o obniżenie kary pieniężnej i jej wymierzenie w jak najniższej wysokości. Powód 10 zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego niewłaściwą wykładnie i błędne zastosowanie art. 81 ust. l Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, przepisu art. 5 ust. l pkt 1) ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów;

2. naruszenie art. l, art. 4 pkt 8 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, jak również art. 3 ust. l Rozporządzenia Rady WE Nr 1/139; skutkujące uznaniem w Decyzji za ograniczającą konkurencję i naruszającą zakaz, o którym mowa w ww. przepisach, praktykę polegającą na uczestniczeniu, między innymi przez (...)Bank w porozumieniu ograniczającym konkurencję na rynku usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski poprzez wspólne ustalanie wysokości stawek opłaty interchange pobieranej od transakcji dokonywanych kartami systemu (...)i (...)w Polsce i nakazem zaniechania jej stosowania;

3. istotne naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mają zastosowanie w postępowaniu antymonopolowym na zasadzie art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz błędy w przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego, co stanowi naruszenie art. 7 k.p.a. ;

4. naruszenie art. 77 §1 k.p.a, łącznie z art. 80 k.p.a., a w konsekwencji naruszenie art. 107 §3 k.p.a.; art. 107 §1 i § 3 k.p.a. w związku art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów polegające na sprzeczności sentencji Decyzji z jej uzasadnieniem i wynikającej z powyższego niejednoznaczności, rozstrzygnięcia Decyzji, co skutkuje jej niewykonalnością i narusza art 107 §1 i § 3 k.p.a, w związku art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów;

5. naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez ograniczenie możliwości czynnego udziału strony w postępowaniu wskutek określenia rynku właściwego, na zbyt późnym etapie postępowania oraz odmowę przeprowadzenia rozprawy celem wyjaśnienia przez biegłego zgłoszonych przez strony wątpliwości do opinii biegłego;

6. naruszenie raz art. 84 ust. l pkt l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przez bezpodstawne przyjęcie legitymacji czynnej po stronie wnioskodawcy.

XI. Powód 11 (...) Bank S.A.w W.(XVII AmA 119/07) wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w punktach 1.1, V.13 oraz VI, ewentualnie o zmianę zaskarżonej Decyzji poprzez uznanie, iż wspólne ustalanie, w ramach zawieranych przez podmioty uczestniczące w systemie MIF, porozumień - poziomu opłaty interchange - nie narusza art. 81 Traktatu Wspólnoty Europejskiej oraz art. 5 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, i nie stanowi praktyki ograniczającej konkurencję, oraz poprzez uchylenie kary nałożonej na skarżącego i rygoru natychmiastowej wykonalności albo o zmianę zaskarżonej Decyzji poprzez uznanie, że wspólne ustalanie opłaty interchange w ramach systemu MIF, spełnia kryteria wyłączenia spod zakazu porozumień ograniczających konkurencję, określone w art. 81 ust. 3 Traktatu Wspólnoty Europejskiej oraz art. 7 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, a zatem, działania takie są wyłączone spod zakazu określonego w art. 81 Traktatu Wspólnoty Europejskiej i art. 5 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, oraz poprzez uchylenie kary nałożonej na skarżącego i rygoru natychmiastowej wykonalności. Ponadto powód 11 wniósł o zasądzenie od Prezesa Urzędu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, a także wstrzymanie wykonania Decyzji.

Powód 11 zarzucił:

1.naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 84 ust. l pkt l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, polegające na wszczęciu postępowania antymonopolowego pomimo, iż wnioskodawca nie wykazał własnego interesu prawnego we wszczęciu postępowania;

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 278 § 3 k.p.c. w związku z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez uznanie za opinię biegłego (w rozumieniu art. 278 § 3 k.p.c.) i dowód w sprawie wypowiedzi biegłego nie złożonej w formie ustnej, jak również nie spełniającej wymogów formy pisemnej;

3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 233 § l k.p.c. w związku z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez dokonanie ustaleń nie popartych dowodami, w szczególności w oparciu o wypowiedź biegłego nie mającą cech formalnych opinii w rozumieniu art. 278 k.p.c.;

4. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 286 k.p.c. i 227 k.p.c. w związku z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z dodatkowej opinii biegłego oraz art. 89 k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez zaniechanie przeprowadzenia rozprawy z udziałem biegłego, co skutkowało wydaniem decyzji opartej na błędnych i niepełnych ustaleniach faktycznych;

5. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 65 ustęp 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 10 k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, polegające na niezaliczeniu w poczet materiału dowodowego raportów oraz analiz, na których Prezes Urzędu Konsumentów oparł swoje rozstrzygnięcie, a także polegający na niepowiadomieniu strony o niezaliczeniu w poczet materiału dowodowego części raportów oraz analiz, na których Prezes Urzędu oparł swoje rozstrzygnięcie;

6.naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7 k.p.a.. w związku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 81 ust. 3 Traktatu Wspólnoty Europejskiej oraz art. 7 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, polegające na braku należytego zbadania i oceny informacji złożonych przez (...) w związku z art. 81 ust. 3 Traktatu Wspólnoty Europejskiej i art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku , a następnie stwierdzenie, że (...) i Banki członkowskie nie wywiązały się z obowiązku udowodnienia, iż zwolnienie ma zastosowanie;

7.naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 107 § l i § 3 k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów polegające na sprzeczności rozstrzygnięcia z uzasadnieniem decyzji, braku jednoznacznego i stanowczego wskazania w uzasadnieniu decyzji, na podstawie jakich okoliczności uznanych za dowiedzione i w oparciu o jakie dowody Prezes Urzędu przyjął, iż wielostronne porozumienie dotyczące opłaty interchange wywołało skutek w postaci wyeliminowania, ograniczenia lub naruszenia w inny sposób konkurencji na rynku właściwym, oraz braku wskazania w uzasadnieniu decyzji na podstawie jakich okoliczności i w oparciu o jakie dowody Prezes Urzędu przyjął, iż wnioskodawca - (...)Organizacja (...) ((...)) posiada interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy;

8. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnej analizie i rozumieniu funkcjonowania porozumień Wielostronnych Systemów Opłaty Interchange;

9. naruszenie art. 81 Traktatu Wspólnoty Europejskiej oraz art. 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną interpretację, polegające na stwierdzeniu, że Wielostronne Systemy Opłaty Interchange są niezgodne z prawem, pomimo braku analizy sytuacji dotyczącej konkurencji na rynku polskim w sytuacji braku takiego porozumienia;

10. naruszenie art. 4 pkt. 8 w zw. z art. 5 ust. l pkt l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z obwieszczeniem Komisji Europejskiej w sprawie definicji rynku właściwego do celów wspólnotowego prawa konkurencji (97/C 372/03 w w zw. z pkt. 8.2.4 (98) w zw. z pkt. 6.1 (34) Decyzji Komisji Europejskiej z dnia 24 lipca 2002 dotyczącej postępowań w ramach art. 81 Traktatu Wspólnoty Europejskiej i art. 53 Umowy w sprawie Europejskiego Obszaru Gospodarczego, nr 2002/914/CE, wydanej w sprawie wielostronnej opłaty interchange - Multilateral Interchange Fee („MIF") (...) (...) (sprawa Nr COMP/29.373) - polegające na przyjęciu, że rynkiem właściwym w sprawie jest rynek usług acquingowych, co jest przyjęciem błędnym, dowolnym i nie wynikającym ani z obowiązujących norm prawa krajowego ani norm wspólnot europejskich, a co doprowadziło w sprawie do wyłączenia spod oceny w sprawie innych, istotnych elementów Wielostronnych Systemów Opłaty Interchange i w rezultacie błędne przyjęcie, iż porozumienie MIF jest niekorzystne dla konsumentów;

11. naruszenie art. 3 i art. 16 rozporządzenia nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 roku w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu Wspólnoty Europejskiej w sprawie stosowania przepisów dotyczących konkurencji określonych w art. 81 i 82 Traktatu Wspólnoty Europejskiej, a także art. 10 Traktatu Wspólnoty Europejskiej oraz podstawowych zasad pewności prawa poprzez niezastosowanie decyzji Komisji Europejskiej z dnia 24.07.2002 r. o przyznaniu (...)indywidualnego wyłączenia -jedynej wiążącej decyzji organów Wspólnoty Europejskiej dotyczącej stosowania art. 81 Traktatu Wspólnoty Europejskiej do wielostronnych systemów opłat interchange;

12, naruszenie art. 2, 20, 22 i 31 ust. 3 ora/, art. 91 ust. l Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej polegające na naruszeniu zasad państwa prawa, zasady zaufania do działań organów państwowych, zasady proporcjonalności i adekwatności stosowanych przez organy środków, zasady swobody działalności gospodarczej, wolności umów, swobody kształtowania cen oraz zasady przestrzegania norm prawa Wspólnoty Europejskiej mających bezpośrednie zastosowanie w systemie prawa krajowego:

13.naruszenie art. 90 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku poprzez nieuzasadnione i nieadekwatne do przedmiotu sprawy - nadanie decyzji w pkt. I rygoru natychmiastowej wykonalności.

XII. Powód 12 (...) Bank S.A.w K.(XVII AmA 120/07) wniósł o uchylenie pkt I, V oraz VI zaskarżonej Decyzji, ewentualnie o zmianę pkt I zaskarżonej Decyzji poprzez niestwierdzenie stosowania opisanej tam praktyki antykonkurencyjnej i uchylenie pkt V i VI zaskarżonej Decyzji. Z ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia tych wniosków, wniósł o uchylenie pkt V bądź obniżenie kary pieniężnej nałożonej na (...) Bank S.A.

Ponadto powód 12 wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zasądzenie od Prezesa UOKiK na j ego rzecz kosztów procesu z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Powód 12 zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania (art. 10 § l, 107 § l oraz 109 § l k.p.a.) - poprzez doręczenie powodowi (...) Bank S.A. jedynie wyciągu z decyzji zamiast całości Decyzji),

2. naruszenie przepisów postępowania (art. 7, 10 § l i 77 k.p.a. oraz art. 286 k.p.c. w związku z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów) poprzez uniemożliwienie stronom przesłuchania biegłego w efekcie czego doszło do błędnych ustaleń co do stanu faktycznego,

3. naruszenie prawa materialnego (art. 4 pkt 8 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów) - poprzez niewłaściwe zdefiniowanie rynku właściwego,

4„ naruszenie prawa materialnego art. 5 ust. l pkt l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i art. 81 ust. l Traktatu WE - poprzez ich niewłaściwą wykładnię oraz art. 81 ust. 3 Traktatu WE i art. 11 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów - poprzez ich niezastosowanie,

5. naruszenie art. 90 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów - poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki nadania punktowi I decyzji Prezesa UOKiK numer (...) rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy w rzeczywistości przesłanek takich nie ma.

6. z ostrożności procesowej podniesiony zarzut naruszenia art. 101 w związku z art. 104 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez nałożenie na (...) Bank S.A. zbyt wysokiej kary pieniężnej.

XIII . Powód 13- Bank (...) S.A. w W. (XVII AmA 121/07) wniósł o uchylenie pkt I, V.12 i VI, alternatywnie o zmianę pkt. I i V.12 w ten sposób iż nie stwierdza się stosowania przez bank i inne banki wskazane w pkt l praktyk ograniczających konkurencję na rynku usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski poprzez wspólne ustalanie stawek opłaty interchange pobieranej od transakcji dokonywanych kartami systemu (...) i (...). Ponadto, powód 13 wniósł o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności, wstrzymanie wykonania decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Powód 13 zarzucił:

l. naruszenie art. 84 ust. l pkt l w zw. z art. 4 pkt 2 i art. 85 ust. 3 Ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 105 § l i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania oraz wydanie zaskarżonej Decyzji na wniosek podmiotu nieuprawnionego, to jest organizacji pracodawców nie będącej "związkiem przedsiębiorców" oraz nie legitymującej się swoim interesem prawnym we wszczęciu postępowania;

3. naruszenie art. 5 ust. l pkt l i art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w zw. z art. 156 § l pkt 5 k.p.a., poprzez nieprecyzyjne i niejednoznaczne określenie w sentencji Decyzji stwierdzonej praktyki uznanej za ograniczającą konkurencję i naruszającą zakazy ustanowione w przepisach prawa, a przez to uniemożliwienie wykonania Decyzji przez strony;

4. naruszenie art. 5 ust. l pkt. l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. ł TWE, poprzez nieprawidłowe określenie adresata Decyzji i skierowanie pkt. I i V Decyzji do wskazanych tam banków, w tym Banku, mimo że zarzucane porozumienie stanowi w istocie akt związku przedsiębiorców w rozumieniu art. 4 pkt. 4 lit. c) ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, przy czym związek ten charakteryzuje się szczególnymi cechami, które powodują, iż bankom nie można przypisać udziału w porozumieniu antykonkurencyjnym;

6.naruszenie art. 5 ust. l pkt l i art. 9 w zw. z art. 4 pkt 8 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez nieprecyzyjne i błędne określenie rynku właściwego i uznanie, iż rynkiem tym jest rynek usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski, mimo., iż nie istnieje odrębny rynek usług acquiringowych, a nadto definicja rynku przyjęta przez Prezesa UOKiK nie uwzględnia substytutów;

7. naruszenie art. 5 ust. l pkt l oraz art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jak również art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez skierowanie decyzji do podmiotów, które nie zawarły porozumienia dotyczącego ustalenia cen lub innych warunków sprzedaży usług acquiringowych;

8. naruszenie art. 5 ust. l pkt l w zw. z art. 6 ust. l i art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE i art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczaj ą konkurencję na rynku właściwym, mimo że porozumienia te nie wywierają odczuwalnego wpływu na konkurencję, a przynajmniej Prezes UOKiK nie przedstawił w tym zakresie przekonujących dowodów;

9. naruszenie art. 5 ust. l pkt l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczają konkurencję na rynku właściwym, mimo że uczestnicy w/w rynku posiadaj ą dostateczną swobodę w negocjowaniu cen i innych warunków umów, a przynajmniej Prezes UOKiK nie wykazał, iż tego rodzaju swoboda jest wyłączona lub istotnie ograniczona;

10.naruszenie art. 5 ust. l pkt l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograni czaj ą konkurencję na rynku właściwym, mimo że takie ograniczenie w rzeczywistości nie występuje, a rynek ten jest dostatecznie konkurencyjny, rozwija się w sposób stały i systematyczny, wykazując cechy rynku nienasyconego;

11. naruszenie art. 5 ust. I pkt. l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczają konkurencję na rynku właściwym, mimo że porozumienia te są niezbędne dla prawidłowego i efektywnego funkcjonowania oraz rozwoju systemów kart płatniczych w Polsce;

15. naruszenie art. 11 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. 3 w zw. z art. l ust. 2 i art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez przyjęcie w Decyzji, iż zarzucane porozumienia nie spełniają wskazanych w ww. przepisach przesłanek zwolnienia spod zakazów praktyk ograniczających konkurencję, mimo, że porozumienia te przyczyniają się do polepszenia produkcji, dystrybucji towarów lub do postępu technicznego lub gospodarczego, zapewniaj ą nabywcom lub użytkownikom odpowiednią część wynikających stąd korzyści oraz nie nakładają na zainteresowanych przedsiębiorców ograniczeń, które nie są niezbędne do osiągnięcia powyższych celów, i nie stwarzaj ą zainteresowanym przedsiębiorcom możliwości wyeliminowania konkurencji na rynku właściwym w zakresie znacznej części określonych towarów; przy czym dowody przedstawione przez Prezesa UOKiK w tej kwestii nie zakwestionowały skutecznie dowodów przedstawionych przez banki (w tym Bank) oraz organizacje (...)i (...);

16. naruszenie art. 101 ust. l pkt l i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez nałożenie kary pieniężnej, mimo, iż nie doszło po stronie Banku do zarzucanego naruszenia przepisów chroniących konkurencję, a przynajmniej w niniejszej sprawie powinno znaleźć zastosowanie wyłączenie z art. 11 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. l oraz art. 81 ust. 3 TWE;

17. naruszenie art. 101 ust. 1 pkt l i 2, art. 104 i art. 112 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez ustalenie wysokości kary pieniężnej z przekroczeniem maksymalnego okresu pięcioletniego liczonego od dnia wejścia w życie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku, jako okresu, który może być uwzględniony biorąc pod uwagę zarzucane naruszenie przepisów ustawy z dnia 24 lutego 1990 o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów;

19. naruszenie art. 90 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 108 § l k.p.a., poprzez:

nadanie Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo, iż obowiązki w niej wskazane zostały określone w sposób niejednoznaczny i niejasny, uniemożliwiając adresatom ich wykonanie;

20.naruszenie art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez nadanie Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo, iż wykonanie Decyzji prowadzi do skutków sprzecznych z decyzją Komisji Europejskiej z 9 sierpnia 2001 r. (2001/782/EC) w sprawie systemu (...);

21,naruszenie art. 11 ust. 6 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez nadanie Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo, iż Prezes UOKiK nie miał kompetencji do prowadzenia postępowania z uwagi na trwające postępowanie przed Komisją Europejską w sprawie opłat interchange stosowanych w ramach systemu (...).

