Treść orzeczenia
Sygn. akt XI W 8631/15
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 22 marca 2016 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Agnieszka Bazyluk
Protokolant: Beata Jaworska
przy udziale oskarżyciela K. K. po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2016 roku w Warszawie sprawy R. E. L. córki R. i H. urodzonej dnia (...) w W. obwinionej o to, że: w dniu 5 sierpnia 2014 r. w siedzibie Straży Miejskiej na ul. (...) w W., będąc właścicielem pojazdu marki O. o numerze rejestracyjnym (...), wbrew obowiązkowi, nie wskazała na żądanie uprawnionego organu, komu powierzyła w/w pojazd do kierowania w dniu 21.04.2014 r. o godzinie 14:43 na ul. (...). (...) (...) w W., to jest za wykroczenie z art. 96 § 3 Kodeksu Wykroczeń;
Orzeka
I obwinioną R. E. L. uniewinnia od dokonania zarzucanego jej czynu; II na podstawie art. 118 § 2 kpw ustala, iż koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.
Uzasadnienie
Na podstawie całokształtu okoliczności faktycznych ujawnionych w toku rozprawy, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 21.04.2014 R., o godz. 14:43 przy ul. (...). (...) (...) w W. za pomocą urządzenia samoczynnie rejestrującego pomiar prędkości, zostało wykonane zdjęcie pojazdowi marki O. o numerze rejestracyjnym (...), którego kierowca nie zastosował się do ograniczenia prędkości określonego ustawą i przekroczył dozwoloną prędkość o 34 km/h. W związku z popełnieniem wyżej wymienionego czynu, Straż Miejska (...) W. podjęła czynności wyjaśniające, aby ustalić tożsamość sprawcy. W dniu 24.04.2014 r. na podstawie zasobów bazy Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono, iż właścicielem pojazdu jest R. L..
Właścicielce przedmiotowego pojazdu zostało wysłane za pośrednictwem poczty wezwanie wraz z formularzami oświadczeń do wyrażenia zgody na ukaranie mandatem karnym za popełnienie wykroczenia z art. 92a kw, do wskazania kierowcy, który prowadził pojazd w dniu popełnienia czynu oraz formularz oświadczenia do wyrażenia zgody na przyjęcie mandatu karnego w przypadku niewskazania osoby kierującej pojazdem. Poczta ta, wysłana na adres ul. (...), (...)-(...) W. nie została podjęta. Z uwagi na powyższe do obwinionej ponownie wysłano tożsamo wezwanie, które zostało odebrane przez nią osobiście w dniu 29.07.2014 r.
W dniu 06.08.2014 r. R. L. stawiła się w siedzibie Straży Miejskiej, gdzie złożyła pisemne oświadczenie, jednocześnie wnosząc o umorzenie postępowania. Ponadto w dniu 27 kwietnia 2015 roku do siedziby Straży Miejskiej wpłynęły obszerne wyjaśnienia obwinionej w sprawie.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody: notatkę urzędową (k. 1-3), wezwania (k. 4, 6), zwrotne potwierdzenie odbioru (k. 5, 7), oświadczenie (k. 8), pismo (k. 15-16).
Obwiniona na rozprawie w dniu 17 marca 2016 roku wyjaśniła, że w dniu 6 sierpnia 2014 roku osobiście stawiła się w siedzibie Straży Miejskiej, gdzie złożyła w sprawie pisemne oświadczenie. Obwiniona oświadczyła, że nie jest w stanie wskazać, komu powierzyła pojazd do kierowania w dniu 21 kwietnia 2014 r. Wskazała, iż w siedzibie Straży Miejskiej nie okazano jej zdjęcia z fotoradaru i pozwolono na złożenie pisemnego oświadczenia. W pisemnych wyjaśnieniach datowanych na dzień 22.04.2015 r. obwiniona potwierdziła, że mimo problemów zdrowotnych stawiła się w siedzibie Straży Miejskiej, wykazując dobrą wolę i chęć zadośćuczynienia obowiązkom polegającym na wskazaniu osoby kierującej pojazdem. Wskazała, że nie otrzymała wówczas żadnych wskazówek ani pouczeń.
Sąd zważył, co następuje
Sąd nie znalazł powodu, aby odmówić wiarygodności wyjaśnieniom obwinionej. Obwiniona w sposób logiczny i spójny przedstawiła zaistniały w sprawie stan faktyczny. Relacja obwinionej jest zbieżna z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Nie ulega bowiem wątpliwości, że obwiniona w dniu 6 sierpnia 2015 roku stawiła się w siedzibie Straży Miejskiej i pozostawiła tam pismo określonej treści. Ponadto wskazać należy, że oskarżyciel publiczny na rozprawie w dniu 17 marca 2016 roku potwierdził, że Straż Miejska dysponowała wyraźnym zdjęciem pojazdu i gdyby obwiniona o nie poprosiła, zapewne rozpoznałaby osobę kierującą pojazdem.
Sąd dokonując ustaleń stanu faktycznego w sprawie poza wyjaśnieniami obwinionej oparł się również na ujawnionym bez odczytywania na podstawie art. 76 § 1 kpw materiale dowodowym w postaci: notatek urzędowych (k. 1-3, 18, 19, 20), wezwań (k. 4, 6), zpo (k. 5, 7), oświadczenia (k. 8), pisma (k. 15-16). Sąd uznał powyższe dokumenty za w pełni wiarygodne. Strony nie kwestionowały ich prawdziwości ani autentyczności. Sąd z urzędu nie dostrzegł powodów, dla których należałoby im odmówić wiarygodności i mocy dowodowej.
