Treść orzeczenia
Sygn. akt XVI C 718/17
Uzasadnienie
wyroku z dnia 28 czerwca 2017 roku
Pozwem z dnia 23 lutego 2016 roku strona powodowa - F. S. Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. wniosła o zasądzenie od pozwanego K. Z. kwoty 141,22 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 23 kwietnia 2014 roku od kwoty 91,22 zł do dnia zapłaty i od kwoty 50 zł od dnia 22 lipca 2014 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych.
W uzasadnieniu podniosła, że w dniu 19 września 2016 roku nabyła na podstawie umowy przelewu wierzytelności wierzytelność przysługującą (...) S.A. względem pozwanego z tytułu umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Wskazała, że zobowiązanie pozwanego stwierdzone jest dokumentami księgowymi wystawionymi przez poprzedniego wierzyciela. Jednocześnie podniosła, że wezwała pozwanego do dobrowolnej zapłaty spornej kwoty, jednakże bezskutecznie ( pozew k. 1-6).
Na rozprawie w dniu 29 maja 2017 roku strona pozwana oświadczyła, że nie uznaje powództwa i wnosi o jego oddalenie. Potwierdziła, iż w przeszłości była stroną umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych z (...) Polska. W ocenie strony umowa została jednak rozwiązana, związany z jej wykonywaniem sprzęt technicznych zwrócony i kwestia ta nie była w ogóle przedmiotem sporu. Tym samym z tytułu w/w umowy nie istnieją jakiekolwiek zobowiązania pozwanego ( protokół rozprawy k. 63v).
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 11 stycznia 2012 roku pomiędzy K. Z. a (...) sp. z o.o. w W. została zawarta umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Z tytułu zawartej umowy (...) sp. z o.o. w W. wystawiła na jego rzecz fakturę VAT nr (...) oraz rozliczenia nr (...) i nr (...). Rozliczenie nr (...) z dnia 2 lipca 2014 roku opiewające na kwotę 141,22 zł, obejmowało niedopłatę za usługę dostarczenia internetu w wysokości 91,22 zł i opłatę za brak zwrotu sprzętu w terminie w wysokości 50 zł ( umowa o świadczenie usług k. 19-20, dokumenty księgowe k. 44-47).
Usługi były świadczone przez (...) Polska do 1 kwietnia 2014 roku. Sprzęt został zwrócony w dniu 18 czerwca 2014 roku. Od daty wystawienia ostatniego rozliczenia (...) Polska nie żądała od K. Z. zapłaty ( zeznania E. Z. k. 63-63v, odpowiedź na korespondencję k. 56).
W dniu 16 września 2016 roku pomiędzy (...) sp. z o.o. w W. a F. S. Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym z siedzibą w W. została zawarta umowa cesji wierzytelności mającej przysługującej wobec K. Z. w wysokości 141,22 zł ( umowa cesji wierzytelności k. 21-30) .
Pismem z dnia 31 stycznia 2017 roku F. (...) wezwał K. Z. do zapłaty w/w kwoty wraz z odsetkami w wysokości 32,96 zł ( wezwanie do zapłaty k. 49). Żądana kwota nie została uiszczona.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów złożonych do akt przez strony. W odniesieniu do dokumentów, które zostały przedłożone w formie zwykłych kserokopii, strony nie zakwestionowały rzetelności ich sporządzenia ani nie żądały złożenia przez stronę przeciwną ich oryginałów (zgodnie z art. 129 kpc). Również i Sąd badając te dokumenty z urzędu, nie dopatrzył się w nich niczego, co uzasadniałoby powzięcie jakichkolwiek wątpliwości co do ich wiarygodności i mocy dowodowej, dlatego stanowiły podstawę dla poczynionych w sprawie ustaleń. W ocenie Sądu dowody te, w zakresie, w jakim stanowiły podstawę poczynionych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych, tworzą razem zasadniczo spójny i nie budzący wątpliwości w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a przez to zasługujący na wiarę materiał dowodowy.
Podstawą ustalenia stanu faktycznego stały się także zeznania świadka E. Z., matki pozwanego, którym Sąd dał wiarę w całości. Dodatkowo czyniąc ustalenia faktyczne Sąd uwzględnił zgodne twierdzenia stron w trybie art. 229 kpc oraz twierdzenia strony, którym przeciwnik nie zaprzeczył w trybie art. 230 kpc.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje
Powództwo jako nieudowodnione nie zasługuje na uwzględnienie. Nie ulega wątpliwości, iż podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia każdej sprawy cywilnej stanowi materiał procesowy (tzn. fakty i dowody) zebrany w toku postępowania, o czym przesądza treść art. 316 § 1 i art. 328 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 roku – Kodeks postępowania cywilnego (tj. Dz. U. z 2016 roku, poz. 1822 ze zm., powoływany dalej w skrócie jako kpc). Jednak zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku – Kodeks cywilny (tj. Dz. U. z 2017 roku, poz. 459, powoływany dalej w skrócie jako kc) oraz art. 232 kpc to strony obowiązane są wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Powyższe przepisy stanowią normatywną podstawę zasady kontradyktoryjności, zgodnie z którą ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania cywilnego. To one są wyłącznym dysponentem toczącego się postępowania, do nich należy gromadzenie materiału i wreszcie to one ponoszą odpowiedzialność za jego wynik ( vide: uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1996 roku, I CKU 45/96, OSNC 1997, nr 6–7, poz. 76, z glosą A. Zielińskiego, Palestra 1998, nr 1–2, s. 204; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1997 roku, II CKN 70/96, OSNC 1997, nr 8, poz. 113).