XIV . Powód 14 (...) Bank S.A. w W. (XVII AmA 122/07) wniósł uchylenie pkt I, V. 15 i VI, alternatywnie o zmianę pkt I i V. 15 w ten sposób iż nie stwierdza się stosowania przez bank i inne banki wskazane w pkt l praktyk ograniczających konkurencję na rynku usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski poprzez wspólne ustalanie stawek opłaty interchange pobieranej od transakcji dokonywanych kartami systemu (...) i (...). Ponadto, powód 14 wniósł o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności, wstrzymanie wykonania decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Powód 14 zarzucił:

l. naruszenie art. 84 ust. I pkt l w zw. z art. 4 pkt 2 i art. 85 ust, 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 4 pkt. 4 lit. b) i c) oraz art. 105 § l i art. 156 § l pkt 2 k.p.a., poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania oraz wydanie zaskarżonej Decyzji na wniosek podmiotu nieuprawnionego, to jest organizacji pracodawców nie będącej "związkiem przedsiębiorców" oraz nie legitymującej się swoim interesem prawnym we wszczęciu postępowania;

2. naruszenie art. 11 ust, 6 rozporządzenia Rady nr 1/2003 w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu, poprzez prowadzenie postępowania i wydanie Decyzji mimo trwającego postępowania przed Komisją Europejską w sprawie opłat interchange stosowanych w ramach systemu (...);

3. naruszenie art. 5 ust. l pkt ł i art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w zw. z art. 156 § l pkt 5 k.p.a. , poprzez nieprecyzyjne i niejednoznaczne określenie w sentencji Decyzji stwierdzonej praktyki uznanej za ograniczającą konkurencję i naruszającą zakazy ustanowione w przepisach prawa, a przez to uniemożliwienie wykonania Decyzji przez strony;

4. naruszenie art. 5 ust. I pkt. l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE, poprzez nieprawidłowe określenie adresata Decyzji i skierowanie pkt. I i V Decyzji do wskazanych tam banków, w tym Banku, mimo że zarzucane porozumienie stanowi w istocie akt związku przedsiębiorców w rozumieniu art. 4 pkt. 4 lit. c) ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku , przy czym związek ten charakteryzuje się szczególnymi cechami, które powodują, iż bankom nie można przypisać udziału w porozumieniu antykonkurencyjnym;

6.naruszenie art. 5 ust. l pkt l i art. 9 w zw. z art. 4 pkt 8 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez nieprecyzyjne i błędne określenie rynku właściwego i uznanie, iż rynkiem tym jest rynek usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski, mimo, iż nie istnieje odrębny rynek usług acquiringowych, a nadto definicja rynku przyjęta przez Prezesa UOKiK nie uwzględnia substytutów;

7.naruszenie art. 5 ust. l pkt I oraz art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jak również art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez skierowanie decyzji do podmiotów, które nie zawarły porozumienia dotyczącego ustalenia cen lub innych warunków sprzedaży usług acquiringowych;

9. naruszenie art. 5 ust. l pkt I, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograni czaj ą konkurencję na rynku właściwym, mimo że uczestnicy ww. rynku posiadają dostateczną swobodę w negocjowaniu cen i innych warunków umów, a przynajmniej Prezes UOKiK nie wykazał, iż tego rodzaju swoboda jest wyłączona lub istotnie ograniczona;

12. naruszenie art. 5 ust. l pkt. l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. J TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia skutkuj ą negatywnym zjawiskiem subsydiowania użytkowników kart przez osoby płacące gotówką oraz mogą prowadzić do ograniczenia innowacyjności w systemach płatniczych, mimo iż zjawisko subsydiowania skrośnego jest zjawiskiem normalnym w gospodarce rynkowej, zaś systemy karto we przyczyniają się w decydujący sposób do rozwoju gospodarczego, technicznego i społecznego;

15. naruszenie art. 11 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku oraz art. 81 ust. 3 w zw. z art. l ust. 2 i art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez przyjęcie w Decyzji, iż zarzucane porozumienia nie spełniają wskazanych w ww. przepisach przesłanek zwolnienia spod zakazów praktyk ograniczających konkurencję, mimo, że porozumienia te przyczyniaj ą się do polepszenia produkcji, dystrybucji towarów lub do postępu technicznego lub gospodarczego, zapewniają nabywcom lub użytkownikom odpowiednią część wynikających stąd korzyści oraz nie nakładają na zainteresowanych przedsiębiorców ograniczeń, które nie są niezbędne do osiągnięcia powyższych celów, i nie stwarzaj ą zainteresowanym przedsiębiorcom możliwości wyeliminowania konkurencji na rynku właściwym w zakresie znacznej części określonych towarów; przy czym dowody przedstawione przez Prezesa UOKiK w tej kwestii nie zakwestionowały skutecznie dowodów przedstawionych przez banki (w tym Bank) oraz organizacje (...)i (...);

16. naruszenie art. 101 ust. l pkt l i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku , poprzez nałożenie kary pieniężnej, mimo, iż nie doszło po stronie Banku do zarzucanego naruszenia przepisów chroniących konkurencję, a przynajmniej w niniejszej sprawie powinno znaleźć zastosowanie wyłączenie z art. 11 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. l oraz art. 81 ust. 3 TWE;

17. naruszenie art. 101 ust. I pkt l i 2, art. 104 i art. 112 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez ustalenie wysokości kary pieniężnej z przekroczeniem maksymalnego okresu pięcioletniego liczonego od dnia wejścia w życie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku , jako okresu, który może być uwzględniony biorąc pod uwagę zarzucane naruszenie przepisów ustawy z dnia 24 lutego 1990 o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów;

18. naruszenie art. 101 ust. l pkt I i 2 i art. 104 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez nałożenie kary pieniężnej, która jest nieproporcjonalna do stwierdzonych naruszeń i nie uwzględnia w dostatecznym stopniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym stwierdzonej przez Prezesa UOKiK nieumyślności w zarzucanych naruszeniach przepisów chroniących konkurencję;

19. naruszenie art. 90 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 108 § I k.p.a., poprzez:

nadanie Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo, iż obowiązki w niej wskazane zostały określone w sposób niejednoznaczny i niejasny, uniemożliwiając adresatom ich wykonanie;

XV . Powód 15 (...) Bank S.A.w W.(XVII AmA 123/07) wniósł o zmianę pkt. I zaskarżonej Decyzji i uznanie, że nie stanowi ograniczenia konkurencji i naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 81 ust. l Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz w art. 5 ust. l pkt. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, praktyka polegająca na uczestniczeniu przez (...) Bank S.A.z siedzibą w W.w porozumieniu ograniczającym konkurencję na rynku usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski poprzez wspólne ustalanie wysokości stawek opłaty interchange pobieranej od transakcji dokonywanych kartami systemu (...)i kartami systemu (...)w Polsce, oraz zmianę w pkt. V ppkt. 16 Decyzji i orzeczenie, że nie obciąża się karą skarżącego. Alternatywnie powód 15 wniósł o uchylenie Decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nr (...)w zaskarżonej części. Powód 15 wniósł także o zasądzenie na jego rzecz od Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kosztów postępowania według norm przepisanych.

Powód 15 zarzucił:

1. naruszenie przepisów art. 3, art. 5, art. 16 i art. 35 rozporządzenia Rady WE nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 roku w sprawie stosowania przepisów dotyczących konkurencji określonych w art. 81 i art. 82 Traktatu WE, art. 10 Traktatu WE oraz podstawowych zasad pewności prawa (art. 8 k.p.a.), poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz nie uwzględnienie Decyzji Komisji Europejskiej o przyznaniu (...)indywidualnego wyłączenia;

2.naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 101 ust. l pkt 1i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, również w zakresie nałożenia niewspółmiernie wysokiej kary do stopnia zawinienia skarżącego i nie uwzględnienie, że czyn miał charakter nieumyślny;

3.naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie naruszenie przepisów artykułu 81 ust. l Traktatu WE oraz art. 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wskutek, stwierdzenia, że wielostronne porozumienia dotyczące opłaty interchange są niezgodne z prawem, pomimo braku analizy sytuacji konkurencji na rynku polskim oraz nie rozpatrzenie prawidłowego modelowego punktu odniesienia (ang. counterfactual), a nadto błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych do wydania zaskarżonej decyzji, a w szczególności uznanie, że działania (...) Banku wyczerpywały naruszenie przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów;

4. naruszenie przepisów art. 11 k.p.a. i art. 107 § l i 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu okoliczności uzasadniających decyzję (...), a także sprzeczność decyzji z jej uzasadnieniem;

5. naruszenie przepisu art. 7 k.p.a. poprzez:

a) niewyjaśnienie w dostateczny sposób stanu faktycznego sprawy i oparcie się w rozstrzygnięciu na domysłach i spekulacjach;

b) nieuwzględnienie słusznego interesu strony oraz interesu społecznego, gdyż organ w ogóle nie rozważał konsekwencji wydanej decyzji i potencjalnych szkód jakie może ponieść strona;

c) oparcie się w rozstrzygnięciu na opinii podmiotu nie mającego statusu biegłego czy uprawnionego rzeczoznawcy;

d) nie rozstrzygnięcie zarzutów stawianych opinii biegłego przez strony postępowania oraz nie ustosunkowanie się do stanowisk stron zgłoszonych w toku postępowania;

6. naruszenie przepisów art. 8 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a. w zw. z art. 92 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez prowadzenie postępowania przez okres blisko sześciu lat, co z pewnością nie pogłębia zaufania do organu prowadzącego postępowanie oraz nie jest sprawnym prowadzeniem postępowania;

7. naruszenie przepisów art. 9 k.p.a. poprzez niedostateczne informowanie strony o skutkach prowadzonego postępowania oraz powoływanie się w uzasadnieniu postanowienia na okoliczność, że strona jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w związku z czym nie było konieczności informowania strony o przebiegu postępowania i skutkach określonych zdarzeń czy czynności;

8. naruszenie przepisów art. 13 § l i § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia jakichkolwiek czynności zmierzających do zawarcia przez strony ugody, która regulowałaby wysokość stawek interchange, co byłoby korzystnym rozwiązaniem dla stron jak i dla klientów oraz rynku kart płatniczych;

9. naruszenie przepisów art. 85 ust. 3 w zw. z art. 84 ust. I ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez niezastosowanie tych przepisów i nie wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania ze względu na złożenie wniosku przez podmiot nieuprawniony;

10. naruszenie przepisów art. 55 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez odmowę przeprowadzenia rozprawy, co uniemożliwiło wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy;

11. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 6 ust. l pkt. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez ich niezastosowanie oraz przepisu art. 4 pkt. 8 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez nieprawidłowe ustalenie definicji „rynku właściwego" oraz błąd w ustaleniach faktycznych poprzez błędne przyjęcie definicji „acquirera" i definicji „rynku właściwego" oraz poprzez przyjęcie założenia, że dokonywanie płatności kartami płatniczymi jest osobnym rynkiem od innych form płatności;

12. naruszenie przepisów art. 7 ust. l w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji l konsumentów poprzez niezastosowanie tych przepisów;

13. naruszenie przepisów art. 233 k.p.c., art. 286 k.p.c., art. 227 k.p.a w zw. Z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez:

a)dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym;

b) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów;

c) oparcie się na opinii biegłego nie spełniającej wymogów stawianych przepisami k.p.c.;

d) nie rozstrzygnięcie zastrzeżeń do opinii biegłego zgłoszonych przez strony w toku postępowania.

XVI. Powód 16 - Bank (...) S.A.w W.(XVII AmA 124/07) wniósł uchylenie pkt I, V.7 i VI, alternatywnie o zmianę pkt. I i V.7 w ten sposób iż nie stwierdza się stosowania przez bank i inne banki wskazane w pkt l praktyk ograniczających konkurencję na rynku usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski poprzez wspólne ustalanie stawek opłaty interchange pobieranej od transakcji dokonywanych kartami systemu (...)i (...). Ponadto, powód 16 wniósł o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności, wstrzymanie wykonania decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Powód 16 zarzucił:

1. naruszenie art. 84 ust. l pkt l w zw. z art. 4 pkt 2 i art. 85 ust. 3 Ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku oraz art. 105 § l i art. 156 § I pkt 2 k.p.a., poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania oraz wydanie zaskarżonej Decyzji na wniosek podmiotu nieuprawnionego, to jest organizacji pracodawców nie będącej "związkiem przedsiębiorców" oraz nie legitymującej się swoim interesem prawnym we wszczęciu postępowania;

stosowanych w ramach systemu (...);

4. naruszenie art. 5 ust. l pkt. l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE, poprzez nieprawidłowe określenie adresata Decyzji i skierowanie pkt. I i V Decyzji do wskazanych tam banków, w tym Banku, mimo że zarzucane porozumienie stanowi w istocie akt związku przedsiębiorców w rozumieniu art. 4 pkt. 4 lit. c) ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku, przy czym związek ten charakteryzuje się szczególnymi cechami, które powodują, iż bankom nie można przypisać udziału w porozumieniu antykonkurencyjnym;

5. naruszenie art. 84 ust, 3 i art. 66 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 10 k.p.a., poprzez określenie rynku właściwego dopiero bezpośrednio przed wydaniem zaskarżonej Decyzji, przez co doszło do istotnego ograniczenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu oraz możliwości ustosunkowania się do wszystkich podnoszonych w postępowaniu zarzutów;

6. naruszenie art. 5 ust. l pkt l i art. 9 w zw. z art. 4 pkt 8 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez nieprecyzyjne i błędne określenie rynku właściwego i uznanie, iż rynkiem tym jest rynek usług aquiringowzch związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski, mimo, iż nie istnieje odrębny rynek usług acquiringowych, a nadto definicja rynku przyjęta przez Prezesa UOKiK nic uwzględnia substytutów;

7. naruszenie art. 5 ust. l pkt l oraz art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jak również art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez skierowanie decyzji do podmiotów, które nie zawarły porozumienia dotyczącego ustalenia cen lub innych warunków sprzedaży usług acquiringowych;

8. naruszenie art. 5 ust. l pkt l w zw. z art 6 ust. 1 i art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE i art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczają konkurencję na rynku właściwym, mimo że porozumienia te nie wywieraj ą odczuwalnego wpływu na konkurencję, a przynajmniej Prezes UOKiK nie przedstawił w tym zakresie przekonujących dowodów;

9. naruszenie art. 5 ust. I pkt l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. I TWE w zw. żart. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczaj ą konkurencję na rynku właściwym, mimo że uczestnicy ww. rynku posiadają dostateczną swobodę w negocjowaniu cen i innych warunków umów, a przynajmniej Prezes UOKiK nie wykazał, iż tego rodzaju swoboda jest wyłączona lub istotnie ograniczona;

10. naruszenie art. 5 ust. l pkt l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczaj ą konkurencję na rynku właściwym, mimo że takie ograniczenie w rzeczywistości nie występuje, a rynek ten jest dostatecznie konkurencyjny, rozwija się w sposób stały i systematyczny, wykazując cechy rynku nienasyconego;

11. naruszenie art. 5 ust. l pkt. l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczaj ą konkurencję na rynku właściwym, mimo że porozumienia te są niezbędne dla prawidłowego i efektywnego funkcjonowania oraz rozwoju systemów kart płatniczych w Polsce;

12. naruszenie art. 5 ust. l pkt. l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia skutkuj ą negatywnym zjawiskiem subsydiowania użytkowników kart przez osoby płacące gotówką oraz mogą prowadzić do ograniczenia innowacyjności w systemach płatniczych, mimo iż zjawisko subsydiowania skrośnego jest zjawiskiem normalnym w gospodarce rynkowej, zaś systemy karto we przyczyniają się w decydujący sposób do rozwoju gospodarczego, technicznego i społecznego;

13. naruszenie art. 5 ust. I pkt. l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez ustalenie, iż stawki opłaty interchange w systemach (...)i (...)nie były ustalane w oparciu o obiektywne podstawy, lecz były wyłącznie efektem uzgodnień banków;

16. naruszenie art. 11 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. 3 w zw. z art. l ust. 2 i art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez przyjęcie w Decyzji, iż zarzucane porozumienia nie spełniają wskazanych w ww. przepisach przesłanek zwolnienia spod zakazów praktyk ograniczających konkurencję, mimo, że porozumienia te przyczyniają się do polepszenia produkcji, dystrybucji towarów lub do postępu technicznego lub gospodarczego, zapewniaj ą nabywcom lub użytkownikom odpowiednią część wynikających stąd korzyści oraz nie nakładają na zainteresowanych przedsiębiorców ograniczeń, które nie są niezbędne do osiągnięcia powyższych celów, i nie stwarzaj ą zainteresowanym przedsiębiorcom możliwości wyeliminowania konkurencji im rynku właściwym w zakresie znacznej części określonych towarów; przy czym dowody przedstawione przez Prezesa UOKiK w tej kwestii nie zakwestionowały skutecznie dowodów przedstawionych przez banki (w tym Bank) oraz organizacje (...)i (...); naruszenie art. 101 ust. l pkt l i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez nałożenie kary pieniężnej, mimo, iż nie doszło po stronie Banku do zarzucanego naruszenia przepisów chroniących konkurencję, a przynajmniej w niniejszej sprawie powinno znaleźć zastosowanie wyłączenie z art. 11 ust. 2 w zw. z art. 7 ust, l oraz art. 81 ust. 3 TWE;

17. naruszenie art. 101 ust. l pkt l i 2, art. 104 i art. 112 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez ustalenie wysokości kary pieniężnej z przekroczeniem maksymalnego okresu pięcioletniego liczonego od dnia wejścia w życie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku, jako okresu, który może być uwzględniony biorąc pod uwagę zarzucane naruszenie przepisów ustawy z dnia 24 lutego 1990 o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów;

19. naruszenie art. 90 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 108 § ł k.p.a., poprzez:

nadanie Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo, iż wykonanie Decyzji nie jest w stanie zrealizować celów przez nią zakładanych z uwagi na istnienie na rynku wielu banków nieobjętych zakresem podmiotowym Decyzji; nadanie Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo że w niniejszej sprawie zachodzi groźba wyrządzenia niepowetowanej szkody oraz groźba nieodwracalnych lub trudno odwracalnych skutków, jakie dla Banku przyniesie wykonanie Decyzji przed uzyskaniem przez nią przymiotu prawomocności;

nadanie Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo, iż obowiązki w niej wskazane zostały określone w sposób niejednoznaczny i niejasny, uniemożliwiając adresatom ich wykonanie;

21. naruszenie art. 11 ust. 6 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez nadanie Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo, iż Prezes UOKiK nie miał kompetencji do prowadzenia postępowania z uwagi na trwające postępowanie przed Komisją Europejska w sprawie opłat interchange stosowanych w ramach systemu (...).

XVII. Powód 17 (...) Bank (...) S.A.w G.(XVII AmA 125/07) wniósł o zmianę zaskarżonej Decyzji w punkcie I poprzez nie stwierdzenie stosowania przez (...)praktyki ograniczającej konkurencję, -uchylenie zaskarżonej Decyzji w punkcie V, względnie umorzenie postępowania w sprawie, albo uchylenie zaskarżonej Decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Prezesowi UOKIK.