Wykroczenie stypizowane w art. 96 § 3 Kodeksu wykroczeń popełnia ten, kto nie wskaże na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Popełnienie wykroczenia opisanego w tym przepisie zagrożone jest karą przewidzianą w art. 96 § 1 kw, to jest karą grzywny.
Analizując stan prawny należy zauważyć, iż konkretnie użyte w treści przepisu art. 96 §3 kw określenie czynności jako "wskazanie" wymaga od zobowiązanych podmiotów aprobującego, pozytywnego zachowania. W związku z powyższym znamię wykroczenia określonego w art. 96 § 3 kw zostanie wypełnione wyłącznie wtedy, gdy dojdzie do bezczynności bądź zaniechania podmiotu zobowiązanego. Chodzi tutaj przede wszystkim o takie sytuacje, w których osoba zobowiązana odebrała kierowane do niej pismo uprawnionego organu i nie udzieliła na nie właściwej odpowiedzi (odmowa udzielenia informacji) lub w ogóle nie odpowiedziała na wezwanie. Nadto, aby przypisać obwinionej popełnienie wykroczenia z art. 96 § 3 kw konieczne jest spełnienie łącznie przesłanek wskazujących, iż obwiniona była właścicielem lub posiadaczem pojazdu; obwiniona powierzyła innej osobie swój pojazd do kierowania lub używania; uprawniony organ wezwał obwinioną do wskazania komu powierzył on pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie; obwiniona po otrzymaniu wezwania nie wskazał komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie.
W świetle całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy nie ulega wątpliwości,
iż w dniu 21.04.2014 r. o godz. 14:43 w W. przy Al. (...), kierujący pojazdem marki O. o numerze rejestracyjnym (...) przekroczył dozwoloną prędkość o 34 km/h. Nie ma również wątpliwości, co do tego, że właścicielem przedmiotowego pojazdu jest obwiniona R. L.. Na podstawie art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, obwiniona, będąc właścicielem pojazdu była obowiązana do wskazania, komu powierzyła pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie na żądanie uprawnionego organu tj. Straży Miejskiej. Przy czym należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 78 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym, właściciel pojazdu może uchylić się od obowiązku wskazania na żądanie uprawnionego organu komu pojazd został powierzony do używania lub kierowania w oznaczonym czasie jedynie w sytuacji, gdy pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec. W niniejszej sprawie nie zachodzą wyżej wymienione przesłanki uwalniające obwinioną od odpowiedzialności.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż obwiniona osobiście odebrała wezwanie i stawiła się osobiście w Straży Miejskiej, gdzie w dniu 6 sierpnia 2014 roku złożyła pisemne oświadczenie, w którym w sposób jednoznaczny określiła, że z uwagi na zbyt długi upływ czasu, nie jest w stanie wskazać komu powierzyła pojazd do kierowania lub używania. W ocenie Sądu takie zachowanie obwinionej wskazuje na to, że nie miała ona zamiaru popełnienia wykroczenia. Z materiału wynika również, że pomimo posiadania możliwości , Straż Miejska nie okazała obwinionej zdjęcia z fotoradaru, dokumentującego pierwotne wykroczenie drogowe. Oskarżyciel publiczny na rozprawie w dniu 17 marca 2016 roku oświadczył, że przedmiotowe zdjęcie było wyraźne, w związku z czym obwiniona z pewnością rozpoznałaby, kto kierował jej pojazdem. W ocenie Sądu obwiniona nie ma obowiązku znać trybu procedowania Straży Miejskiej, w związku z tym to organ bez wyraźnego żądania powinien okazać obwinionej zebraną w sprawie dokumentację fotograficzną. Zdaniem Sądu wypełnienie tego obowiązku przez organ, pozwoliłoby na uniknięcie wszczęcia i prowadzenia postępowania o wykroczenie z art. 96 § 3kw przeciwko obwinionej. Obwinionej nie okazano zdjęcia z fotoradaru uniemożliwiając jej wskazanie osoby, której powierzyła pojazd. Obwiniona nie odmówiła wskazania tej osoby, zaś zdjęcie, z uwagi na jego czytelność pozwoliłoby na wywiązanie się z ustawowego obowiązku określonego w art. 78 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym. Gdyby obwiniona po okazaniu jej czytelnego zdjęcia odmówiłaby wskazania, komu powierzyła pojazd do używania lub kierowania, wtedy możliwe byłoby rozważanie jej odpowiedzialności za wykroczenie z art. 96§3 kw. Zatem w tej sytuacji, gdy obwiniona stawiła się do siedziby Straży Miejskiej z oświadczeniem, iż nie może wskazać , komu powierzyła pojazd, w sytuacji dysponowania czytelnym zdjęciem, Straż Miejska powinna umożliwić obwinionej ustosunkowanie się do okazanego zdjęcia. Tym samym skierowanie wniosku o ukaranie należy uznać za przedwczesne, gdyż obwiniona zarzucanego jej czynu nie popełniła.
Wobec powyższego Sąd R. T. L. uniewinnił od dokonania zarzucanego jej czynu.
W sprawie, w której wniosek o ukaranie złożył oskarżyciel publiczny i w której uniewinniono obwinionego Sąd ustala, iż koszty postępowania ponosi Skarb Państwa, o czym orzeczono na podstawie art. 118 § 2 kpw.