Treść orzeczenia
Sygn. akt XIII U 1163/16
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 10 kwietnia 2017 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie XIII Wydział Ubezpieczeń Społecznych w składzie:
SSO Rafał Młyński
st. sekr. sądowy Magdalena Kruk po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2017 r. w Warszawie na rozprawie sprawy B. K.-B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) w W. o wysokość emerytury na skutek odwołania B. K.-B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) w W. z dnia 12 lutego 2016 r. nr (...) zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że do ustalenia wysokości emerytury B. K.-B. przyjmuje wynagrodzenia z 20 najkorzystniejszych lat z okresu podlegania ubezpieczeniu tj. od 1997 roku do 1985 roku i od 2000 roku do 2010 r. ze wskaźnikiem wysokości podstawy wymiaru wynoszącym 57,39 %.
Uzasadnienie
Decyzją z 12 lutego 2016 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) w W. powołując się na przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych przeliczył emeryturę B. K.-B. od 1 listopada 2015 r. (k. 143 a.r.).
Od powyższej decyzji odwołanie złożyła B. B. (2) wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przeliczenie jej emerytury z uwzględnieniem wynagrodzenia z 20 lat kalendarzowych w okresie 1977-1985 i 2000-2010 (k. 2, 3, 20 a.s.).
Organ emerytalny w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie wskazując, iż zaskarżona decyzja jest prawnie oraz faktycznie uzasadniona (k. 4, 5 a.s.).
Sąd Okręgowy ustalił, co następuje
B. B. (2), ur. (...), w dniu 24 maja 2010 r. złożyła wniosek o emeryturę. Do wniosku odwołująca dołączyła dokumenty potwierdzające pozostawanie w ubezpieczeniu do 30 kwietnia 2010 r. (k. 1 i nast. a.r.).
Prawo do emerytury zostało przyznane odwołującej decyzją z 18 października 2010 r. od 1 maja 2010 r., tj. od miesiąca złożenia wniosku. Świadczenie wyliczono zgodnie z art. 183 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS, tj. jako 70% emerytury obliczonej na podstawie art. 53 ustawy oraz 30% emerytury obliczonej na podstawie art. 26 ustawy. Podstawę wymiaru emerytury w części wyliczanej zgodnie z art. 53 ustalono w oparciu o wynagrodzenie odwołującej z lat 2000 - 2009. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 55,02% i został pomnożony przez kwotę bazową 2.716,71 zł (k. 111 a.r.).
W dniu 23 listopada 2015 r. skarżąca złożyła do organu rentowego wniosek o przeliczenie emerytury zgodnie z art. 111 ust. l pkt 3 ustawy emerytalnej, tj. o uwzględnienie w podstawie jej wymiaru, w części ustalanej według dotychczasowych zasad, wynagrodzenia z 20 lat kalendarzowych od 1977 r. do 1986 r. oraz od 2000 r. do 2009 r. (k. 129 a.r.).
Zaskarżoną decyzją z 12 lutego 2016 r. organ rentowy przeliczył emeryturę B. K.-B. od 1 listopada 2015 r. (k. 143 a.r.).
Organ uwzględnił w podstawie wymiaru kapitału początkowego i emerytury wszystkie kwoty podane w dokumentach przedstawionych przez odwołującą oraz w potwierdzeniu ZUS za okres ubezpieczenia za lata 2000-2010. Do wyliczenia kapitału początkowego przyjęto wynagrodzenia wykazane w zaświadczeniach Rp - 7 z wyjątkiem okresów, za które odwołująca przedstawiła wyłącznie legitymację ubezpieczeniową (VIII-IX/1977 r.) i dokumenty z akt osobowych (IX/1981 r. - XI/1981 r.). Za okres X/1979 r. - IV/1981 r. (zatrudnienie w (...) Ż.) organ przyjął wynagrodzenie minimalne z uwagi na brak dowodów potwierdzających wysokość zarobków osiąganych przez skarżącą w tym czasie. W 1986 r. odwołująca nie podlegała ubezpieczeniu (okoliczność bezsporna).
W zaskarżonej decyzji nie uwzględniono w podstawie wymiaru emerytury wynagrodzenia za 2010 r. i odmówiono odwołującej wyliczenia tego świadczenia w oparciu o wynagrodzenie z 20 lat kalendarzowych (okoliczność bezsporna).
Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury, hipotetycznie wyliczony w oparciu o wynagrodzenie z 20 lat, tj. z lat 1977 - 1985 oraz 2000 – 2010 wynosi 57, 39% (k. 27 a.s.).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy i aktach emerytalnych. W ocenie Sądu treść dokumentów nie budzi wątpliwości. Według Sądu ten materiał dowodowy jest przekonujący oraz rzetelny dlatego uznany został za wiarygodną podstawę ustaleń faktycznych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Odwołanie B. K.-B. zasługiwało na uwzględnienie.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było ustalenie prawidłowej wysokości świadczenia emerytalnego odwołującej. Przedmiotem sporu było zatem to, czy organ rentowy zasadnie odmówił przeliczenia odwołującej podstawy wymiaru emerytury z uwzględnieniem kwot wynagrodzeń uzyskanych w latach 1977-1985 i 2000-2010.
Stosownie do art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.) podstawę wymiaru emerytury i renty stanowi ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych, wybranych przez zainteresowanego z ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę lub rentę, z uwzględnieniem ust. 6 i art. 176. W przypadku gdy zainteresowany w ciągu 20 lat poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłosił wniosek o emeryturę, pobierał przez więcej niż 10 lat zasiłek przedemerytalny, podstawę wymiaru emerytury stanowi ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zainteresowany nabył prawo do tego zasiłku.
Według art. 15 ust. 2a cyt. ustawy, jeżeli nie można ustalić podstawy wymiaru składek w okresie pozostawania w stosunku pracy wskazanym do ustalenia podstawy wymiaru emerytury i renty, za podstawę wymiaru składek przyjmuje się kwotę obowiązującego w tym okresie minimalnego wynagrodzenia pracowników, proporcjonalnie do okresu podlegania ubezpieczeniu i wymiaru czasu pracy.
Stosownie do art. 111 ust. 1 i 2 cyt. ustawy wysokość emerytury lub renty oblicza się ponownie, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, od podstawy wymiaru ustalonej w myśl art. 15, jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego:
1) z liczby kolejnych lat kalendarzowych i w okresie wskazanym do ustalenia poprzedniej podstawy wymiaru świadczenia,
2) z kolejnych 10 lat kalendarzowych wybranych z 20 lat kalendarzowych, poprzedzających bezpośrednio rok kalendarzowy, w którym zgłoszono wniosek o przyznanie emerytury lub renty albo o ponowne ustalenie emerytury lub renty, z uwzględnieniem art. 176,
3) z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu, przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie emerytury lub renty
- a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy od poprzednio obliczonego. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru, obliczony na zasadach określonych w art. 15, mnoży się przez kwotę bazową ostatnio przyjętą do obliczenia świadczenia. Podstawa wymiaru emerytury lub renty, ustalona na zasadach określonych powyżej, podlega wszystkim waloryzacjom przysługującym do dnia zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie tej podstawy.
Artykuł 111 powoływanej ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych umożliwia ubezpieczonym ponowne ustalenie podstawy wymiaru emerytury lub renty w sytuacji, gdy ubezpieczony wskaże do przeliczenia świadczenia okresy ubezpieczenia przypadające przed jego przyznaniem lub zgłoszeniem wniosku o ponowne ustalenie uprawnień, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru - przy uwzględnieniu tych okresów - jest wyższy od poprzednio obliczonego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 października 2015 r., sygn. III AUa 123/15, Legalis nr 1393080).
W niniejszej sprawie odwołująca domagała się przeliczenia wysokości świadczenia emerytalnego z 20 najkorzystniejszych lat kalendarzowych, przy uwzględnieniu zarobków za lata 1977-1985 i 2000-2010. W okolicznościach sprawy nie było kwestionowane przez B. B. (2) wynagrodzenie uwzględnione przez organ rentowy za lata 1977-1985 i 2000-2010. Odwołująca nie wniosła zastrzeżeń do hipotetycznego wyliczenia, które przeprowadził organ rentowy (k. 27 a.s.).
W ocenie Sądu w świetle okoliczności faktycznych niniejszej sprawy istniały podstawy do przyjęcia wyższego wskaźnika podstawy wymiaru emerytury odwołującej w wysokości 57,39%. Współczynnik ten okazał się bowiem wyższy od obliczonego poprzednio, czyli 55,02%. W świetle powoływanych przepisów niezasadne jest stanowisko organu rentowego o braku podstaw do uwzględnienia wynagrodzenia uzyskanego przez odwołującą w 2010 r., skoro w roku tym odwołująca pracowała do 30 kwietnia 2010 r., a zatem w okresie tym podlegała ubezpieczeniom. Wyłączenie tego okresu pozostawałoby w sprzeczności z zasadą wzajemności, albowiem w spornym okresie od stycznia do kwietnia 2010 r. skarżąca wniosła wkład w system ubezpieczeń w postaci uiszczonych składek, a wynagrodzenie z tego okresu winno zostać uwzględnione przy przeliczaniu jej emerytury.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. orzeczono, jak w sentencji.
SSO Rafał Młyński
(...)