Alternatywnie, w przypadku nieuwzględnienia powyższych wniosków, powód 17 wniósł zmiana zaskarżonej Decyzji w punkcie V poprzez obniżenie kary pieniężnej nałożonej na (...) Bank.Ponadto powód 17 wniósł o zasądzenie od Prezesa Urzędu na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Powód 17 zarzucił:

1. naruszenie art. 39 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art 10 § l k.p.a. w związku z art. 80 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o ochronie konkurencji i konsumentów, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez nie doręczanie pełnomocnikowi (...) Bank pism procesowych składanych w postępowaniu przez pozostałych jego uczestników, co stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § l pkt 2 k.p.a.; 2. naruszenie art. 77 § l k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności:

a.przyjęcie, iż zastosowanie jednolitej stawki opłaty interchange prowadzi do zaburzenia konkurencji między acquirerami, którzy ponoszą straty wykonując działalność gospodarczą na przedmiotowym rynku;

b.przyjęcie, iż konsument nie ponosi żadnych kosztów posługiwania się gotówką przy dokonywaniu zakupów;

c.przyjęcie, iż przelewy i polecenia zapłaty są środkami płatności całkowicie niesubstytucyjnymi względem kart płatniczych;

d.uzasadnienie Decyzji o stwierdzeniu zawarcia porozumienia ograniczającego konkurencję na rynku usług acquiringowych (...) poprzez wskazanie, iż „w praktyce nie jest możliwe wejście na rynek usług acquiringowych nowego, niebankowego podmiotu, działającego niezależnie od banków posiadających licencję na usługi acquiringowe od (...) lub (...), nawet jeśli czynności, które wykonuje, są zasadniczo identyczne z działalnością acquirerów w tym systemie i mógłby je szybko zacząć wykonywać na rzecz akceptantów (...) i (...) bez ponoszenia dodatkowych, znaczących kosztów", gdy tymczasem Prezes UOKiK w pkt IV Decyzji stwierdził niestosowanie „praktyki ograniczającej konkurencję, polegającej na koordynacji działań w celu ograniczenia dostępu przedsiębiorców, nie będących członkami ww. porozumień emitentów, do rynku usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski";

e.nieprzytoczenie podstawy prawnej stosowania przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej, zgodnie z art. 4 pkt l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku;

f.ogólne i dowolne wskazanie w uzasadnieniu Decyzji, iż bliżej nieokreślona „część banków wydaje się mieć wysokie niemal wszystkie koszty", bez przytoczenia dowodów na uzasadnienie tego faktu;

g.niewyjaśnienie, czy zawarte porozumienie narusza interes publiczny i czy (...)Organizacja (...) ma interes prawny uprawniający do wszczęcia postępowania oraz uzasadnienie Decyzji wydanej w interesie publicznym (zgodnie z art. l ust.l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów) tezą, iż „konsumenci, którymi w przypadku czterostronnego systemu kart płatniczych są również akceptanci", gdy tymczasem akceptantami są jedynie przedsiębiorcy, a więc podmioty znajdujące się poza ustawową definicją konsumenta zawartą w kodeksie cywilnym w art. 221 oraz w art. 4 pkt 11 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku;

h. bezpodstawne przyjęcie, iż (...) Bank brała udział w sposób nieprzerwany w porozumieniu (...), gdy tymczasem w materiale z dnia 3 września 2005 roku dostarczonym na we/.wanie Prezesa UOKiK z dnia 24 sierpnia 2004 roku znalazła się informacja, iż na dzień ł maja i 20 sierpnia 2004 roku (...) Bank nie posiadała w obrocie kart (...) i (...);

3. naruszenie art. 233 § l k.p.c. w zw. z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku polegające na sprzeczności istotnych ustaleń organu z treścią zebranego materiału dowodowego, a w szczególności:

a.bezpodstawne przyjęcie , że (...) Bank zawarła porozumienie antykonkurencyjne ze wszystkimi pozostałymi stromi nr ii postępowania oraz że działania (...) Bank nosiły znamiona ustalania cen, a w konsekwencji dowolne ustalenie, że zachowanie (...) Bank miało jakikolwiek wpływ na konkurencję na rynku właściwym wyznaczonym w sprawie;

b.niedostateczne uzasadnienie przyjęcia definicji rynku właściwego wskazanego w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów, gdy tymczasem pojęcie „acquirer" jest w praktyce i w doktrynie pojęciem niejednolitym;

c.nieprzeprowadzenie pełnej analizy rynków na których rzekomo nie występuje opłata interchange, w szczególności nieuwzględnienie, iż opłata interchange nie występuje jedynie w systemie obsługi kart debetowych;

d.nieudowodmenie posiadania przez banki wystawiające karty płatnicze siły rynkowej względem acquirerów oraz posiadania siły rynkowej przez acquirerów względem akceptantów;

4.Naruszenie art. 286, art. 233 oraz art. 227 k.p.c. w związku z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 89 k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku poprzez odmowę przesłuchania biegłego oraz przeprowadzenia dowodu z uzupełniającej opinii biegłego (przez tego samego lub przez innego biegłego), w wyniku czego Decyzja została oparta na błędnych i niekompletnych ustaleniach, a w konsekwencji dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie opinii biegłego obciążonej licznymi błędami merytorycznymi.

5.naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez wskazanie w uzasadnieniu Decyzji czynników mających wpływ na wymiar kary w stosunku do wszystkich uczestników postępowania jedynie w sposób „zbiorczy", bez uwzględnienia okoliczności indywidualnych dotyczących poszczególnych uczestników, a tym samym uniemożliwiający instancyjną kontrolę, czy zachowana została zasada indywidualizacji;

6.pominięcie w sentencji Decyzji wezwania organizacji (...)i (...) do zaprzestania udziału porozumieniu, jak i brak uzasadnienia takiego zaniechania ze strony Prezesa UOKiK, jak również nieobjęcie zarzutem zawarcia porozumienia na rynku usług acquiringowych wszystkich (uczestników tego rynku;

7.naruszenie art. 17. Art. 101 ust. l pkt l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 6 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez nałożenie na (...) Bank rażąco wygórowanej kary pieniężnej z naruszeniem zasady równości i proporcjonalności.

8. naruszenie art. 5 ust. l pkt l w związku z art. 4 pkt 8 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez ich błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące uznaniem, że rynkiem właściwym w niniejszej sprawie jest rynek usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski i że działanie (...) Bank miało na celu lub skutkowało zniekształceniem konkurencji na rynku właściwym;

9. niewykonalność Decyzji z uwagi na fakt, iż jest ona skierowana do części banków biorących udział w porozumieniach wskazanych w pkt l, a nie do organizacji (...)i (...), co powoduje, iż istnieją banki względem których ta Decyzja mimo ich obecnego uczestnictwa w porozumieniu (porozumieniach) nie będzie skuteczna, a jej wykonanie skutkowałoby praktycznym paraliżem systemu (konieczność bilateralnych uzgodnień acquirerów z bankami emitentami), co więcej skutkować by mogło postawieniem każdemu z banków zarzutu stosowania w podobnych umowach z acquirerami uciążliwych lub niejednolitych warunków umów;

10. naruszenie art. 85a ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 3, art. 11 i art. 16 rozporządzenia Nr 1/2003 w sprawie stosowania przepisów dotyczących konkurencji określonych w artykule 81 i 82 Traktatu ustanawiającego Wspólnoty Europejskie, art. 10 TWE oraz podstawowych zasad pewności prawa, poprzez niezastosowanie Decyzji Komisji Europejskiej o przyznaniu (...)indywidualnego wyłączenia oraz nieuwzględnienie toczącego się przed Komisją Europejską postępowania w sprawie opłaty interchange względem (...).

XVIII. Powód 18 (...) Bank S.A. we W. (XVII AmA 126/07) wniósł o uchylenie pkt I, V. 18 i VI, alternatywnie zmiana pkt. I i V. 18 w ten sposób iż nie stwierdza się stosowania przez bank i inne banki wskazane w pkt l praktyk ograniczających konkurencję na rynku usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski poprzez wspólne ustalanie stawek opłaty interchange pobieranej od transakcji dokonywanych kartami systemu (...) i (...). Ponadto, powód 18 wniósł o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności, wstrzymanie wykonania decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Powód 18 zarzucił:

1. naruszenie art. 84 ust. l pkt l w zw. z art. 4 pkt 2 i art. 85 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 105 § l i art. 156 § l pkt 2 k.p.a., poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania oraz wydanie zaskarżonej Decyzji na wniosek podmiotu nieuprawnionego, to jest organizacji pracodawców nie będącej "związkiem przedsiębiorców" oraz nie legitymującej się swoim interesem prawnym we wszczęciu postępowania;

2. naruszenie art. 11 ust. 6 rozporządzenia Rady nr 1/2003 w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu poprzez prowadzenie postępowania i wydanie Decyzji mimo trwającego postępowania przed Komisją Europejską w sprawie opłat interchange stosowanych w ramach systemu (...);

3. naruszenie art. 5 ust. l pkt l i art 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w zw. z art. 156 § l pkt 5 k.p.a., poprzez nieprecyzyjne i niejednoznaczne określenie w sentencji Decyzji stwierdzonej praktyki uznanej za ograniczającą konkurencję i naruszającą zakazy ustanowione w przepisach prawa, a przez to uniemożliwienie wykonania Decyzji przez strony;

4. naruszenie art. 5 ust. l pkt. I, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 4 pkt, 4 lit. b) i c) ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE, poprzez nieprawidłowe określenie adresata Decyzji i skierowanie pkt. I i V Decyzji do wskazanych tam banków, w tym Banku, mimo że zarzucane porozumienie stanowi w istocie akt związku przedsiębiorców w rozumieniu art. 4 pkt. 4 lit. c) ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, przy czym związek ten charakteryzuje się szczególnymi cechami, które powodują, iż bankom nie można przypisać udziału w porozumieniu antykonkurencyjnym;

6. naruszenie art. 5 ust. l pkt l i art. 9 w zw. z art. 4 pkt 8 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez nieprecyzyjne i błędne określenie rynku właściwego i uznanie, iż rynkiem tym jest rynek usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski, mimo, iż nie istnieje odrębny rynek usług acwquiringowych, a nadto definicja rynku przyjęta przez Prezesa UOKiK nie uwzględnia substytutów;

7. naruszenie art. 5 ust. l pkt l oraz art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jak również art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez skierowanie decyzji do podmiotów, które nie zawarły porozumienia dotyczącego ustalenia cen lub innych warunków sprzedaży usług acquiringowych;

10. naruszenie art. 5 ust. l pkt l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczaj ą konkurencję na rynku właściwym, mimo że takie ograniczenie w rzeczywistości nie występuje, a rynek ten jest dostatecznie konkurencyjny, rozwija się w sposób stały i systematyczny, wykazując cechy rynku nienasyconego;

11. naruszenie art. 5 ust. i pkt. l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczają konkurencje na rynku właściwym, mimo że porozumienia te są niezbędne dla prawidłowego i efektywnego funkcjonowania oraz rozwoju systemów kart płatniczych w Polsce;

12.naruszenie art. 5 ust. l pkt l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia skutkuj ą negatywnym zjawiskiem subsydiowania użytkowników kart przez osoby płacące gotówka oraz mogą prowadzić do ograniczenia innowacyjności w systemach płatniczych, mimo iż zjawisko subsydiowania skrośnego jest zjawiskiem normalnym w gospodarce rynkowej, zaś systemy kartowe przyczyniają się w decydujący sposób do rozwoju gospodarczego, technicznego i społecznego;

13. naruszenie art. 5 ust. l pkt. I, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez ustalenie, iż stawki opłaty interchange w systemach (...)i (...)nie były ustalane w oparciu o obiektywne podstawy, lecz były wyłącznie efektem uzgodnień banków;

15. naruszenie art. 11 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. 3 w zw. z art. l ust. 2 i art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez przyjęcie w Decyzji, iż zarzucane porozumienia nie spełniają wskazanych w ww. przepisach przesłanek zwolnienia spod zakazów praktyk ograniczających konkurencję, mimo, że porozumienia te przyczyniają się do polepszenia produkcji, dystrybucji towarów lub do postępu technicznego lub gospodarczego, zapewniaj ą nabywcom lub użytkownikom odpowiednią część wynikających stąd korzyści oraz nie nakładają na zainteresowanych przedsiębiorców ograniczeń, które nie są niezbędne do osiągnięcia powyższych celów, i nie stwarzaj ą zainteresowanym przedsiębiorcom możliwości wyeliminowania konkurencji na rynku właściwym w zakresie znacznej części określonych towarów; przy czym dowody przedstawione przez Prezesa UOKiK w tej kwestii nie zakwestionowały skutecznie dowodów przedstawionych przez banki (w tym Bank) oraz organizacje (...)i (...);

16. naruszenie art. 101 ust. l pkt l i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez nałożenie kary pieniężnej, mimo, iż nie doszło po stronie Banku do zarzucanego naruszenia przepisów chroniących konkurencję, a przynajmniej w niniejszej sprawie powinno znaleźć zastosowanie wyłączenie z art. 11 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. l oraz art. 81 ust. 3 TWE;

17. naruszenie art. 101 ust. l pkt I i 2, art. 104 i art. 112 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez ustalenie wysokości kary pieniężnej z przekroczeniem maksymalnego okresu pięcioletniego liczonego od dnia wejścia w życie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jako okresu, który może być uwzględniony biorąc pod uwagę zarzucane naruszenie przepisów ustawy z dnia 24 lutego 1990 o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów;

18. naruszenie art. 101 ust. l pkt l i 2 i art. 104 Ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez nałożenie kary pieniężnej, która jest nieproporcjonalna do stwierdzonych naruszeń i nie uwzględnia w dostatecznym stopniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym stwierdzonej przez Prezesa UOKiK nieumyślności w zarzucanych naruszeniach przepisów chroniących konkurencję;

19. naruszenie art. 90 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 108 § l k.p.a., poprzez:

nadanie Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo, iż obowiązki w niej wskazane zostały określone w sposób niejednoznaczny i niejasny, uniemożliwiając adresatom ich wykonanie;

20. naruszenie art 16 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez nadanie Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo, iż wykonanie Decyzji prowadzi do skutków sprzecznych z decyzją Komisji Europejskiej z 9 sierpnia 2001 r. (2001/782/EC) w sprawie systemu (...);

XIX . Powód 19 - Bank (...) S.A. w W. (XVII AmA 127/07) wniósł o uchylenie pkt I, V.19 i VI, alternatywnie zmianę Decyzji poprzez uznanie, że wspólne ustalanie opłaty interchange nie stanowi praktyki ograniczającej konkurencję, określonej w art. 81 ust. l Traktatu WE oraz art. 5 ust. 1. pkt l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów albo uznanie, iż wspólne ustalanie opłaty interchange spełnia przesłanki wyłączenia spod zakazu porozumień ograniczających konkurencję określonych w art. 81(3) Traktatu WE oraz art. 7 ust. 1. ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Ponadto powód 19 wniósł o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności, wstrzymanie wykonania decyzji i zasądzenie na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Powód 19 zarzucił:

1. naruszenie art.81 ust. l Traktatu WE oraz art.5 ust. pkt l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przez ich niewłaściwe zastosowanie wobec braku analizy sytuacji konkurencji na rynku polskim,

2. naruszenie art. 4 ust. 8 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przez zastosowanie błędnej definicji rynku właściwego dla niniejszego postępowania.,

3. naruszenie art. 107 § l oraz § 3 k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez niewłaściwe skonstruowanie Decyzji, jako aktu administracyjnego oraz art. 77 § ł k.p.a. i art. 123 k.p.a.,

4. naruszenie art. 156 § l pkt 5 k.p.a. z uwagi na okoliczność, iż Decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,

5. naruszenie art. 107 § l k.p.a. w związku z art.78 ust. l i 6 oraz art. 90 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez błędne pouczenie co do środka zaskarżenia od rygoru natychmiastowej wykonalności,

ó. naruszenie art. 233 k.p.c. oraz art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez dokonanie ustaleń faktycznych nie popartych materiałem dowodowym,

7. naruszenie art. 233 § l k.p.c. w związku z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 46 tej ustawy poprzez uznanie za dowód dokumentu nie spełniającego wymogów formy pisemnej oraz przesłanek art. 46 dla uznania dokumentu za dowód,

8. naruszenie art. 286 k.p.c. oraz art. 227 k.p.c. w związku z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 89 k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów wobec odmowy organu przesłuchania biegłego oraz sporządzenia przez tego samego biegłego lub innego biegłego opinii uzupełniającej,

9. naruszenie art. 233 § l k.p.c. w związku z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodu poprzez dokonanie ustaleń w oparciu o dokument (opinia biegłego) obarczony błędami merytorycznymi,

10. naruszenie art. 65 ust. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 10 k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o konkurencji i konsumentów polegające na nie włączeniu do materiału go analiz i raportów, na podstawie których została podjęta Decyzja,

11. naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz w związku z art. 81 ust. 3 Traktatu oraz art. 7 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez brak należytego zbadania i oceny stanowiska stron złożonych organowi na okoliczność zaistnienia przesłanek art. 81 ust. 3 Traktatu i art. 7 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów,

12. naruszenie art. 84 ust. l pkt l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów wobec wszczęcia postępowania na wniosek podmiotu nie mającego czynnej legitymacji a co najmniej wszczęcia postępowania w sytuacji nie wykazania przez wnioskodawcę interesu prawnego,

13. naruszenie art. 90 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 130 k.p.a. przez nadanie Decyzji w punkcie l rygoru natychmiastowej wykonalności bez wskazania niezbędności niezwłocznego wdrożenia Decyzji w życie,

XX . Powód 20 (...) Bank (...) S.A.w W.(XVII AmA 128/07) wniósł o zmianę pkt II zaskarżonej Decyzji i uznanie, że nie stanowi ograniczenia konkurencji i naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 5 ust. l pkt. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, praktyka polegająca na uczestniczeniu przez powoda w porozumieniu związanym z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski poprzez wspólne ustalanie wysokości stawek opłaty interchange pobieranej od transakcji dokonywanych kartami systemu (...), a także zmianę zaskarżonej decyzji w pkt. V ppkt. 20 i orzeczenie, że nie obciąża się karą skarżącego. Alternetywnie powód 20 wniósł o uchylenie Decyzji w zaskarżonej części Ponadto powód 20 wniósł o zasądzenie od Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Powód 20 zarzucił:

1.naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 3 i art. 5 w zw. Z art. 35 rozporządzenia Rady WE Nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 101 ust. l pkt l i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, również w zakresie nałożenia niewspółmiernie wysokiej kary do stopnia zawinienia skarżącego i nie uwzględnienie, że czyn miał charakter nieumyślny;

naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 5 ust. l pkt. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez niewłaściwe ich zastosowanie oraz nie rozpatrzenie prawidłowego modelowego punktu odniesienia (ang. counterfactual) na nadto błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych do wydania zaskarżonej decyzji, a w szczególności uznanie, że działania (...) wyczerpywały naruszenie przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów;

4.naruszenie przepisu prawa materialno-procesowego, a mianowicie art. 93 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez wszczęcie postępowania po upływie roku od zaniechania stosowania praktyk ograniczających konkurencję,

5.naruszenie przepisów art. 11 k.p.a. i art. 107 § l i 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu okoliczności uzasadniających decyzję DAR 15/2006, a odwołanie się do ogólnikowych stwierdzeń i spekulacji oraz poprzez niewskazanie stron postępowania w decyzji;

6.naruszenie przepisu art. 7 k.p.a. poprzez:

a.niewyjaśnienie w dostateczny sposób stanu faktycznego sprawy i oparcie się w rozstrzygnięciu na domysłach i spekulacjach;

b.nieuwzględnienie słusznego interesu strony oraz interesu społecznego, gdyż organ w ogóle nie rozważał konsekwencji wydanej decyzji i potencjalnych szkód jakie może ponieść strona;

c.oparcie się w rozstrzygnięciu na opinii podmiotu nie mającego statusu biegłego czy uprawnionego rzeczoznawcy;

d.nie rozstrzygnięcie zarzutów stawianych opinii biegłego przez strony postępowania oraz nie ustosunkowanie się do stanowisk stron zgłoszonych w toku postępowania;

7.naruszenie przepisów art. 8 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a. w zw. z art. 92 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez prowadzenie postępowania przez okres blisko sześciu lat, co z pewnością nie pogłębia zaufania do organu prowadzącego postępowanie oraz nie jest sprawnym prowadzeniem postępowania;

8.naruszenie przepisów art. 9 k.p.a. poprzez niedostateczne informowanie strony o skutkach prowadzonego postępowania oraz powoływanie się w uzasadnieniu postanowienia na okoliczność, że strona jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w związku z czym nie było konieczności informowania strony o przebiegu postępowania i skutkach określonych zdarzeń czy czynności;

9. naruszenie przepisów art. 13 § l i §2 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia jakichkolwiek czynności zmierzających do zawarcia przez strony ugody, która regulowałaby wysokość stawek interchange, co byłoby korzystnym rozwiązaniem dla stron jak i dla klientów oraz rynku kart płatniczych;

10. naruszenie przepisów art. 85 ust. 3 w zw. z art. 84 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez niezastosowanie tych przepisów i nie wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania ze względu na złożenie wniosku przez podmiot nieuprawniony;

11. naruszenie przepisów art. 55 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez odmowę przeprowadzenia rozprawy, co uniemożliwiło wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy;

12. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 6 ust. l pkt. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez ich niezastosowanie oraz przepisu art. 4 pkt. 8 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez nieprawidłowe ustalenie definicji „rynku właściwego" oraz błąd w ustaleniach faktycznych poprzez błędne przyjęcie definicji „acquirera" i definicji „rynku właściwego" oraz poprzez przyjęcie założenia, że dokonywanie płatności kartami płatniczymi jest osobnym rynkiem od innych form płatności;

13. naruszenie przepisu art. 7 ust. l w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez niezastosowanie tego przepisu;

14. naruszenie przepisów art. 233 k.p.c., art. 286 Lp.c., art. 227 k.p.c. w zw. Z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez:

a.dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem

dowodowym;

b.przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów;

c.oparcie się na opinii biegłego nie spełniającej wymogów stawianych przepisami k.p.c.;

d.nie rozstrzygnięcie zastrzeżeń do opinii biegłego zgłoszonych przez strony w toku postępowania.