Przenosząc powyższe zasady na grunt niniejszej sprawy należy w pierwszej kolejności zaznaczyć, że strona powodowa nie sprecyzowała w pozwie przedmiotu swego żądania, a więc z czego wywodzi roszczenie zapłaty kwot 141,22 złotych. Na podstawie złożonych przez nią dokumentów Sąd jedynie może się domyślać, że kwota ta wynika z dokumentu księgowego – rozliczenia nr (...) z dnia 2 lipca 2014 roku, obejmującego kwoty z tytułu niedopłaty za abonament i opłatę za brak zwrotu sprzętu w terminie. Okoliczności te dodatkowo uprawomocnił pozwany, składając oświadczenia i dokumenty w sprawie.
Tym niemniej nie zmienia to konkluzji, iż strona powodowa, na której spoczywał ciężar udowodnienia żądania zarówno co do zasady, jak i co do wysokości, nie wykazała powyższych okoliczności. Nie można bowiem uznać, że złożenie do akt sprawy umowy o świadczenie usług, regulaminu oraz dokumentów księgowych wystawionych na rzecz pozwanego, jest dostatecznym wywiązaniem się z obowiązku wynikającego z art. 6 kc. Przede wszystkim powodowy Fundusz nie udowodnił w ogóle, że pozwany nie wywiązał się z umowy łączącej go z pierwotnym wierzycielem. Należy pokreślić, że zachodzi zasadnicza różnica między oświadczeniem o istnieniu faktu, a dowodzeniem faktu. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto, że faktura stanowi powszechnie przyjęty dokument rozliczeniowy. Jej doręczenie umożliwia dłużnikowi podjęcie czynności mających na celu sprawdzenie, czy świadczenie jest zasadne, tak co do istnienia, jak i co do wysokości. Umożliwia też podjęcie czynności zmierzających do spełnienia świadczenia ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1987 roku, IV CR 461/86, LEX nr 8802, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 1992 roku, III CZP 56/92, OSNC 1992/12/219, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2001 roku, I CKN 323/99, OSNC 2002/7-8/94). Faktura, jako dokument rozrachunkowy, nie stanowi jednak dowodu wykonania umowy w sposób uzasadniający żądanie zapłaty wynagrodzenie . Dłużnik zobowiązany jest świadczyć to, co stwierdzono w dokumencie rozliczeniowym, gdy wynika to z istniejącego stosunku zobowiązaniowego.
Ponadto, strona powodowa nie wykazała w żaden sposób wysokości dochodzonego roszczenia. Wskazać należy, że zgodnie z § 1 Ogólnych Warunków Umowy Abonenckiej, usługi świadczone były zgodnie z Regulaminem świadczenia usług i (...), stanowiącymi jej integralną część. Dokumentów tych, z których wynikałaby wysokość domniemanego zadłużenia pozwanego, strona powodowa nie przedłożyła. Sąd nie był zatem w stanie zweryfikować wysokości żądania powoda dochodzonego niniejszym pozwem – ani w zakresie ewentualnej niedopłaty za świadczone usługi telekomunikacyjne, jak w zakresie opłaty za brak zwrotu sprzętu w terminie. Nie przedstawiono dokumentu z którego wynikałoby, iż opłata za brak zwrotu sprzętu w terminu to właśnie 50 złotych. Tym bardziej nie ma dowodów na to, iż tego rodzaju postanowienie zaakceptował pozwany.
Wziąwszy pod uwagę braki w materiale dowodowym przedstawionym przez stronę powodową i uchybienie przez powoda w/w obowiązkom w zakresie ciężaru dowodu, nie zostało wykazane by istniało ze strony pozwanego jakiekolwiek zadłużenie wobec wierzyciela pierwotnego, a zatem również wobec powodowego Funduszu. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd oddalił powództwo (pkt I sentencji). O kosztach postępowania (pkt II sentencji) Sąd orzekł na podstawie art. 98 kpc, zgodnie z wyrażoną w nim zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania.
Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności faktyczne i treść przepisów prawa, Sąd orzekł jak w sentencji.
Zarządzenie: (...).