Treść orzeczenia
Sygn. akt XII Gz 538/14
Postanowienie
Dnia 2 lipca 2014 r.
Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział XII Gospodarczy-Odwoławczy
w składzie:
Przewodniczący: S SO Janusz Beim
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lipca 2014 r. sprawy z powództwa: (...) R. P., (...) spółki jawnej w O. przeciwko: J. R. i J. S. o zapłatę na skutek zażalenia pozwanego J. R. na postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie Wydział IV Gospodarczy z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt IV GNc 6155/13/S postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 lutego 2014 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa -Śródmieścia w Krakowie, Sąd Gospodarczy odrzucił sprzeciw pozwanego J. R. od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 8 stycznia 2014 r.
W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że pozwany wniósł sprzeciw po upływie dwutygodniowego terminu biegnącego od dnia doręczenia. Sąd wskazał, że odpis nakazu zapłaty doręczono pozwanemu w dniu 16 stycznia 2014 r., natomiast sprzeciw nadany został za pośrednictwem Poczty 31 stycznia 2014 r.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podał Sąd art. 504 § 1 k.p.c.
Pozwany J. R. zaskarżył zażaleniem powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia i ponownego doręczenia nakazu zapłaty, ewentualnie jego zmiany i nadania biegi sprzeciwowi.
Zarzucił, że nakaz zapłaty nie został mu prawidłowo doręczony, tj. stosownie do art. 133 § 2a k.p.c. na ujawniony w rejestrze adres spółki cywilnej, której pozwany jest wspólnikiem. Wskazał, że nakaz doręczono na adres jego zamieszkania, co zdaniem żalącego stanowi naruszenie przepisów postępowania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Zażalenie nie jest uzasadnione, albowiem brak podstaw do wzruszenia zaskarżonego postanowienia.
Odpis nakazu zapłaty z dnia 8 stycznia 2014 r. został prawidłowo doręczony pozwanemu na podany w pozwie adres jego zamieszkania.
Wyjaśnić trzeba, że pozwany jest wspólnikiem spółki cywilnej, a kwestia doręczania pism sądowych osobom fizycznym będącym wspólnikami spółki cywilnej wymaga uwzględnienia, że istota spółki cywilnej wyczerpuje się w wielostronnym stosunku zobowiązaniowym łączących jej wspólników. Spółka cywilna nie ma osobowości prawnej (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów SN z dnia 31 marca 1993 r., III CZP 176/92, OSNCP 1993, nr 10, poz. 171) ani też zdolności prawnej także w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej (uchwała składu siedmiu sędziów SN z dnia 26 stycznia 1996 r., III CZP 111/95, OSNC 1996, nr 5, poz. 63). Nie podlega wpisowi do rejestru sądowego i nie może występować pod własną firmą. Obowiązek działania przedsiębiorcy pod firmą (art. 43 ( 2) § 1 k.c.) w przypadku spółki cywilnej oznacza, że firma nie przysługuje spółce cywilnej, lecz jej wspólnikom, z których każdy ma odrębną firmę (imię i nazwisko). Według H. Pietrzkowskiego, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Część trzecia. Postępowanie egzekucyjne, Warszawa 2006, s. 62, posługiwanie się w obrocie nazwą przedsiębiorstwa prowadzonego przez wspólników nie dowodzi powstania odrębnej od wspólników struktury działającej na zewnątrz; jest więc swego rodzaju nadużyciem w stosunkach z kontrahentami. Utrwalona jest judykatura Sądu Najwyższego przyjmująca, że działalność gospodarcza prowadzona przez spółkę cywilną pozostaje działalnością samych wspólników (np. uzasadnienie wyroku z dnia 14 grudnia 1990 r., I CR 529/90, OSNCP 1992, nr 7-8, poz. 136). Jej oznaczenie jako strony wymaga wskazania imion i nazwisk wszystkich wspólników oraz ich adresów (art. 126 § 1 k.p.c. i postanowienie SN z dnia 3 lutego 1995 r., II CRN 157/94, OSNC 1995, nr 7-8, poz. 116). Proces przeciwko spółce cywilnej zatem jest w istocie procesem przeciwko jej wspólnikom. Zatem to wspólnikom należy doręczyć pisma sądowe stosując odpowiednio reguły obowiązujące przy doręczaniu pism dla osoby fizycznej. Zgodnie zaś z art. 133 § 1 k.p.c. jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście, tj. na adres zamieszkania. Przy tym, stosownie do art. 138 § 1 k.p.c., jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo sądowe dorosłemu domownikowi.
Powołany przez pozwanego w zażaleniu przepis art. 133 § 2a k.p.c. nie znajduje zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy, ponieważ odnosi się on do przedsiębiorców i wspólników spółek handlowych, wpisanych do rejestru sądowego na podstawie odrębnych przepisów, tj. do podmiotów wpisanych do Krajowego Rejestru Sądowego. Pozwany natomiast jako wspólnik spółki cywilnej podlega wpisowi do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIIDG), która nie jest rejestrem sądowym.
W niniejszej sprawie przesyłkę zawierającą odpis nakazu zapłaty odebrała w dniu 16 stycznia 2014 r. żona pozwanego, „dorosły domownik”, co wynika z treści adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k.22). Doręczenie to było prawidłowe, a zatem od jego daty – 16 stycznia 2014 r. – rozpoczął bieg dwutygodniowy termin do wniesienia sprzeciwu. Pozwany wniósł sprzeciw w dniu 31 stycznia 2014 r., tj. dzień po upływie terminu. W konsekwencji sprzeciw jako spóźniony podlegał odrzuceniu, a zażalenie na to postanowienia jako nieuzasadnione – oddaleniu.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.
SSR M. Kowalska