XXI. Powód 21 (...) S.p.r.l. w W., Belgia (XVII AmA 129/07) wniósł o zmianę zaskarżonej Decyzji w pkt I, ppkt 2 poprzez niestwierdzenie stosowania przez banki licencjobiorców systemu (...) zarzucanych praktyk ograniczających konkurencję oraz zmianę Decyzji w pkt V poprzez uchylenie kar pieniężnych nałożonych zaskarżoną Decyzją na banki licencjobiorców systemu (...), względnie o uchylenie zaskarżonej Decyzji w pkt I ppkt 2 oraz pkt V albo zmianę zaskarżonej Decyzji w pkt V poprzez uchylenie, względnie obniżenie kar pieniężnych w odniesieniu do banków licencjobiorców systemu (...), Ponadto powód 21 wniósł o zasądzenie na jego rzecz od Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kosztów procesu według norm przepisanych.

Powód 21 zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie, a mianowicie art. 3 i art. 5 w zw. z art. 35 rozporządzenia Rady WE Nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie.

W dniu 18 stycznia 2007 r. pozwany Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wydał Postanowienie w którym zobowiązał (pkt I): Bank (...) S.A.w W., Bank (...) S.A.w W., Bank (...) S.A.w W., Bank (...) S.A.w W., Bank (...) S.A.w W., Bank (...) S.A.w B., Bank (...) S.A.w K., (...) Bank (...) S,A. w K., (...) Bank (...) S.A.w W., Bank (...) S.A.we W., (...) Bank S.A.w W., Bank (...) S.A.w W., (...) Bank S.A.w W., (...) Bank S.A.w K., (...) Bank S.A.w W., (...) Bank S.A.w W., (...) Bank S.A.w G., (...) Bank S.A.we W., (...) Bank (...) S.A.w W., oraz (...) Bank (...) S.A.w W.do uiszczenia solidarnie na rzecz (...) Organizacji (...)w W.kwoty 157 643 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Ponadto (pkt II) Prezes UOKiK zobowiązał (...) Organizację Handlu i (...)w W.do uiszczenia tytułem zwrotu kosztów postępowania:

kwoty 2 815,98 zł na rzecz (...)Associaton z/s w W.

kwoty 10 219, 34 zł na rzecz (...)Limited z/s w L.

kwoty 37 941,09 zł na rzecz (...)Sprl z/s w W.

Na powyższe Postanowienie zażalenia wnieśli:

1. Bank (...) S.A.w W.(XVII Amz 61/07) wnosząc o jego uchylenie w pkt I, względnie o zmianę w tym zakresie i zasądzenie na jego rzecz od (...) na rzecz Banku zwrotu kosztów poniesionych przez Bank w postępowaniu przed Prezesem UOKiK, zgodnie ze stosownym wnioskiem złożonym w toku tego postępowania, ewentualnie o zmianę i orzeczenie o wzajemnym zniesieniu kosztów (...) i kosztów wymienionych tam banków poniesionych w ramach postępowania przed Prezesem UOKiK.

Ponadto Bank (...) wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Żalący się zarzucił:

a, naruszenie art. 69 ust. I ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 262 § l k.p.a. - poprzez nałożenie na banki wymienione w pkt l Postanowienia solidarnego obowiązku zwrotu kosztów postępowania na rzecz (...), podczas gdy nie doszło do naruszenia przez ww. banki przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, a decyzji Prezesa UOKiK z dnia 29 grudnia 2006 roku, nr (...)podlegać winna uchyleniu lub zmianie, zgodnie z wnioskiem Banku zawartym w odwołaniu;

b.naruszenie art. 75 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 264 § l k.p.a. i art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów - poprzez wydanie postanowienia w sprawie zwrotu kosztów postępowania już po wydaniu Decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty i kończącej to postępowanie, podczas gdy rozstrzygnięcie w sprawie kosztów powinno zostać podjęte najpóźniej wraz z wydaniem Decyzji;

d.naruszenie art. 69 ust. l i art. 70 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów - poprzez obciążenie banków wskazanych w pkt l Postanowienia całością uznanych przez Prezesa UOKiK kosztów (...), podczas gdy koszty te powinny zostać wzajemnie zniesione lub co najmniej stosunkowo rozdzielone, a to w związku z treścią pkt IV Decyzji.

2. Bank (...) S.A.w W.(XVII Amz 62/07) wnosząc o jego uchylenie w pkt I, względnie o zmianę w tym zakresie i zasądzenie na jego rzecz od (...)na rzecz Banku zwrotu kosztów poniesionych przez Bank w postępowaniu przed Prezesem UOKiK, zgodnie ze stosownym wnioskiem złożonym w toku tego postępowania, ewentualnie o zmianę i orzeczenie o wzajemnym zniesieniu kosztów (...) i kosztów wymienionych tam banków poniesionych w ramach postępowania przed Prezesem UOKiK.

Ponadto (...) wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Żalący się zarzucił;

a.naruszenie art. 69 ust, l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 262 § l k.p.a. - poprzez nałożenie na banki wymienione w pkt l Postanowienia solidarnego obowiązku zwrotu kosztów postępowania na rzecz (...), podczas gdy nie doszło do naruszenia przez ww. banki przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, a decyzji Prezesa UOKiK z dnia 29 grudnia 2006 roku, nr (...)podlegać winna uchyleniu lub zmianie, zgodnie z wnioskiem Banku zawartym w odwołaniu;

d. naruszenie art. 69 ust. l i art. 70 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów - poprzez obciążenie banków wskazanych w pkt l Postanowienia całością uznanych przez Prezesa UOKiK kosztów (...), podczas gdy koszty te powinny zostać wzajemnie zniesione lub co najmniej stosunkowo rozdzielone, a to w związku z treścią pkt IV Decyzji.

3. Bank (...) S.A.w W.(XVII Amz 63/07), wnosząc o uchylenie zaskarżonego Postanowienia w całości i umorzenie postępowania a w razie nie uwzględnienia wniosku w całości, uchylenie punktu I sentencji Postanowienia. Ponadto o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.

Żalący się zarzucił:

a.naruszenie art. 75 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 264 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej bez jednoczesnego wydania postanowienia o kosztach postępowania;

b.naruszenie art. 75 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 264 k.p.a. poprzez orzeczenie solidarnego zwrotu kosztów postępowania;

c.naruszenie art. 46 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez orzeczenie zwrotu kosztów tłumaczenia oraz art. 69 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez orzeczenie zwrotu kosztów sporządzenia opinii biegłego.

4. Bank (...) S. A. w W. (XVII Amz 64/07) wniósł o uchylenie pkt I Postanowienia i zasądzenie na jego rzecz od Prezesa UOKiK kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Żalący się zarzucił:

a. naruszenie art. 369 k..c. poprzez przyjęcie, że między Bankami istnieje solidarność zobowiązania.

b. naruszenie art. 49 w zw. z art. 53 i 69 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez zaliczenie do kosztów postępowania kosztów tłumaczenia „Zestawienie zastrzeżeń Komisji Europejskiej w sprawie wielostronnej transgranicznej opłaty interchange w systemie (...).

5. Bank (...) S.A. w B. (XVII Amz 65/07) wniósł o uchylenie postanowienia i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania przez Sąd Okręgowy w wyroku kończącym sprawę.

Żalący się zarzucił:

a.naruszenie art. 69 ust. l ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji konsumentów poprzez jego błędną wykładnię i niezasadne uznanie, że zakończenie postępowanie przed Prezesem UOKiK jest końcem postępowania, w sytuacji gdy wobec wniesienia odwołania od decyzji, stanowi jedynie zakończenie pierwszego etapu postępowania a orzeczenie o kosztach postępowania zapadnie w wyroku kończącym postępowanie w niniejszej sprawie.

b.naruszenie art. 69 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez jego błędną wykładnię i niezasadne obciążenie powoda kosztami tłumaczenia fragmentu „Zestawienia Zastrzeżeń Komisji Europejskiej w sprawie wielostronnej transgranicznej opłaty interchage w systemie (...)", w sytuacji gdy powód nigdy nie był i nie jest stroną umowy w systemie (...).

c.naruszenie art. 69 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przez błędną jego wykładnię i niezasadne obciążenie powoda kosztami opinii biegłego wywołanej na wniosek (...), podczas gdy wynagrodzenie biegłego nie zostało rozliczone i przyznane w prawem przewidzianej formie.

d.naruszenie art. 69 ust. l w związku z art. 84 ust. l pkt 1) ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przez uwzględnienie wniosku o zwrot kosztów (...), tj. podmiotowi, z inicjatywy którego zostało wszczęte i toczyło się postępowanie w sytuacji gdy podmiot ten nie wykazał swojego interesu prawnego, a Prezes w decyzji nie uzasadnił tej okoliczności, która warunkuje wszczęcie i prowadzenie na wniosek postępowania.

6. (...) S.A.w K.(XVII Amz 66/07) wnosząc o jego uchylenie w pkt I, względnie o zmianę w tym zakresie i zasądzenie na jego rzecz od (...) na rzecz Banku zwrotu kosztów poniesionych przez Bank w postępowaniu przed Prezesem UOKiK, zgodnie ze stosownym wnioskiem złożonym w toku tego postępowania, ewentualnie o zmianę i orzeczenie o wzajemnym zniesieniu kosztów (...) i kosztów wymienionych tam banków poniesionych w ramach postępowania przed Prezesem UOKiK.

Ponadto Bank (...) wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Żalący się zarzucił:

a.naruszenie art. 69 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 262 § l k.p.a. - poprzez nałożenie na banki wymienione w pkt l Postanowienia solidarnego obowiązku zwrotu kosztów postępowania na rzecz (...), podczas gdy nie doszło do naruszenia przez ww. banki przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, a decyzji Prezesa UOKiK z dnia 29 grudnia 2006 roku, nr (...)podlegać winna uchyleniu lub zmianie, zgodnie z wnioskiem Banku zawartym w odwołaniu;

7. (...) Bank (...) S.A.w K.(XVII Amz 67/07) wnosząc o jego uchylenie w pkt I, względnie o zmianę w tym zakresie i zasądzenie na jego rzecz od (...) na rzecz Banku zwrotu kosztów poniesionych przez Bank w postępowaniu przed Prezesem UOKiK, zgodnie ze stosownym wnioskiem złożonym w toku tego postępowania, ewentualnie o zmianę i orzeczenie o wzajemnym zniesieniu kosztów (...) i kosztów wymienionych tam banków poniesionych w ramach postępowania przed Prezesem UOKiK.

Ponadto (...) Bank (...) wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Żalący się zarzucił:

a. naruszenie art. 69 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 262 § l k.p.a. - poprzez nałożenie na banki wymienione w pkt l Postanowienia solidarnego obowiązku zwrotu kosztów postępowania na rzecz (...), podczas gdy nie doszło do naruszenia przez ww. banki przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, a decyzji Prezesa UOKiK z dnia 29 grudnia 2006 roku, nr (...)podlegać winna uchyleniu lub zmianie, zgodnie z wnioskiem Banku zawartym w odwołaniu;

8. (...) Bank (...) S.A. w W. (XVII Amz 68/07) wniósł o uchylenie pkt I Postanowienia w całości.

Żalący zarzucił naruszenie art. 69 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zw. z art. 49 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, art. 53 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 369 k.c. i art. 262 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie, polegające na:

-nieprawidłowym przyjęciu, iż w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki do przyjęcia solidarności zobowiązania do zwrotu kosztów przez wskazane w postanowieniu strony postępowania,

-nałożeniu na strony obowiązku zwrotu kosztów, które nie są kosztami niezbędnymi do dochodzenia i obrony praw i które poniesione zostały poza postępowaniem.

9. Bank (...) S.A.we W.(XVII Amz 69/07) wnosząc o jego uchylenie w pkt I, względnie o zmianę w tym zakresie i zasądzenie na jego rzecz od (...) na rzecz Banku zwrotu kosztów poniesionych przez Bank w postępowaniu przed Prezesem UOKiK, zgodnie ze stosownym wnioskiem złożonym w toku tego postępowania, ewentualnie o zmianę i orzeczenie o wzajemnym zniesieniu kosztów (...) i kosztów wymienionych tam banków poniesionych w ramach postępowania przed Prezesem UOKiK.

Ponadto Bank (...) wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Żalący się zarzucił:

a.naruszenie art. 69 ust, l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 262 § ł k.p.a. - poprzez nałożenie na banki wymienione w pkt l Postanowienia solidarnego obowiązku zwrotu kosztów postępowania na rzecz (...), podczas gdy nie doszło do naruszenia przez ww. banki przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, a decyzji Prezesa UOKiK z dnia 29 grudnia 2006 roku, nr (...)podlegać winna uchyleniu lub zmianie, zgodnie z wnioskiem Banku zawartym w odwołaniu;

b, naruszenie art. 75 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 264 § l k.p.a. i art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów - poprzez wydanie postanowienia w sprawie zwrotu kosztów postępowania już po wydaniu Decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty i kończącej to postępowanie, podczas gdy rozstrzygnięcie w sprawie kosztów powinno zostać podjęte najpóźniej wraz z wydaniem Decyzji;

10. (...) Bank S.A. w W. (XVII Amz 70/07) wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości lub w zakresie pkt I, a ponadto o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych, zarzucając:

a. naruszenie art. 75 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 264 § l k.p.a. w związku z art. 80 ustawy oraz art. 124 §1 k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez nałożenie solidarnego obowiązku uiszczenia kosztów postępowania w sytuacji braku podstawy prawnej;

b. naruszenie art. 264 §1 k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez wydanie postanowienia 20-tego dnia po wydaniu Decyzji kończącej postępowanie;

c.niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 69 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów skutkujące nałożeniem obowiązku zwrotu kosztów sporządzenia opinii biegłego w sytuacji gdy opinia nie może zostać zakwalifikowana jako wartościowy materiał dowodowy oraz gdy nie może zostać uznana za niezbędną;

d.naruszenie art. 69 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez nałożenie na stronę obowiązku zwrotu kosztów tłumaczenia „Zestawienia Zastrzeżeń Komisji Europejskiej" w sytuacji, gdy tłumaczenie to nie może zostać zakwalifikowane jako materiał dowodowy niezbędny dla rozstrzygnięcia zarzutu wspólnego ustalania opłaty interchange.

11.(...) Bank (...) S.A.w W.(XVII Amz 71/07) wniósł o uchylenie zaskarżonego Postanowienia w całości, obciążenie (...)całością kosztów postępowania oraz o zasądzenie od Prezesa UOKiK na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący zarzucił:

a.naruszenie przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz przepisów k.p.a. polegające na orzeczeniu solidarnego zwrotu kosztów postępowania,

b.naruszenie przepisów art. 49, 59 oraz 69 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przez orzeczenie obowiązku zwrotu kosztów opinii biegłego oraz kosztów tłumaczenia „Zestawienia Zastrzeżeń Komisji Europejskiej".

12. (...) Bank S.A. w K. (XVII Amz 72/07) wniósł o uchylenie pkt l zaskarżonego Postanowienia i zasądzenie na jego rzecz od Prezesa UOKiK kosztów procesu, względnie o zmianę zaskarżonego Postanowienia i obniżenie orzeczonej wobec powoda kwoty zwrotu kosztów postępowania.

Żalący się zarzucił:

a.naruszenie przepisów postępowania tj. art. 75 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 123 § l i 264 k.p.a., poprzez wydanie postanowienia po zakończeniu postępowania;

b.naruszenie prawa materialnego tj. art. 369 k.c. poprzez zobowiązanie stron do solidarnego uiszczenia kosztów;

c.naruszenie prawa materialnego tj. art. 69 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów - poprzez przyjęcie celowości kosztów poniesionych przez (...);

d.niezastosowanie przepisów postępowania tj. art. 70 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów.

13. Bank (...) S.A.w W.(XVII Amz 73/07) wnosząc o jego uchylenie w pkt I, względnie o zmianę w tym zakresie i zasądzenie na jego rzecz od (...) na rzecz Banku zwrotu kosztów poniesionych przez Bank w postępowaniu przed Prezesem UOKiK, zgodnie ze stosownym wnioskiem złożonym w toku tego postępowania, ewentualnie o zmianę i orzeczenie o wzajemnym zniesieniu kosztów (...) i kosztów wymienionych tam banków poniesionych w ramach postępowania przed Prezesem UOKiK.

Ponadto Bank (...) wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Żalący się zarzucił:

a. naruszenie art. 69 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 262 § l k.p.a. - poprzez nałożenie na banki wymienione w pkt l Postanowienia solidarnego obowiązku zwrotu kosztów postępowania na rzecz (...), podczas gdy nie doszło do naruszenia przez ww. banki przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, a decyzji Prezesa UOKiK z dnia 29 grudnia 2006 roku, nr (...)podlegać winna uchyleniu lub zmianie, zgodnie z wnioskiem Banku zawartym w odwołaniu;

d.naruszenie art. 69 ust. l i art. 70 ust. ł ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów - poprzez obciążenie banków wskazanych w pkt l Postanowienia całością uznanych przez Prezesa UOKiK kosztów (...), podczas gdy koszty te powinny zostać wzajemnie zniesione lub co najmniej stosunkowo rozdzielone, a to w związku z treścią pkt IV Decyzji.

14. (...) Bank S.A.w W.(XVII Amz 74/07) wnosząc o jego uchylenie w pkt I, względnie o zmianę w tym zakresie i zasądzenie na jego rzecz od (...) na rzecz Banku zwrotu kosztów poniesionych przez Bank w postępowaniu przed Prezesem UOKiK, zgodnie ze stosownym wnioskiem złożonym w toku tego postępowania, ewentualnie o zmianę i orzeczenie o wzajemnym zniesieniu kosztów (...) i kosztów wymienionych tam banków poniesionych w ramach postępowania przed Prezesem UOKiK.

Ponadto (...) Bank wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Żalący się zarzucił:

a,naruszenie art. 69 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 262 § l k.p.a. - poprzez nałożenie na banki wymienione w pkt l Postanowienia solidarnego obowiązku zwrotu kosztów postępowania na rzecz (...), podczas gdy nie doszło do naruszenia przez ww. banki przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, a decyzji Prezesa UOKiK z dnia 29 grudnia 2006 roku, nr (...)podlegać winna uchyleniu lub zmianie, zgodnie z wnioskiem Banku zawartym w odwołaniu;

c. naruszenie art. 69 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 262 § l k.p.a. i art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 6 k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, a także naruszenie art. 369 k.c. - poprzez nałożenie na strony postępowania wymienione w pkt l Postanowienia zobowiązania do „uiszczenia solidarnie na rzecz (...) zwrotu kosztów postępowania", podczas gdy w obowiązujących przepisach brak jest podstawy ustawowej do nałożenia solidarnego obowiązku zwrotu kosztów postępowania; d. naruszenie art. 69 ust. l i art. 70 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów - poprzez obciążenie banków wskazanych w pkt l Postanowienia całością uznanych przez Prezesa UOKiK kosztów (...), podczas gdy koszty te powinny zostać wzajemnie zniesione lub co najmniej stosunkowo rozdzielone, a to w związku z treścią pkt IV Decyzji.

15. (...) Bank S.A.w W.(XVII Amz 75/07) wniósł o zmianę pkt l zaskarżonego Postanowienia i obciążenie kosztami postępowania (...), względnie uchylenie Postanowienie w części dotyczącej pkt I i wzajemne zniesienie kosztów, zarzucając:

a.naruszenie przepisów art. 70 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez niewłaściwe zastosowanie;

b.naruszenie przepisu art. 124 ustawy k.p.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, a w szczególności poprzez niespójność sentencji postanowienia z jego uzasadnieniem;

c.błąd w ustaleniach faktycznych i prawnych przyjętych w rozstrzygnięciu, a mianowicie, że pomiędzy stronami postępowania zachodzą podstawy do orzeczenia solidarnego zwrotu kosztów w sytuacji, gdy brak jest ku temu podstaw prawnych.

16. (...) Bank (...) S.A.w G.(XVII Amz 77/07) wniósł o uchylenie pkt l zaskarżonego Postanowienia, ewentualnie zmianę Postanowienia w pkt I poprzez stosunkowe rozdzielenie kosztów między uczestników postępowania lub ich wzajemne zniesienie, zarzucając:

a.naruszenie art. 75 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zw. z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i art. 264 § l k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonego Postanowienia dopiero w dniu 18 stycznia 2007 roku, a więc po upływie 20 dni od wydania w dniu 29 grudnia 2006 roku Decyzji Nr (...) w przedmiotowej sprawie;

b.naruszenie art. 6 k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez zobowiązanie uczestników postępowania, w tym (...)Bank, do uiszczenia solidarnie na rzecz (...) kwoty 157.643 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w sytuacji, kiedy brak jest podstaw prawnych do solidarnego zasądzenia kosztów;

c.niewykonalność zaskarżonego Postanowienia poprzez niezastosowanie się przez Prezesa UOKiK do treści art. 264 § l k.p.a. in fine, tj. niewskazanie terminu i sposobu uiszczenia kosztów postępowania na rzecz (...);

d.dopuszczenie do uzupełnienia przez (...), spisu kosztów po upływie terminu prekluzyjnego do jego złożenia, określonego w art. 76 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów;

e.niewłaściwe zastosowanie art. 70 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez uznanie, iż wniosek (...) nie został uwzględniony jedynie w nieznacznej części, co pozostaje w sprzeczności z treścią rozstrzygnięcia zawartego w Decyzji Nr (...).

17. (...) Bank S.A.we W.(XVII Amz 78/07) wnosząc o jego uchylenie w pkt I, względnie o zmianę w tym zakresie t zasądzenie na jego rzecz od (...) na rzecz Banku zwrotu kosztów poniesionych przez Bank w postępowaniu przed Prezesem UOKiK, zgodnie ze stosownym wnioskiem złożonym w toku tego postępowania, ewentualnie o zmianę i orzeczenie o wzajemnym zniesieniu kosztów (...) i kosztów wymienionych tam banków poniesionych w ramach postępowania przed Prezesem UOKiK.

Ponadto (...) wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Żalący się zarzucił:

a, naruszenie art. 69 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 262 § l k.p.a. - poprzez nałożenie na banki wymienione w pkt l Postanowienia solidarnego obowiązku 7wrotu kosztów postępowania na rzecz (...), podczas gdy nie doszło do naruszenia przez ww. banki przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, a decyzji Prezesa UOKiK z dnia 29 grudnia 2006 roku, nr (...)podlegać winna uchyleniu lub zmianie, zgodnie z wnioskiem Banku zawartym w odwołaniu;

d.naruszenie art. 69 ust. ł i art. 70 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów - poprzez obciążenie banków wskazanych w pkt l Postanowienia całością uznanych przez Prezesa UOKiK kosztów (...), podczas gdy koszty te powinny zostać wzajemnie zniesione lub co najmniej stosunkowo rozdzielone, a to w związku z treścią pkt IV Decyzji.

18. (...) Bank (...) SA. W W.(XVII Amz 79/07) wniósł uchylenie zaskarżonego Postanowienia w części pkt I rozstrzygnięcia nakładającego na powoda oraz pozostałe podmioty wymienione w tym punkcie, obowiązek uiszczenia solidarnie na rzecz (...) kwoty 157.643 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, zasądzenie na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, względnie o zmianę Postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów na rzecz powoda zgodnie z wnioskiem złożonym w toku postępowania, lub wzajemne zniesienie kosztów między stronami. Żalący się zarzucił:

b.naruszenie art. 69 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 262 § l k.p.a. i art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 6 k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, a także naruszenie art. 369 k.c. - poprzez nałożenie na strony postępowania wymienione w pkt l Postanowienia zobowiązania do „uiszczenia solidarnie na rzecz (...) zwrotu kosztów postępowania", podczas gdy w obowiązujących przepisach brak jest podstawy ustawowej do nałożenia solidarnego obowiązku zwrotu kosztów postępowania;

19. (...) Bank (...) S.A.w W.(XVII Amz 80/07) wniósł o zmianę pkt I zaskarżonego Postanowienia i obciążenie kosztami postępowania (...), względnie uchylenie zaskarżonego Postanowienia w części dotyczącej pkt. I i wzajemne zniesienie kosztów, a ponadto o zasądzenie na jego rzecz od Prezesa UOKiK kosztów postępowania według norm przepisanych.

Żalący się zarzucił:

a.naruszenie przepisów art. 70 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez niewłaściwe zastosowanie;

b.naruszenie przepisu art. 124 k.p.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, a w szczególności poprzez niespójność sentencji postanowienia z jego uzasadnieniem;

Pozwany Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wniósł o oddalenie odwołań i zażaleń i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

Bank (...) S.A.w W.poparł odwołania i zażalenia Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w B., Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.we W., (...) Banku S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku S.A.w K., (...) Bankowi S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w G., (...) Banku S.A.we W., (...) Bank (...) S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w W.oraz odwołanie (...).

Bank (...) S.A.w W.poparł odwołania i zażalenia Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W.., Banku (...) S.A.w W.., Banku (...) S.A.w B., Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.we W., (...) Banku S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku S.A.w K., (...) Bankowi S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w G., (...) Banku S.A.we W., (...) Bank (...) S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w W.oraz odwołanie (...).

Bank (...) S.A.w W.poparł odwołania i zażalenia Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A„ w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w B., Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.we W., (...) Banku S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku S.A.w K., (...) Bankowi S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w G., (...) Banku S.A.we W., (...) Bank (...) S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w W.oraz odwołanie (...).

Bank (...) S.A.w W.poparł odwołania i zażalenia Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w B., Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A, w W., Banku (...) S.A.we W., (...) Banku S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku S.A.w K., (...) Bankowi S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w G., (...) Banku S.A.we W., (...) Bank (...) S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w W.oraz odwołanie (...).

Bank (...)w B.poparł odwołania i zażalenia Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.we W., (...) Banku S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku S.A.w K., (...) Bankowi S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w G., (...) Banku S.A.we W., (...) Bank (...) S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w W.oraz odwołanie (...).

Bank (...) S.A.w K.poparł odwołania i zażalenia Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w B., (...) Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.we W., (...) Banku S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku S.A.w K., (...) Bankowi S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w G., (...) Banku S.A.we W., (...) Bank (...) S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w W.oraz odwołanie (...).

(...) Bank (...)w K.poparł odwołania i zażalenia Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w B., Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.we W., (...) Banku S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku S.A.w K., (...) Bankowi S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w G., (...) Banku S.A.we W., (...) Bank (...) S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w W.oraz odwołanie (...).

(...) Bank (...) S.A.w W.poparł odwołania i zażalenia Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w B., Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w K., Banku (...) S.A.we W., (...) Banku S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku S.A.w K., (...) Bankowi S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w G., (...) Banku S.A.we W., (...) Bank (...) S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w W.oraz odwołanie (...)

Bank (...) S.A.we W.poparł odwołania i zażalenia Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w B., Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku S.A.w K., (...) Bankowi S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w G., (...) Banku S.A.we W., (...) Bank (...) S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w W.oraz odwołanie (...).

(...) Bank S.A.w W.poparł odwołania i zażalenia Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w B., Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.we W., Banku (...) S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku S.A.w K., (...) Bankowi S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w G., (...) Banku S.A.we W., (...) Bank (...) S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w W.oraz odwołanie (...) Bank (...) S.A.w W.poparł odwołania i zażalenia Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w B., Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.we W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku S.A.w K., (...) Bankowi S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w G., (...) Banku S.A.we W., (...) Bank (...) S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w W.oraz odwołanie (...).

(...) Bank S.A.w K.poparł odwołania i zażalenia Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w B., Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.we W., (...) Banku S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Bankowi S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w G., (...) Banku S.A.we W., (...) Bank (...) S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w W.oraz odwołanie (...). (...) Bank S.A, w W.poparł odwołania i zażalenia Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w B., Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.we W., (...) Banku S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku S.A.w K., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.z siedzibą w G., (...) Banku S.A.we W., (...) Bank (...) S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w W.oraz odwołanie (...).

(...) Bank S.A.w W.poparł odwołania i zażalenia Banku (...) SA. w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w B., Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.we W., (...) Banku S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku S.A.w K., (...) Bankowi S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w G., (...) Banku S.A.we W., (...) Bank (...) S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w W.oraz odwołanie (...)

(...) Bank (...) S.A.w G.poparł odwołania i zażalenia Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w B., Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.we W., (...) Banku S.A.w W., Banku (...) S.A.z siedzibą w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku S.A.w K., (...) Bankowi S.A.z siedzibą w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku S.A, we W., (...) Bank (...) S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w W.oraz odwołanie (...)

(...) Bank S.A.we W.poparł odwołania i zażalenia Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w B., Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.we W., (...) Banku S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku S.A.w K., (...) Bankowi S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w G., (...) Bank (...) S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w W.oraz odwołanie (...). (...) Bank (...) S.A.w W.poparł odwołania i zażalenia Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w B., Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.we W., (...) Banku S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku S.A.w K., (...) Bankowi S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku (...) S.A, w G., (...) Banku S.A.we W., (...) Banku (...) S.A.w W.oraz odwołanie (...).

(...) Bank (...) S.A.w W.poparł odwołania i zażalenia Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w B., Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.we W., (...) Banku S.A.w W., Banku (...) S.A.z siedzibą w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku S.A.w K., (...) Bankowi S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w G., (...) Banku S.A.we W., (...) Bank (...) S.A.w W.oraz odwołanie (...)

(...)poparł odwołania i zażalenia Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w B., Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.we W., (...) Banku S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku S.A.w K., (...) Bankowi S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w G., (...) Banku S.A.we W., (...) Bank (...) S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w W..

(...)Organizacja (...)wniosła o oddalenie odwołań i zażaleń.

(...) Banków (...), (...)Association i (...)Limited poparły odwołania i zażalenia Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A, w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.w B., Banku (...) S.A.w K., (...) Banku (...) S.A, w K., (...) Banku (...) S.A.w W., Banku (...) S.A.we W., (...) Banku S.A.w W., Banku (...) S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku S.A.w K., (...) Bankowi S.A.w W., (...) Banku S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w G., (...) Banku S.A.we W., (...) Bank (...) S.A.w W., (...) Banku (...) S.A.w W.oraz odwołanie (...).

Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2008 roku wydanym w sprawie sygn. akt XVII AmA 109/07, Sąd Okręgowy w Warszawie ~ Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uwzględniając wnioski Banku (...) S.A. w W., (...) Banku S.A. w W. oraz Banku (...) S.A. w W., wstrzymał wykonanie Decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 grudnia 2006 roku Nr (...).

Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2008 roku wydanym w sprawie sygn. akt XVII AmA 110/07, Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uwzględniając wniosek Banku (...) S.A, w W., wstrzymał wykonanie Decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 grudnia 2006 roku Nr (...)

Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2008 roku wydanym w sprawie sygn. akt XVII AmA 111/07, Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uwzględniając wnioski Banku (...) S.A. w W., (...) Banku S.A. w W. oraz Banku (...) S.A. w W., wstrzymał wykonanie Decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 grudnia 2006 roku Nr (...).

Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2008 roku wydanym w sprawie sygn. akt XVII AmA 112/07, Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uwzględniając wniosek Banku (...) S.A. w W., wstrzymał wykonanie pkt 1.2 Decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 grudnia 2006 roku Nr (...).

Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2008 roku wydanym w sprawie sygn. akt XVII AmA 112/07, Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uwzględniając wnioski (...) Banku S.A. w W. oraz Banku (...) S.A. w W., wstrzymał wykonanie Decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 grudnia 2006 roku Nr (...).

Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2008 roku wydanym w sprawie sygn. akt XVII AmA 113/07, Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uwzględniając wnioski Banku (...) SA. w B., (...) Banku S.A. w W. oraz Banku (...) SA. w W., wstrzymał wykonanie Decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 grudnia 2006 roku Nr (...).

Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2008 roku wydanym w sprawie sygn. akt XVII AmA 114/07, Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uwzględniając wnioski Banku (...) S.A. w K., (...) Banku S.A. w W. oraz Banku (...) SA. w W., wstrzymał wykonanie Decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 grudnia 2006 roku Nr (...).

Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2008 roku wydanym w sprawie sygn. akt XVII AmA 115/07, Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uwzględniając wnioski (...) Banku (...) S.A. w K., (...) Banku S.A. w W. oraz Banku (...) S.A. w W., wstrzymał wykonanie Decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 grudnia 2006 roku Nr (...).

Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2008 roku wydanym w sprawie sygn. akt XVII AmA 116/07, Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uwzględniając wnioski (...) Banku (...) S.A.

w W., (...) Banku S.A. w W. oraz Banku (...) S.A. w W., wstrzymał wykonanie Decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 grudnia 2006 roku Nr (...).

Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2008 roku wydanym w sprawie sygn. akt XVII AmA 117/07, Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uwzględniając wnioski Banku (...) S.A. we W., (...) Banku S.A. w W. oraz Banku (...) S.A. w W., wstrzymał wykonanie Decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 grudnia 2006 roku Nr (...).

Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2008 roku wydanym w sprawie sygn. akt XVII AmA 118/07, Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uwzględniając wnioski (...) Banku S.A. w W. oraz Banku (...) S.A. w W., wstrzymał wykonanie Decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 grudnia 2006 roku Nr (...)

Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2008 roku wydanym w sprawie sygn. akt XVII AmA 119/07, Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uwzględniając wnioski (...) Bank (...) S.A.w W., (...) Banku S.A.w W.oraz Banku (...) S.A.w W., wstrzymał wykonanie Decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 grudnia 2006 roku Nr (...).

Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2008 roku wydanym w sprawie sygn. akt XVII AmA 120/07, Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uwzględniając wnioski (...) Bank (...) S.A.w K., (...) Banku S.A.w W.oraz Banku (...) S.A.w W., wstrzymał wykonanie Decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 grudnia 2006 roku Nr (...).

Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2008 roku wydanym w sprawie sygn. akt XVII AmA 121/07, Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uwzględniając wnioski Banku (...) S.A. w W., (...) Banku S.A. w W., Banku (...) S.A. w W. oraz Banku (...) S.A. w W., wstrzymał wykonanie Decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 grudnia 2006 roku Nr (...).

Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2008 roku wydanym w sprawie sygn. akt XVII AmA 122/07, Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uwzględniając wnioski (...) Banku S.A. w W., (...) Banku S.A. w W. oraz Banku (...) S.A. w W., wstrzymał wykonanie Decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 grudnia 2006 roku Nr (...).

Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2008 roku wydanym w sprawie sygn. akt XVII AmA 123/07, Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uwzględniając wnioski (...) Banku S.A. w W. oraz Banku (...) S.A. w W., wstrzymał wykonanie Decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 grudnia 2006 roku Nr (...).

Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2008 roku wydanym w sprawie sygn. akt XVII AmA 124/07, Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uwzględniając wnioski Banku (...) S.A.w W., (...) Banku S.A.w W.oraz Banku (...) S.A.w W., wstrzymał wykonanie Decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 grudnia 2006 roku Nr (...).

Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2008 roku wydanym w sprawie sygn. akt XVII AmA 125/07, Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uwzględniając wnioski (...) Banku S.A, w W. oraz Banku (...) S.A. w W., wstrzymał wykonanie Decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 grudnia 2006 roku Nr (...).

Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2008 roku wydanym w sprawie sygn. akt XVII AmA 126/07, Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uwzględniając wnioski (...) Banku S.A. we W., (...) Banku S.A. w W. oraz Banku (...) S.A, w W., wstrzymał wykonanie Decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 grudnia 2006 roku Nr (...).

Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2008 roku wydanym w sprawie sygn. akt XVII AmA 127/07, Sąd Okręgowy w Warszawie — Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uwzględniając wnioski (...) Bank (...) S.A. w W., (...) Banku S.A. w W. oraz Banku (...) S.A. w W., wstrzymał wykonanie Decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 grudnia 2006 roku Nr (...).

Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2008 roku wydanym w sprawie sygn. akt XVII AmA 128/07, Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów., uwzględniając wnioski (...) Banku S.A. w W. oraz Banku (...) S.A. w W., wstrzymał wykonanie Decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 grudnia 2006 roku Nr (...).

Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2008 roku wydanym w sprawie sygn. akt XVII AmA 129/07, Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uwzględniając wnioski (...) Banku S.A. w W. oraz Banku (...) S.A. w W., wstrzymał wykonanie Decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 grudnia 2006 roku Nr (...).

Na podstawie art. 219 k.p.c. Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów połączył sprawy wszczęte przedstawionymi wyżej odwołaniami i zażaleniami do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił, co następuje

Bezspornym jest, że Bank (...) S.A.w W., Banki (...) S.A.w W., Bank (...) S.A. W.(dawniej Bank (...) S.A.w W.), Bank (...) S.A.w W., Bank (...) S.A.w W., Bank (...) S.A.w B., Bank (...) S.A.w K., (...) Bank (...) S.A.w K., (...) Bank (...) S.A.w W., Bank (...) S.A.we W., (...) Bank S.A.w W., Bank (...) S.A.w W., (...) Bank S.A.w W., (...) Bank S.A.w K., (...)Bank S.A. z w W., (...) Bank S.A.w W., (...) Bank (...) S.A.w G., (...) Bank S.A.we W., (...) Bank (...) S.A.w W., (...) Bank (...) S.A.w W.prowadzą działalność gospodarczą m.in. polegająca na emisji kart płatniczych ( w szczególności systemu (...)i (...)). Za rozliczenie transakcji wykonywanych użyciem kart (...)i (...)pobierana jest od opłata tzw. domestic interchange fee, stanowiąca prowizję emitenta.

W dniu 16 lutego 1993 r., banki: Bank (...) S.A.z siedzibą w L., Bank (...) S.A.z siedzibą w G., Bank (...) S.A.z siedzibą w W., Bank (...) S.A.z siedzibą w W., Bank (...) S.A.z siedzibą w K., Bank (...) S.A.z siedzibą w K., Bank (...) S.A.z siedzibą we W., (...) Bank S.A.z siedzibą w W., (...) Bank (...) S.A.z siedzibą w S., (...)z siedzibą w W., (...) Bank (...) S.A.z siedzibą w Ł., (...) Bank (...) S.A.z siedzibą w P.zawarły umowę o utworzeniu (...) (...) ( k 1503-1512 akt admin.). Zgodnie z ta umową, do zadań powołanego Forum należy „ustalanie zasad współpracy między bankami - członkami i nie członkami Forum (...)w zakresie funkcjonowania i obsługi kart (...)" ( § 3 pkt 4), jak również „określanie kierunków rozwoju i promocji kart (...)w Polsce oraz podejmowanie wspólnych działań w tym zakresie" (§ 3 punkt 5).

W tym samym dniu, Forum(...)podjęło uchwałę nr l, która weszła w życie z dniem 10.09.1993 r.( k- 1513 i 1514 akt admin.) oraz uchwały nr 2, która weszła w życie 10 grudnia 1993 r. (k- 1515 -1517 akt admin.). Uchwała nr l stanowiła, że „Centra Rozliczające ustają wspólnie stawki opłat i prowizji związanych z przeprowadzaniem transakcji w Polsce przy użyciu kart (...)oraz stawki za usługi świadczone na rzecz banków- członków Forum (...). Stawki opłat i prowizji, o których mowa obowiązują po zaakceptowaniu ich przez Forum.", W uchwale nr 2 ustalono między innymi, Jednolitą kraj ową stawkę prowizji krajowej za obsługę kart (D. F.) w wysokości [tajemnica przedsiębiorstwa] ceny transakcyjnej" (§4pktl).

Dnia l czerwca 1996 r. wprowadzona została, ustalona na posiedzeniu Forum Vis a w dniach 16-17 maja 1996 r., stawka opłaty interchange dla transakcji elektronicznych w wysokości [tajemnica przedsiębiorstwa] (k- 1526 akt admin.) zmniejszona następnie uchwałą uczestników Forum (...)z dnia 4 czerwca 1998 r. do poziomu [tajemnica przedsiębiorstwa] (k- 1521),

W dniu 9 listopada 2000 r. powołano Organizację Krajową (...), która zastąpiła Forum (...)(k-3464-3493 akt admin.). Zapis paragrafu 5 pkt I umowy pomiędzy (...) (...)a bankami członkowskimi (...), powołującej wspomnianą organizację, potwierdza, iż do jej zadań należy ustanawianie krajowych stawek interchange. Organizacjom, które nie są bankami, nie przysługuje prawo do decydowania o wysokości opłaty interchange w systemie (...).

Komitet Decyzyjny (...), główny organ decyzyjny Organizacji Krajowej (...)powoływany spośród banków członkowskich (...) (...)w oparciu o wspomniane wyżej kryteria, w dniu 23 października 2003 r. zatwierdził uchwałą nr 14 stawki opłaty interchange na poziomie [tajemnica przedsiębiorstwa] dla transakcji krajowych z użyciem kart elektronicznych i [tajemnica przedsiębiorstwa] dla transakcji z wykorzystaniem pozostałych kart jako obowiązujące od dnia l maja 2004 r. dla krajowych transakcji w Polsce (k: 13366 - 13372).

W maju 2004 r., stosowane przez wszystkie ww. banki stawki opłaty interchange dla kart (...) zostały określone na poziomie: [tajemnica przedsiębiorstwa] i [tajemnica przedsiębiorstwa] - stawka standardowa, wprowadzono również stawkę dla linii lotniczych w wysokości[tajemnica przedsiębiorstwa].

Stawki opłat intercharge dla transakcji kartami (...) zostały zmienione od 21 stycznia 2006 roku obniżona została stawka standardowa do [tajemnica przedsiębiorstwa] dla transakcji elektronicznych, pozostawiając pozostałe stawki bez zmian. Wprowadzono również stawkę dla handlu elektronicznego w wysokości [tajemnica przedsiębiorstwa] i dla transakcji kartami chipowymi od [tajemnica przedsiębiorstwa] do [tajemnica przedsiębiorstwa]

W dniu 17 listopada 1994 r., banki: (...) S.A., Bank (...) S.A., Bank (...) S.A., (...)i (...) Bank (...) S.A.utworzyły Forum(...)(k — 3663- 3666 akt admin), którego zadaniem statutowym było, m.in. „określanie zasad dotyczących funkcjonowania systemu płatniczego w Polsce opartego na (...)w zakresie transakcji krajowych". Na inauguracyjnym posiedzeniu (...)uchwalono jednolitą stawkę opłaty interchange w wysokości [tajemnica przedsiębiorstwa] wartości transakcji, przy czym przy jej ustalaniu kierowano się wysokością stawki obowiązującej w systemie (...).

Wysokość stawek opłaty interchange zmieniono na spotkaniu Forum (...)z dnia 11 czerwca 1997 r., do wysokości:

[tajemnica przedsiębiorstwa] dla transakcji kartą debetową (...) w terminalu (...), potwierdzana podpisem

[tajemnica przedsiębiorstwa] dla transakcji kartą debetową (...)w terminalu (...), potwierdzana kodem PIN

[tajemnica przedsiębiorstwa] dla transakcji kartą kredytową (...)/(...)bez użycia terminalu (...),

[tajemnica przedsiębiorstwa] dla transakcji kartą kredytową (...)/(...)w terminalu (...)

Zmiana wysokości stawek opłaty interchange została uzgodniona przez banki na spotkaniu w dniu 26 lipca 2000 r. , w wyniku czego stawki opłaty interchange dla transakcji kartami kredytowymi w oparciu o podpis wzrosły z [tajemnica przedsiębiorstwa] do [tajemnica przedsiębiorstwa] natomiast stawki opłaty interchange dla transakcji kartami kredytowymi w oparciu o PIN wzrosły z [tajemnica przedsiębiorstwa] do[tajemnica przedsiębiorstwa]. Powyższe stawki obowiązywały do dnia l czerwca 2004 r. kiedy wprowadzono stawki:

dla kart debetowych [tajemnica przedsiębiorstwa] wartości transakcji autoryzowanych w oparciu o PIN i [tajemnica przedsiębiorstwa] - w oparciu o podpis.

dla kart z odroczoną płatnością/kredytowych [tajemnica przedsiębiorstwa] wartości transakcji autoryzowanych w oparciu o PIN i [tajemnica przedsiębiorstwa]

dla kart (...)[tajemnica przedsiębiorstwa]

Kolejna zmiana wysokości stawek opłaty interchange nastąpiła od l stycznia 2006 r. kiedy w ramach systemu (...) zostały wprowadzone nowe stawki:

[tajemnica przedsiębiorstwa] dla kart debetowych weryfikowanych podpisem.

[tajemnica przedsiębiorstwa] dla kart z chipem

[tajemnica przedsiębiorstwa] dla kart weryfikowanych kodem PIN

[tajemnica przedsiębiorstwa] dla transakcji w handlu internetowym.

Bezspornym jest, że karty płatnicze systemów (...) i (...) rozliczane sątzw. systemie czterostronnym, w którym transakcje rozliczane są w następujący sposób:

-Posiadacz karty realizuje płatność w punkcie handlowo-usługowym (akceptanta). Jeżeli kwota transakcji przekracza limit (z ang. floor limit) przyznany danemu punktowi handlowemu przez agenta rozliczeniowego, następuje proces autoryzacji, podczas którego bank - wydawca karty wyraża posiadaczowi karty zgodę na bezgotówkowe dokonanie płatności. Limity te dla akceptantów są ustalone przez acąuirerów, z którymi mają podpisane umowy o współpracy. P., oprócz funkcji operatora systemu (...), pełni również funkcję acquirera. Jeżeli akceptant nie jest wyposażony w odpowiedni terminal. autoryzacja jest wykonywana telefonicznie przez sprzedawcę. Po autoryzacji następuje sfinalizowanie transakcji i wydanie towaru/ zrealizowanie usługi posiadaczowi karty.

-Akceptant przesyła informacje o dokonanych transakcjach do agenta rozliczeniowego,

Do godz. 6.00 agent rozliczeniowy przesyła dane dotyczące transakcji do systemu (...).

W godz. 6.00-11.00 w (...)odbywa się sesja rozliczeniowa. O godzinie 11.00 raporty i pliki z przetworzonymi transakcjami są udostępniane na serwerze dla uczestników (...), a także następuje przekazanie przez P.raportu rozliczeń netto do banku rozliczeniowego, zawierających informacje o kwotach netto dla poszczególnych uczestników (...).

W tym samym dniu bank rozliczeniowy przekazuje za pośrednictwem (...) S.A. noty obciążeniowe w systemie S.(uznawany jest bank rozliczeniowy)., a następnie w systemie E.dokonywane są uznania banków z pozycją kredytową netto.

Finalny rozrachunek transakcji dostarczonych przez bank rozliczeniowy następuje na sesjach rozrachunkowych (...) S.A. w systemie (...) w Centrali NBP w wyniku czego następuje przesłanie zbioru z transakcjami, na podstawie którego bank-wydawca karty obciąża rachunek klienta-posiadacza karty w wysokości równej dokonanej transakcji u akceptanta.

Agent rozliczeniowy przekazuje środki na rzecz akceptanta., na wskazany przez niego w umowie rachunek bankowy. Faktyczna data uznania rachunku akceptanta uzależniona jest od umowy między akceptantem i agentem rozliczeniowym, a więc może nastąpić również przed dokonaniem rozliczenia w systemie (...). Uznanie rachunku akceptanta nie jest jednak równe kwocie transakcji, na którą konsument dokonał zakupu u akceptanta. Kwota ta jest pomniejszana o prowizję pobraną przez acquirera, oraz opłatę interchange.

Okolicznościami bezspornymi jest także, że:

(...) Bank (...) uczestniczy od 1993 roku we wspólnym ustalaniu krajowych stawek opłaty interchange w systemie (...) oraz od 1995 r., w analogicznym porozumieniu dotyczącym systemu (...), zarzucanych mu praktyk ograniczających konkurencję,

Bank (...) S.A.w W.uczestniczy od 1993 roku we wspólnym ustalaniu krajowych stawek opłaty interchange w systemie (...)oraz od 1993 r. w analogicznym porozumieniu dotyczącym systemu (...), zarzucanych mu praktyk ograniczających konkurencję,

Bank (...) S. A. w K. uczestniczy od 1993 roku we wspólnym ustalaniu krajowych stawek opłaty interchange w systemie (...) oraz od 1994 r. w analogicznym porozumieniu dotyczącym systemu (...),

Bank (...).S. we W. uczestniczy od 1993 roku we wspólnym ustalaniu krajowych stawek opłaty interchange w systemie (...) oraz od 1997 r. w analogicznym porozumieniu dotyczącym systemu (...),

(...) Bank (...) S.A. w K. uczestniczy od 1993 roku we wspólnym ustalaniu krajowych stawek opłaty interchange w systemie (...) oraz od 1997 r. w analogicznym porozumieniu dotyczącym systemu (...),

(...) Bank S.A. w W. uczestniczy od 1993 roku we wspólnym ustalaniu krajowych stawek opłaty interchange w systemie (...) oraz od 1996 r. w analogicznym porozumieniu dotyczącym systemu (...)

Bank (...) S.A. w W. uczestniczy od 1993 roku we wspólnym ustalaniu krajowych stawek opłaty interchange w systemie (...) oraz od 1995 r. w analogicznym porozumieniu dotyczącym systemu (...), zarzucanych mu praktyk ograniczających konkurencję,

Bank (...) S.A. w W. uczestniczy od 1998 roku we wspólnym ustalaniu krajowych stawek opłaty interchange w systemie (...) oraz od 1994 r. w analogicznym porozumieniu dotyczącym systemu (...), Bank (...) S. A. w W. uczestniczy od 1997 roku we wspólnym ustalaniu krajowych stawek opłaty interchange w systemie (...) oraz od 1996 r.

(...) Bank S.A. z siedzibą we W. uczestniczy od 2000 roku we wspólnym ustalaniu krajowych stawek opłaty interchange w systemie (...) oraz od 2000 r. w analogicznym porozumieniu dotyczącym systemu (...),

(...) Bank S. A. w W. uczestniczy od 1999 roku we wspólnym ustalaniu krajowych stawek opłaty interchange w systemie (...) oraz od 1999 r. w analogicznym, porozumieniu dotyczącym systemu (...),

(...) Bank (...) S.A.w G.uczestniczy od 2000 roku we wspólnym ustalaniu krajowych stawek opłaty interchange w systemie (...)oraz od 2000 r. w analogicznym porozumieniu dotyczącym systemu (...),

(...) Bank S.A. w W. uczestniczy od 2000 roku we wspólnym ustalaniu krajowych stawek opłaty interchange w systemie (...) oraz od 2000 r. w analogicznym porozumieniu dotyczącym systemu (...),

(...) Bank S.A. w K. uczestniczy od 1999 roku we wspólnym ustalaniu krajowych stawek opłaty interchange w systemie (...) oraz od 1999 r. w analogicznym porozumieniu dotyczącym systemu (...),

Bank (...) S.A. w B. uczestniczy od 2000 roku we wspólnym ustalaniu krajowych stawek opłaty interchange w systemie (...),

Bank (...) S.A. w W. (poprzednio występujący pod (...) Bank (...) S.A. w W. uczestniczy od 1999 roku we wspólnym ustalaniu krajowych stawek opłaty interchange w systemie (...),

Bank (...) S.A. w W. uczestniczy od 1999 roku we wspólnym ustalaniu krajowych stawek opłaty interchange w systemie (...).

(...) Bank (...) S.A.w W.uczestniczy od 1998 roku we wspólnym ustalaniu krajowych stawek opłaty interchange w systemie (...), (...) Bank (...) S, A. w W.uczestniczy od 1996 roku we wspólnym ustalaniu krajowych stawek opłaty interchange w systemie (...),

(...) Bank (...) S.A.w W.( poprzednio (...) Bank (...) S.A., a następnie (...) Bank S.A.) od 1999 do listopada 2001 r. uczestniczył w ustalanie krajowych stawek opłaty interchange w systemie (...).

Wymienione wyżej Banki we wskazanych okresach były emitentami kart w systemie (...) lub (...)

Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie uwzględnił wniosków (...) Bank (Ama 109/07), (...)(Ama 110/07), (...)(Ama 114/07), (...)(Ama 115/07), Bank (...)(Ama 117/07), Bank (...)(Ama 121/07), (...)Bank (Ama 122/07), Bank (...)(Ama 124/07), (...)(Ama 124/07) o skierowanie w trybie art. 234 TWE następujących pytań prejudycjalnych do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich:

-czy art. 81 ust. l TWE należy interpretować w ten sposób, iż nie znajduje on zastosowania do wspólnego ustalania w ramach czterostronnych systemów kart płatniczych (takich jak (...) i (...)) wysokości stawek opłaty interchange pobieranej od transakcji dokonywanych takimi kartami płatniczymi w danym państwie członkowskim?

I o ile odpowiedź na powyższe pytania byłaby przecząca:

- czy art. 81 ust. 3 TWE w zw. z art. l ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 r. należy interpretować w ten sposób, iż wspólne ustalanie w ramach czterostronnych systemów kart płatniczych (takich jak (...)i (...)), wysokości stawek opłaty interchange pobieranej od transakcji dokonywanych takimi kartami płatniczymi w danym państwie członkowskim spełnia warunki określone w art. 81 ust. 3 TWE. W ocenie Sądu decyzja Trybunał Sprawiedliwości w tej kwestii nie jest niezbędna do wydania wyroku, gdyż zapisy art. 81 ust. l TWE oraz art. 81 ust. 3 TWE w zw. z art. l ust 2 rozporządzenia nr 1/2003 r. są dostatecznie jasne i jednoznaczne, iż sąd krajowy może dokonać ich wykładni samodzielnie. Nadto postawione w ten sposób pytania prowadzą w do rozstrzygnięcia istoty sporu przez Trybunał a nie dokonania wykładni przepisów unijnego prawa.

Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie uwzględnił także wniosków (...) Bank (Ama 109/07), (...)(Ama 110/07), (...)(Ama 114/07), (...)(Ama 115/07), Bank (...)(Ama J17/07), Bank (...)(Ama 121/07), (...)Bank (Ama 122/07), Bank (...)(Ama 124/07), (...)(Ama 124/07) o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego -instytucji zajmującej się badaniami konsumenckimi, sporządzonej w drodze przeprowadzenia badania odpowiedniej grupy posiadaczy kart płatniczych oraz akceptantów kart płatniczych (z uwzględnieniem zróżnicowania w obrębie tej grupy pod względem rozmiaru prowadzonej działalności tzn. na próbie reprezentatywnej akceptantów) w następujących kwestiach:

czy posiadacze i akceptanci kart płatniczych postrzegają płatności dokonywane za pomocą takich kart jako rynek odrębny od innych form płatności, takich jak gotówka, czeki, polecenia zapłaty oraz karty wydawane przez sieci sklepów (tzw. karty sklepowe),

czy posiadacze kart płatniczych uznają inne formy płatności (takie jak gotówka, czeki, polecenia zapłaty oraz karty sklepowe) za substytut płatności kartami płatniczymi poprzez weryfikację, czy w sytuacji trwałego wzrostu opłat za korzystanie z kart płatniczych o 10% posiadacze kart byliby skłonni zrezygnować lub ograniczyć korzystanie z kart płatniczych i zwiększyć korzystanie z którejkolwiek z podanych wyżej alternatywnych form płatności, czy akceptanci kart płatniczych uznają inne formy płatności (takie jak gotówka, czeki, polecenia zapłaty oraz karty sklepowe) za substytut płatności kartami płatniczymi poprzez weryfikację, czy w sytuacji trwałego wzrostu opłat za przyjmowanie płatności kartami płatniczymi o 10%, akceptanci kart byliby skłonni zrezygnować z akceptowania lub ograniczyć akceptowanie kart płatniczych i zwiększyć korzystanie z którejkolwiek z podanych wyżej alternatywnych form płatności, w celu stwierdzenia, czy system płatności kartami płatniczymi oraz inne formy płatności, wymienione powyżej, stanowią odrębne właściwe rynki produktowe w rozumieniu ustawy. Wskazane prze powodów okoliczności nie dotyczą faktów istotych dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Po pierwsze, wniosek ten w ogóle nie zawiera tezy dowodowej., a więc konkretnych twierdzeń co do istnienia faktów, które w razie gdyby okazały się sporne podlegałyby dowodowi (art. 232 k.p.c.). Opinia biegłego w postępowaniu cywilnym ma na celu ułatwienie sądowi oceny zebranego materiału, gdy potrzebne są do tego wiadomości specjalne. Nie może ona być natomiast sama jako taka źródłem materiału faktycznego sprawy ani tym bardziej stanowić podstawy ustalenia okoliczności będących przedmiotem oceny biegłego (wyrok SN 2006.04.26, por. V CSK 11/06 opubl. LEX nr 230204). Wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego nie może polegać na zgłoszeniu wątpliwości, którą miałby rozwiać biegły, dokonując samodzielnie ustaleń faktycznych.

Po drugie, skoro zarzut zawarcia niedozwolonego porozumienia dotyczy rynku usług acquiringowych, to nie mają znaczenia zachowania się posiadaczy kart i akceptantów na innych rynkach, nawet jeśli rynki te są ze sobą funkcjonalnie zobowiązane. Sąd ochrony konkurencji i konsumentów rozstrzyga sprawę w granicach odwołania i zaskarżonej decyzji, a warunkiem kognicji tego sądu jest wyczerpanie drogi postępowania administracyjnego przez Prezesem UOKiK. Oznacza to, że rozstrzygnięcie dotyczy niedozwolonego zachowania na rynku właściwym, określonym w zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem dopuszczalne orzekanie co do zachowań strony na innym rynku ani też innych zachowań powoda, jeśli nie były one przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym.

Po trzecie, zarzut nieuwzględnienia przy ustalaniu rynku właściwego określonych substytutów ma znaczenie tylko wówczas, gdy prowadzi to do zmiany struktury rynku istotnej dla rozstrzygnięcia. A w szczególności, kiedy prowadzi to do ustalenia, że udział w rynku właściwym podmiotów przeciwko którym prowadzone jest postępowanie antymonopolowe jest w takiej wysokości, że skutkuje wyłączeniem określonego zachowania spod zakazów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów (np. po uwzględnieniu substytutów podmiot nie pozycji dominującej lub porozumienie polega wyłączeniu jako bagatelne). Powodowie nie powołują się na taką okoliczność.

Sąd nie uwzględnił także wniosków (...) Bank (Ama 109/07), (...)(Ama 110/07), (...)(Ama 114/07), (...)(Ama 115/07), Bank (...)(Ama 117/07), Bank (...)(Ama 121/07), (...)Bank (Ama 122/07), Bank (...)(Ama 124/07), (...)(Ama 124/07) o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu bankowości i finansów na okoliczności:

czy warunkiem prawidłowego funkcjonowania i rozwoju otwartego wielostronnego systemu płatności kartami płatniczymi, taki jak (...) lub (...), jest możliwie największe zrównoważenie popytu na korzystanie z kart płatniczych ze strony posiadaczy kart oraz akceptantów kart,

czy stopień cenowej elastyczności popytu na usługi związane z płatnościami za pomocą kart płatniczych ze strony posiadaczy kart oraz ze strony akceptantów kart jest różny,

czy zasadne jest wyodrębnianie w ramach segmentu usług związanych z płatnościami za pomocą kart płatniczych odrębnego rynku usług

acquiringowych, w rozumieniu zaskarżonej Decyzji,

-czy opłata interchange jest niezbędna dla prawidłowego i efektywnego funkcjonowania i rozwoju czterostronnych systemów kart płatniczych w Polsce,

czy w czterostronnych systemach kart płatniczych występują zjawiska subsydiowania skrośnego i jakie są ich ewentualne skutki oraz potencjalne płynące z nich ograniczenia innowacyjności w systemach,

jakie są niezbędne składniki i prawidłowy sposób ustalania kosztów opłaty interchange w czterostronnych systemach płatności kartami,

- w jakim stadium rozwoju znajdują się systemy kart płatniczych w Polsce, -jakie są relacje między wysokością opłaty interchange a poziomem kosztów ponoszonych przez banki w związku z utworzeniem i funkcjonowaniem systemu kartowego (...) i (...),

gdyż nie mają one istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Powodowie nie twierdzą, że brak porozumienia, co do wysokości opłaty interchange pomiędzy agentami rozliczeniowymi prowadzi do nierównowagi popytu na korzystanie z kart płatniczych. Nie twierdzą także, że warunkiem funkcjonowania i rozwoju otwartego wielostronnego systemu płatności kartami płatniczymi, taki jak (...) lub (...) jest ustalanie tych opłat wyłącznie w porozumieniu. W tym kontekście, ewentualne ustalenie, że dla prawidłowego funkcjonowania i rozwoju otwartego wielostronnego systemu płatności kartami płatniczymi, taki jak (...) lub (...), jest możliwie największe zrównoważenie popytu na korzystanie z kart płatniczych ze strony posiadaczy kart oraz akceptantów kart (pomijając, że wniosek taki jest oczywisty) nie ma żadnego znaczenia.

Nieistotny jest także ewentualny różny lub identyczny stopień cenowej elastyczności popytu na usługi związane z płatnościami za pomocą kart płatniczych ze strony posiadaczy kart oraz ze strony akceptantów, gdyż zarzucana w Decyzji praktyka dotyczy zawierania niedozwolonych porozumień cenowych na rynku usług acquiringowych, w którym uczestniczą akceptanci i acquirerzy, a nie posiadacze kart. Przedmiotem sprawy nie są także proporcje rozkładu kosztów pomiędzy akceptantami i posiadaczami kart, ani także sposób kalkulacji opłaty intercharge o ile byłaby ona ustalania indywidualnie przez każdego agenta rozliczeniowego.

Wniosek o dopuszczenia dowodu z opinia biegłego odnoście określenia czy zasadne jest wyodrębnianie w ramach segmentu usług związanych z płatnościami za pomocą kart płatniczych odrębnego rynku usług acquiringowych, w rozumieniu zaskarżonej Decyzji, nie zawiera tezy dowodowej która odnosiłaby się do rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej Decyzji. Powodowie w tym zakresie przedstawiają wyłącznie własne dywagacje odnośnie istnienia rynku zdefiowanego jako: „wszystkie formy płatności wykazujące cechy powszechności oraz możności zwalniania z zobowiązań pieniężnych". Istnienie takiego rynku nie wyklucza istnienia rynku „usług acquringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów...", tym bardziej, że proponowany przez powodów rynek odnosi się do relacji wierzyciel - dłużnik, a wskazany przez Prezesa UOKiK relacji zleceniodawca — usługodawca. Należy przy tym podkreślić, że treść wniosku sprowadzać ma działanie biegłego do wykładni prawa, a nie wykazania konkretnych faktów ( np. brak określonych cech dla wyodrębnienia rynku w aspekcie produktowym lub geograficznym) na podstawie których wykładania ta jest wykonywana. Wykładnia prawa stanowi zaś wyłączną domenę organu orzekającego w sprawie, a nie biegłego.

Także wskazywane okoliczności: czy opłata interchange jest niezbędna dla prawidłowego i efektywnego funkcjonowania i rozwoju czterostronnych systemów kart płatniczych w Polsce i czy w czterostronnych systemach kart płatniczych występują zjawiska subsydiowania skrośnego i jakie są ich ewentualne skutki oraz potencjalne płynące z nich ograniczenia innowacyjności w systemach, jakie są relacje między wysokością opłaty interchange a poziomem kosztów ponoszonych przez banki w związku z utworzeniem i funkcjonowaniem systemu kartowego (...) i (...), a także jakie są niezbędne składniki i prawidłowy sposób ustalania kosztów opłaty interchange w czterostronnych systemach płatności kartami, nie mają znaczenia dla istoty sprawy. Przedmiotem zarzutu zaskarżonej Decyzji (co wyżej wielokrotnie wskazano) jest ustalanie wysokości opłaty intercharge w formie uzgodnionej (porozumienia), a nie sposób jej kalkulacji, wysokość i zjawiska z tym związane jak subsydiowanie skrośne.

Bez znaczenia jest, zdaniem Sądu, także w jakim stadium rozwoju znajdują się systemy kart płatniczych w Polsce, gdyż stadium rozwoju rynku nie stanowi przesłanki wyłączającej porozumienie spod zakazu.

Wnioski dowodowe powodów dotyczące opinii biegłego w zakresie, czy kwestionowane porozumienia przyczyniają się do polepszania produkcji, dystrybucji towarów lub do postępu technicznego lub gospodarczego i czy kwestionowane porozumienia zapewniają nabywcom lub użytkownikom odpowiednią część korzyści również nie zawierają oznaczenia faktów, które mają być przedmiotem dowodu. Nie jest rolą biegłego wskazywanie za stronę okoliczności faktycznych.

Przedstawione wyżej motywy odnoszą się do zgłoszonych w tej samej treści wniosków dowodowych Banku (...)(Ama 109/07), (...)(Ama 110/07), (...)(Ama 114/07), (...)(Ama 115/07), Banku (...)(Ama 117/07), Banku (...)(Ama 121/07), (...)Banku (A.122/07), Banku (...)(Ama 124/07), (...)(Ama 124/07) o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków_oraz

W ocenie Sądu nie stanowi okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie okoliczność wysokości przychodów osiągniętych przez (...) Bank S.A. z tytułu opłaty interchange w latach 1999 - 2005 ( wniosek (...) - Ama 120/07). Wysokość przychodów nie stanowi przesłanki dopuszczalności zawierania porozumień określonych w art. 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, ani też nie ma wpływu na wysokość nakładanych w związku z naruszeniem tego zakazu, kar pieniężnych, co wynika jednoznacznie a treści art. 104 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Z tego też względu należało oddalić wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka p.

, zgłoszonego na tę okoliczność.

Z uwagi na fakt, że w sprawy w postępowaniu przed sądem ochrony konkurencji i konsumentów w sprawach odwołań od decyzji Prezesa UOKiK są sprawami gospodarczymi (art. 479 1 § l pkt 3 k.p.c.) zastosowanie mają przepisy art. 479 12 § I i 479 14 § 2 k.p.c.. Stosując te przepisy odpowiednio, zważyć należało, że wnoszący dowołanie jest obowiązany podać wszystkie twierdzenia oraz dowody na ich poparcie pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku postępowania, chyba ze wykaże, że ich powołanie w odwołaniu nie było możliwe albo że potrzeba powołania wynikła później. W tym przypadku dalsze twierdzenia i dowody na ich poparcie powinny być powołane w terminie dwutygodniowym od dnia, w którym powołanie ich stało się możliwe lub wynikła potrzeba ich powołania. Z kolei Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów i zainteresowani są obowiązani w odpowiedzi na odwołanie podać wszystkie twierdzenia, zarzuty oraz dowody na ich poparcie pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku postępowania, chyba że wykaże, że ich powołanie w odpowiedzi na odwołanie nie było możliwe albo że potrzeba powołania wynikła później. W tym przypadku dalsze twierdzenia i dowody na ich poparcie powinny być powołane w terminie dwutygodniowym od dnia, w którym powołanie ich stało się możliwe lub powstała potrzeba..

Warunkiem dopuszczalności wniosków procesowych zgłoszonych przez: powoda (...) S.A.(XVII Ama 110/07) w piśmie procesowym z dnia 21 lutego 2008r., powoda Bank (...)(XVII Ama 117/07) w piśmie z dnia 18.02.2008 r., Bank (...)w W.(Ama 121/07) w piśmie procesowym z dnia 29 lutego 2008 r., (...)Bank (Ama 122/07) w piśmie procesowym z dnia 15 lutego 2008r. Bank (...)(124/07) w piśmie procesowym z dnia 2 kwietnia 2008 r., (...)Bank (Ama 126/07) w piśmie procesowym z dnia 17 kwietnia 2008 r. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu bankowości i finansów na następujące okoliczności; (a) wpływu kredytu na wzrost skumulowanej wielkości konsumpcji. jaką część ogólnych kosztów funkcjonowania czterostronnych systemów kart płatniczych (...)i (...)w Polsce ponoszą emitenci kart,

(b) relacji między stawkami opłaty interchange w ramach systemów (...) i (...) w Polsce a poziomem kosztów alternatywnych akceptantów (kosztów tworzenia alternatywnych systemów rozliczeń karłowych przez akceptantów) oraz kosztów oferentów, tj. banków - emitentów kart,

(d) jaką cześć ogólnych kosztów funkcjonowania czterostronnych systemów kart płatniczych (...) i (...) w Polsce ponoszą emitenci kart,

(e) roli przyzwyczajeń konsumentów w doborze sposobu rozliczeń z tytułu nabywanych dóbr i usług,

(f) czy porozumienia zakwestionowane w Decyzji są porozumieniami ograniczającymi konkurencję w najmniejszym stopniu, który jest konieczny do osiągnięcia postępu technicznego i gospodarczego przy równoczesnym zapewnieniu nabywcom lub użytkownikom odpowiedniej części korzyści wynikających z funkcjonowania czterostronnych systemów kart płatniczych (...) i (...) w Polsce,

(h) czy ograniczenia wynikające z porozumień zakwestionowanych w Decyzji są obiektywnie nieodzowne co do ich treści, nasilenia oraz czasu trwania dla zapewnienia rozwoju technicznego i gospodarczego, (i) jakie są relacje między wysokością opłaty interchange a poziomem kosztów ponoszonych przez banki - emitentów kart w związku z utworzeniem i funkcjonowaniem systemów karłowych (...) i (...) w Polsce, osobno w odniesieniu do obsługi w ramach tych systemów kart kredytowych i debetowych, oraz czy uzasadnione jest stosowanie odmiennych metodologii i uwzględnianie odmiennych kategorii kosztów przy ustalaniu optymalnych stawek opłaty interchangc dla obsługi kart kredytowych i debetowych w ramach tych systemów, (j) czy w czterostronnym systemie płatności kartami opartym na zasadzie akceptacji wszystkich kart („honour all cards rule") niezbędne jest wielostronne ustalanie opłaty interchange oraz. czy zobowiązanie do przyjęcia wszelkich wpłat i zakaz ustalania cen ex post może pełnić rolę tej zasady przy założeniu takiej samej efektywności systemu, oraz czy wymóg ustalania opłaty interchange w drodze bilateralnych negocjacji:

- przyczyni się do podwyższenia kosztów związanych z taką opłatą poprzez uwzględnienie kosztów takich negocjacji,

umożliwi bankom - emitentom kart nadużywanie zasady honorowania wszystkich kart w negocjacjach z acguirerami, co może mieć istotny wpływ na ostateczną wysokość opłaty interchange, przyczyni się do wzrostu barier wejścia nowego gracza do danego systemu kartowego, czy krajowe systemy kartowe PIN, D.oraz Bank (...)są porównywalne z systemami (...)i (...), w szczególności, jeżeli chodzi o rozmiar, stopień efektywności oraz możliwości oferowane użytkownikom kart płatniczych, oraz czy stanowią one prawidłowy punkt odniesienia w badaniach ww. systemów czterostronnych ((...), (...))jako nie zgłoszonych w odwołaniu, było wykazanie, że ich powołanie w odwołaniu nie było możliwe albo że potrzeba powołania wynikła później.

Ponieważ powodowie nie wykazali tej przesłanki należało je oddalić jako spóźnione.

Z tych samych względów należało oddalić wnioski zawarte w wymienionych wyżej pismach:

(...) S.A. (XVII Ama 110/07) o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka na okoliczność, czy kwestionowane porozumienia zapewniają nabywcom lub użytkownikom odpowiednią część korzyści..

Banku (...)(XVII Ama 117/07) i Banku (...)w W.(Ama 121/07) (...)Banku (Ama 122/07) Bank (...)(124/07), (...)Bank (Ama 126/07) o dopuszczenie I przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków:

Jako spóźniony, zostały również oddalone wnioski (...) Banku (Ama 118/07) zawarte w piśmie procesowym z dnia 25 kwietnia 2008 roku o : - dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu bankowości i finansów na następujące okoliczności:

(a) wpływu kredytu na wzrost skumulowanej wielkości konsumpcji,

(d) roli przyzwyczajeń konsumentów w doborze sposobu rozliczeń z tytułu nabywanych dóbr i usług,

(e) czy porozumienia zakwestionowane w Decyzji są porozumieniami ograniczającymi konkurencję w najmniejszym stopniu, który jest konieczny do osiągnięcia postępu technicznego i gospodarczego przy równoczesnym zapewnieniu nabywcom lub użytkownikom odpowiedniej części korzyści wynikających z funkcjonowania czterostronnych systemów kart płatniczych (...) i (...) w Polsce,

(f) czy ograniczenia wynikające z porozumień zakwestionowanych w Decyzji są obiektywnie nieodzowne co do ich treści, nasilenia oraz czasu trwania dla zapewnienia rozwoju technicznego i gospodarczego,

(g) jakie są relacje między wysokością opłaty interchange a poziomem kosztów ponoszonych przez banki - emitentów kart w związku z utworzeniem i funkcjonowaniem systemów karłowych (...) i (...) w Polsce, osobno w odniesieniu do obsługi w ramach tych systemów kart kredytowych i debetowych, oraz czy uzasadnione jest stosowanie odmiennych metodologii i uwzględnianie odmiennych kategorii kosztów przy ustalaniu optymalnych stawek opłaty interchange dla obsługi kart kredytowych i debetowych w ramach tych systemów,

(h) czy stopień cenowej elastyczności popytu na usługi związane z płatnościami za pomocą kart płatniczych ze strony posiadacza kart oraz ze strony akceptantów kart jest różny,

(i) czy zasadne jest wyodrębnianie w ramach segmentu usług związanych z płatnościami za pomocą kart płatniczych odrębnego rynku usług acąuiringowych, w rozumieniu zaskarżonej Decyzji,

(j) czy w czterostronnym systemie płatności kartami opartym na zasadzie akceptacji wszystkich kart („honour all cards rule") niezbędne jest wielostronne ustalanie opłaty interchange oraz. czy zobowiązanie do przyjęcia wszelkich wpłat i zakaz ustalania cen ex post może pełnić role tej zasady przy założeniu takiej samej efektywności systemu, oraz czy wymóg ustalania opłaty interchange w drodze bilateralnych negocjacji:

-przyczyni się do podwyższenia kosztów związanych z taką opłatą poprzez uwzględnienie kosztów takich negocjacji,

umożliwi bankom - emitentom kart nadużywanie zasady honorowania wszystkich kart w negocjacjach z acguirerami, co może mieć istotny wpływ na ostateczną wysokość opłaty interchange, przyczyni się do wzrostu barier wejścia nowego gracza do danego systemu karłowego, czy krajowe systemy kartowe PIN, D.oraz Bank (...)są porównywalne z systemami (...)i (...), w szczególności jeżeli chodzi o rozmiar, stopień efektywności oraz możliwości oferowane użytkownikom kart płatniczych, oraz czy stanowią one prawidłowy punkt odniesienia w badaniach ww. systemów czterostronnych ((...), (...)),

-dopuszczenie dowodu z opinii biegłego - instytucji zajmującej się badaniami konsumenckimi, sporządzonej w drodze przeprowadzenia badania odpowiedniej grupy posiadaczy kart płatniczych oraz akceptantów kart płatniczych (z uwzględnieniem zróżnicowania w obrębie tej grupy pod względem rozmiaru prowadzonej działalności tzn. na próbie reprezentatywnej akceptantów) w następujących kwestiach:

czy akceptanci kart płatniczych uznają inne formy płatności (takie jak gotówka, czeki, polecenia zapłaty oraz karty sklepowe) za substytut płatności kartami płatniczymi poprzez weryfikację, czy w sytuacji trwałego wzrostu opłat za przyjmowanie płatności kartami płatniczymi o 10%, akceptanci kart byliby skłonni zrezygnować z akceptowania lub ograniczyć akceptowanie kart płatniczych i zwiększyć korzystanie z którejkolwiek z podanych wyżej alternatywnych form płatności, w celu stwierdzenia, czy system płatności kartami płatniczymi oraz inne formy płatności, wymienione powyżej, stanowią odrębne właściwe rynki produktowe w rozumieniu ustawy.

Także wnioski Bank (...) (Ama 127/07) zgłoszone w piśmie procesowym z dnia 3 marca 2008 roku o :

- dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu bankowości i finansów na następujące okoliczności: a) W jakim stadium rozwoju znajdują się karty płatnicze w Polsce?

b) Czy posiadacze kart i akceptanci kart płatniczych postrzegaj ą płatności za pomocą kart płatniczych jako rynek odrębny od innych form płatności, takich jak gotówka, czeki, karty wydawane przez sieci sklepów, polecenia zapłaty? Czy posiadacze kart płatniczych uznają inne formy płatności (np. gotówka, karty sklepowe, czeki, polecenia zapłaty) za substytuty płatności kartami płatniczymi? Czy akceptanci kart płatniczych uznają inne formy zapłaty (np. gotówka, karty sklepowe, czeki, polecenia zapłaty) za substytuty płatności kartami płatniczymi? Czy w przypadku wzrostu opłat za przyjmowanie płatności kartami płatniczymi o 10%, akceptanci skłonni byliby zrezygnować z akceptowania lub ograniczenia akceptowania kart płatniczych i w to miejsce zwiększyliby korzystanie z innych, niż karty płatnicze, alternatywnych form płatności (wymienionych powyżej) c/ Czy kwestionowane przez Prezesa UOKiK porozumienia przyczyniaj asie do polepszenia produkcji, dystrybucji towarów lub postępu technicznego bądź gospodarczego?

d/ Jakie są relacje między wysokością opłaty interchange a poziomem kosztów ponoszonych przez banki w związku z utworzeniem i funkcjonowaniem

systemów (...) i (...) w Polsce?

podlegały oddaleniu jako zgłoszone po terminie określonym w art.479 § l k.p.c.

Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów oddalił wniosek (...)o dopuszczenie dowodu z dokumentu – pracy doktorskiej„ wpływ opłaty wzajemnej (intercharge) na konkurencję na rynku kart płatniczych. (...)" z uwagi na brak oznaczenia faktów, które mają być przedmiotem dowodu, a ponadto z uwagi na fakt, że złożona przy wniosku praca doktorska nie ma cech dokumentu prywatnego. Należało też mieć na względzie, że wszelkiego rodzaju opracowania naukowe, ekspertyzy itd. sporządzane po za postępowaniem sądowym nie maja waloru dowodu w zakresie prezentowanych w nich wniosków i mogą być traktowane wyłącznie jako element pogłębionego stanowiska procesowego strony.

Oddalone zostały również wnioski (...) Bank (...) S.A. w W. (AmA 116/07) o:

- dopuszczenie dowodu z dokumentu - Interim Report I. Payment Cards. Sektor Inquiry under Article 17 Regulation172003 on retial banking na okoliczność treści tego dokumentu, opinii Komisji Europejskiej Consultative paper on S. I.z dnia 13 lutego 2006 (strona 7) na okoliczność treści tego dokumentu, Formularza z uwagami Netherlands Bankers Association do Wstępnego Raportu I Komisji na okoliczność treści tego dokumentu, Odpowiedzi Norweskiego Ministerstwa Finansów na Raport Komisji Europejskiej z dnia 12 kwietnia 2006 roku na okoliczność treści tego dokumentu, -jako nie dotyczących okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie,

dopuszczenie dowodu z dokumentu - decyzji Komisji Europejskiej z dnia 24 lipca 2002 roku nr COMP/29.373 ust. 95 na okoliczność treści tego dokumentu z uwagi na fakt, że jako oficjalny i publikowany dokument Komisji Europejskiej jest on powszechnie znany;

dopuszczenie dowodu z dokumentu - publikacji „Czy decyzja UOKiK sprawi, że wrócimy do gotówki?" na okoliczność treści tego dokumentu - z uwagi na brak cech dokumentu oraz ze względu, że nie dotyczy faktów istotnych dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków oraz

na następujące okoliczności:

produktowego rynku właściwego dla kart płatniczych, debetowych i kredytowych, rozwoju tego rynku, oraz elementów substytucyjnych wobec kart obecnie i w przeszłości, jak również udziału warunków panujących na rynku właściwym w tym udziału płatności dokonywanych kartami w stosunku do płatności dokonywanych za pomocą innych instrumentów,

kosztów obsługi systemu kart oraz znaczeniu mechanizmu opłaty interchange dla banków w zależności od ich pozycji rynkowej,

kosztów obsługi gotówki oraz kosztów innych substytucyjnych wobec kart instrumentów płatniczych,

sytuacji i pozycji rynkowej banku w okresie uczestniczenia w porozumieniu (...), oraz warunków na jakich strona powodowa przystąpiła do systemu,

przyczyniania się przez zawarte przez strony postępowania porozumienie do polepszania produkcji, dystrybucji towarów lub do postępu technicznego lub gospodarczego,

zapewniania nabywcom lub użytkownikom udziału w korzyściach, jakie wynikają z zawartego porozumienia,

braku możliwości eliminowania przez przedsiębiorców uczestniczących w porozumieniu konkurencji w stosunku do znacznej części danych produktów,

wpływu opłaty interchange na rynek,

ustalenia wartości kosztów obsługi transakcji gotówkowych,

gdyż powołane okoliczności nie maj ą znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżonej Decyzji jest udział w powoda w antykonkurencyjnym porozumieniu na określonym rynku właściwym.

Sąd oddalił również wnioski (...) Bank S.A.w W.(AmA 123/07) oraz (...) Bank (...) S.A.w W.(AmA 128/07) o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność wartości nakładów na systemy informatyczne, kosztów emisji kart i ich obsługi oraz wysokości opłaty interchange, kosztów obsługi gotówkowej akceptantów jako nie dotyczących okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Uwarunkowania ekonomiczne nie legitymizuj ą udziału w niedozwolonym porozumieniu, a zatem nie mają one znaczenia dla oceny prawnej zachowania się powoda.

W wnioski (...)(Ama 129/07) zawarte w dowołaniu o dopuszczenie dowodów 7: Raportu Prof. (i) „Econotnic of Credit Cards" z 23 stycznia 2002 roku wraz z tłumaczeniem przysięgłym, (ii) „Bconomic analysis of the MTF" of 2 January 2004, (iii) raport dotyczący rynku polskiego w częściach oceniających charakterystykę czterostronnych systemów kartowych w Polsce, , , "Externalities and Regulations in Card Payment Systems" („Efekty zewnętrzne regulacje w systemach kart płatniczych"), Review of Networks Economics, marzec 2006. David S. Evans, Jean - Charles Rochet, Richard Schmalensee, Response to the European Commission's Interim Report on Payment Cards ("Odpowiedź na Wstępny Raport Komisji Kart płatnicze" "Bank Interchange of Transactional Paper: Legał and Economic perspectives" ("Wymiana międzybankowa papierów transakcyjnych. Perspektywy prawne i ekonomiczne" ), Emch I Thomson"Market Definition and MarketPower in Payment Card Networks" ("definicja rynku i siła rynkowa w sieciach kart płatniczych") Review of network Ecomomics, marzec 2006. William F Baxter, Journsal of law and Economics, Vol XXVI (October 1983), Jean - Charles Rochet and Jean Tirole, Must - TakeCards and the Tourist Test (imperartyw akceptacji kart i test turysty). May 9, 2006, Julian Wright, The Determinants of Optimal Interchange Fees in Payment Systems (wyznaczniki optymalnych opłat interchange w systemach płatniczych), The Journal of Industrial Economics, March 2004, David S. Evans and Richard Schmalensee, The Economics of Interchange Fees and Their Reguiation: Ań Overview, Raport na temat kredytu udzielanego przez detalistów w tym w Polsce przygotowany IQ Research., Gross, DB and Souleles, Do LHąuidity Costraints and InterestRatek master for Consumer Behaviour? Evidence from Credit Card Data" ("Czy ograniczenia Płynności I Stopy Odsetek Wywierają Wpływ na Zachowania Konsumentów?") Dowód z danych dotyczących kart kredytowych) NBER Working Paper No. 8314 (2001).oraz o przesłuchanie w charakterze świadków Prof. „ Pani

, orazw charakterze świadków (co do następujących okoliczności dostarczanie wspólnego produktu w postaci otwartego systemu kart płatniczych na rynku polskim, wspólnego popytu po stronie posiadaczy kart i akceptantów) należało oddalić jako niedopuszczalne, gdyż nie zmierzały one do ustalenia faktów lecz przedstawienia opinii. Przedstawianie opinii dotyczących okoliczności wymagających wiadomości specjalnych dopuszczalne jest wyłącznie w formie opinii biegłego lub instytutu naukowego.

Wnioski o dopuszczenia dowodu z Raportu z badania rynku w zakresie akceptacji instrumentów płatniczych w Polsce, Raportu z badania rynku w zakresie zachowań konsumentów, w tym posiadaczy kart, w szczególności co do korzystania z różnych form płatności i substytucyjności instrumentów płatniczych, Raportów dotyczące kosztów gotówki, analiza porównawcza, Raportu z badania rynku w zakresie akceptacji instrumentów płatniczych w Wielkiej Brytanii, w szczególności w odniesieniu do reakcji akceptantów na podwyższenie opłat MSCs oraz wpływu MSCs na wielkość transakcji karłowych, badanie Price Waterhouse Coopers w zakresie porównania różnych środków płatniczych, i świadka (...) firmy (...)

przygotowującej Raport z badania rynku w zakresie akceptacji instrumentów płatniczych w Polsce (co do okoliczności reprezentatywności akceptantów objętych badaniem, wyników badania rynku w zakresie akceptacji instrumentów płatniczych w Polsce Odpowiedź Finansradet i PBS na Wstępny Raport I Komisji, Karty płatnicze z dnia 12 kwietnia 2006 roku, formularz z uwagami Netherlands Bankers' Assocation do Wstępnego Raportu I Komisji, Stanowisko - Reasons for abolishing the misteria regulation on limiting the domestic MSC... (Powody uchylenia dekretu ministerialnego regulującego wysokość MSC maksymalnie do 1% - punkt widzenia podzielony przez międzynarodowe spółki kartowe wymienione w ministerialnym dekrecie z października 19889r.: Diners Club, AmericanExpress, VISA i Europay).

Pismo B S(„Prawnik prowadzący") do norweskiego

Ministerstwa Finansów z 28 kwietnia 2003 roku, Raport Segmentu Handlu i Usług - Regulating the international card companies' Commission (Regulowanie prowizji międzynarodowych spółek karłowych), Raport z badania rynku przeprowadzonego przez Belgia Business Association, stanowiska dctalistów w kwestii stosowania środków służących zniechęceniu klientów do płacenia kartami, wyniki badania przeprowadzonego w Wielkiej Brytanii odnoszącego się do środków służących zniechęceniu klientów do płacenia kartami., badanie kosztów interchange - Polska. Karty (...)z odroczoną płatnością (kredytowe/obciążeniowe), Raport końcowy, Styczeń 2005, materiały referencyjne oraz Definicje Danych Wstępnych złożone Prezesowi Urzędu w dniu 28 lutego 2005 roku, jak również inne materiały dotyczące metodologii wykorzystywanych przez (...)w procesie prowadzenia badań kosztowych.), Stanowisko (...)i dowód z zeznań świadka ,

partnera firmy (...) & Company (na okoliczności procesu zbierania danych na potrzeby analizy kosztów, wyników badania kosztów nie dotyczą faktów istotnych dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Jak już wyżej wskazano, skoro zarzut Decyzji polega na zawarciu niedozwolonego porozumienia na rynku usług acquirmgowych, to zachowania się konsumentów na innym rynku - kart płatniczych, a także uwarunkowania ekonomiczne emitentów kart nie mają żadnego znaczenia, gdyż nie wyłączają i nie usprawiedliwaniają naruszenia art. 5 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów.

W tym stanie faktycznym Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje

W pierwszym rzędzie zważyć należało, że zaskarżona Decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia, które dotyczyłyby bezpośrednio praw lub obowiązków (...)Sprl. Zawarte w pkt V Decyzji rozstrzygnięcie Prezesa UOKiK wyraźnie nie stwierdza stosowania praktyki ograniczającej konkurencję, co odpowiada wnioskowi tej strony w toku postępowania administracyjnego, jak również nie wpływa na kształt i treść praw uprzednio posiadanych.

Z tego też względu, powód (...)Sprl nie ma własnego interesu prawnego do domagania się zmiany lub uchylenia Decyzji Prezesa UOKiK a w konsekwencji nie ma materialnej legitymacji procesowej (gravamen). Mając na względzie, że postępowanie przed sądem ochrony konkurencji i konsumentów toczy się według zasad sądowego postępowania pirewszoinstancyjnego, przy czym odwołanie pełni w tym postępowaniu funkcję pozwu, brak materialnej legitymacji skutkuje oddaleniem odwołania jako bezzasadnego ( w odróżnieniu od postępowania drugoinstancyjnego, gdzie brak gravamen skutkuje odrzuceniem środka zaskarżenia - por. Post. S.N. z dnia 5.09.1997 r. sygn. III CKN 152/97).

Odwołanie (...)Sprl należało oddalić jako bezzasadne na podstawie art. 479 32a § l k.p.c.

Odnosząc się do odwołań pozostałych stron zważyć należało, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 84 ust. l pkt l w zw. z art. 4 pkt 2 i art. 85 ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2005 r. Nr 244, póz. 2080 oraz z 2006 r. Nr 157, póz. 1119, Nr 170, póz. 1217 i Nr 249, póz. 1834) oraz art. 105 § l i art. 156 § l pkt 2 k.p.a., poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania oraz wydanie zaskarżonej Decyzji na wniosek podmiotu nieuprawnionego, to jest organizacji pracodawców nie będącej „związkiem przedsiębiorców" oraz nie legitymującej się swoim interesem prawnym we wszczęciu postępowania (zarzuty podniesione w sprawach: XVII Ama 109/07 , XVII Ama 110/07 , XVII Ama 111/07 , XVII Ama 112/07, XVII Ama 113/07, XVII Ama 114/07 , XVII Ama 115/07, XVII Ama 117/07, XVII Ama 118/07, XVII Ama 119/07 , XVII Ama 121/07, XVII Ama 122/ 07 , XVII Ama 123/07, XVII Ama 124/07, XVII Ama 126/07, XVII Ama 127/07 (...), XVII AmA 128/07).

Stosownie do treści art. 44 ust. l ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów., postępowanie antymonopolowe w sprawach praktyk ograniczających konkurencję oraz w sprawach koncentracji, a także postępowanie w sprawach praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów wszczyna się na wniosek lub z urzędu. Z wnioskiem o wszczęcie postępowania antymonopolowego w związku z podejrzeniem naruszenia przepisów ustawy może wystąpić przedsiębiorca lub związek przedsiębiorców, który wykaże swój interes prawny (art. 84 ust. l pkt l tej ustawy).

Na tle ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów z 2000 r. kwestia legitymacji materialnej wnioskodawcy do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania nie miała kluczowego znaczenia dla ostatecznego rezultatu postępowania antymonopolowego. Postępowanie antymonopolowe wszczynane jest w interesie publicznym, a nie w celu ochrony interesów zindywidualizowanych podmiotów. Wszczęcie postępowania na wniosek uprawnionego podmiotu oznacza każdorazowo, że Prezes UOKiK uznał za prawdopodobne naruszenie zakazu określonego w art. 5, w zakresie niewyłączonym na podstawie art. 6 i 7, lub zakazu określonego w art. 8. W przeciwnym bowiem razie, Prezes UOKiK obowiązany był wszcząć postępowanie wyjaśniające (art.85 ust. 2 ustawy) lub też w drodze decyzji, odmówić wszczęcia postępowania antymonopolowego (art.85 ust. l ustawy).

Różnica pomiędzy postępowaniem antymonopolowym wszczętym z urzędu a postępowaniem wszczętym na wniosek sprowadza się wyłącznie do udziału wnioskodawcy we wszczętym postępowaniu. Nie ma zaś wpływu na dopuszczalność wszczęcia takiego postępowania, ani treść decyzji kończącej postępowanie w sprawie (por. Wyrok SN z 24.05.2004 r. III SK 41/04 niepubl.). Niezależnie od powyższego, zważyć należało, że stosownie do treści art. 4 pkt 2 ustawy dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów w rozumieniu ustawy, związkami przedsiębiorców są izby, zrzeszenia i inne organizacje zrzeszające przedsiębiorców, jak również związki tych organizacji. Nie budzi, więc wątpliwości, że definicji tej odpowiada każda forma organizacyjna o ile zrzesza w sobie przedsiębiorców. Nie jest przy tym warunkiem koniecznym, aby taka organizacja zrzeszała wyłącznie przedsiębiorców, gdyż takiego warunku, w sposób wyraźny, nie stawia ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów, a wszelka zawężająca interpretacja godziłaby w konstytucyjną wolność zrzeszania.

Powodowie nic kwestionują, że (...)Organizacja (...) zrzesza także przedsiębiorców. Także statut (...)nie pozostawia wątpliwości, że zrzesza ona członków, z których każdy „musi być pracodawcą posiadającym ponad 2.000 m całkowitej powierzchni ekspozycji i sprzedaży, który działa w branży sprzedaży detalicznej lub hurtowej artykułów spożywczych i innych, stanowiących szybko zbywalne towary konsumpcyjne, w systemie samoobsługi" (art. 7 ust. 2 statutu (...)). Warunek ten wyłącza podmioty, które nie odpowiadaj ą definicji przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów z 2000 r. Skoro tak jest, to (...)odpowiada definicji zawartej w art. 4 pkt 2 ustawy dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów.

Bezzasadny jest także zarzut powodów, że (...) nie posiada własnego interesu prawnego. Interes prawny związku przedsiębiorców wyraża się interesem prawnym zrzeszonych w nim przedsiębiorców (chociażby niektórych), o ile mieści się on w zakresie statutowych zadań związku. Związek przedsiębiorców ma bowiem za zadanie realizować zadania statutowe.

W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, nie ma wątpliwości,, że interes prawny zrzeszonych w (...) przedsiębiorców polega na rozwoju rynk

Uzasadnienie Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12 listopada 2008 r.

Uzasadnienie Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12 listopada 2008 r.

Treść orzeczenia

Uzasadnienie

Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił, co następuje

W tym stanie faktycznym Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje

Uzasadnienie Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12 listopada 2008 r.

descriptionTreść orzeczenia

Uzasadnienie

Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił, co następuje

W tym stanie faktycznym Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje

Treść orzeczenia