descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt XI W 4755/13

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 20 marca 2014 roku

Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie, XI Wydział Karny

w składzie:

Przewodniczący: SSR Michał Kowalski

Protokolant: Aleksandra Szustakiewicz, Marta Boratyńska

Uzasadnienie

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W nocy 29/30 listopada 2012 roku w W.na ul. (...)obwiniony M. K.kierował pojazdem marki (...) o numerze rejestracyjnym (...).

Obwiniony wykonywał przewóz drogowy. Przewoził pasażera – M. S., który na ulicy (...) w W. zatrzymał wyżej wymieniony pojazd jako taksówkę.

Samochód obwinionego został zatrzymany do kontroli przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego P. J. i R. K..

Obwiniony wykonywał przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków i warunków tego przewozu, określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. Poruszał się pojazdem niespełniającym wymogu konstrukcyjnego, koniecznego przy wykonywaniu przewozu okazjonalnego, stanowiącego, że przewóz taki wykonuje się pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Nadto naruszył zakaz umieszczania na pojeździe danych przedsiębiorcy. Samochód (...), którym poruszał się obwiniony przeznaczony był do przewozu maksymalnie 5 osób włącznie z kierowcą. Na pojeździe znajdowały się naklejone napisy z numerem telefonu i nazwą firmy.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody:



wyjaśnienia obwinionego M. K. (k. 48)



zeznania świadka P. J. (k. 49);



zeznania świadka M. S. (k. 59v, 95);



protokół kontroli z załącznikami (k. 1-2, 54-58, 60, 62-64);



notatkę urzędową (k. 7-9).

Obwiniony M. K. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że w ramach wykonywanej pracy otrzymywał tzw. zlecenia na przewiezienie osoby, która zażądała jakiejś takiej ochrony, żeby ją bezpiecznie przewieźć z miejsca A do miejsca B. W okolicznościach niniejszej sprawy otrzymał zlecenie przez radio, żeby zabrać mężczyznę z ulicy (...). Gdy podjeżdżał pod wskazany adres, zauważył mężczyznę machającego do niego ręką. Podjechał, zatrzymał się, mężczyzna otworzył drzwi i wsiadł do samochodu i prosił o zawiezienie go – obwiniony nie pamięta na jaką ulicę. Pasażer wysiadł następnie z samochodu. Spotkał się z jakimś mężczyzną i po kilku minutach wsiadł z powrotem i prosił o zawiezienie go na ulicę (...). Tam obwiniony stanął i zaczął z pasażerem regulować należność za usługę. Wtedy podeszła do niego Inspekcja Transportu Drogowego. Wyjaśnił, że jechał samochodem przeznaczonym do przewozu 5 osób. Przyznał, że na samochodzie umieszczony był numer telefonu i nazwa firmy (...). Pasażer nie miał bagaży. Wygląda na to, że pasażer chciał siebie przewieźć (k. 48).

Sąd zważył, co następuje

Odnośnie poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych

Stan faktyczny ustalony na podstawie wskazanego wyżej materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie niniejszej nie budzi żadnych wątpliwości.

Wiarygodne są wyjaśnienia obwinionego, z których wynika, że był on kierowcą przedmiotowego pojazdu w miejscu i czasie wskazanym w zarzucie wniosku o ukaranie. Obwiniony potwierdził fakt przewozu pasażera. Wyjaśnił, że jechał samochodem przeznaczonym do przewozu 5 osób. Przyznał, że na samochodzie umieszczony był numer telefonu i nazwa firmy (...). Okoliczności te są bezsporne. Nie zasługuje na uwzględnienie jedynie ocena prawna zachowania obwinionego prezentowana przez niego samego w toku wyjaśnień, której wynikiem było nieprzyznanie się do popełnienia zarzuconego czynu.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka P. J. (k. 49) - inspektora Inspekcji Transportu Drogowego. Zeznania tego świadka są jasne, pełne, logiczne i zgodne z doświadczeniem życiowym. Ich treść koresponduje z pozostałym wskazanym wyżej materiałem dowodowym w sprawie - z treścią notatki urzędowej oraz treścią protokołu kontroli wraz z załącznikami.

Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadka M. S.(k. 59v, 95) – pasażera kontrolowanego pojazdu, którym kierował obwiniony. Z zeznań tego świadka wynika, że zatrzymał machnięciem ręki wyżej wymieniony pojazd oznaczony napisami(...) i poprosił jego kierowcę o zawiezienie go pod stadion (...)w W.przy ul. (...). Kierowca po wykonaniu kursu zażądał od świadka kwoty 17 złotych i na jego żądanie wydał mu wniosek fakturowy na tę kwotę.

Zeznania tego świadka są jasne, pełne, zgodne z doświadczeniem życiowym i logiczne. Znajdują one potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym w postaci zeznań P. J., treści notatki urzędowej i protokołu kontroli wraz z załącznikami.

Zeznania R. K. nic do sprawy nie wniosły. Świadek nie pamiętała okoliczności zdarzenia.

Sąd uznał nadto za wiarygodne protokoły i dokumenty ujawnione w toku rozprawy. Nie zachodzą bowiem żadne okoliczności mogące podważyć ich wiarygodność, korespondują one z zeznaniami P. J.i M. S.. W szczególności nie budzi żadnych wątpliwości Sądu protokół kontroli, którego wnioski i ustalenia znajdują potwierdzenie w dołączonych do niego załącznikach, w tym kopii dowodu rejestracyjnego przedmiotowego (...) (k. 57) i zdjęciach tego pojazdu (k. 63-64).

Odnośnie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego obwinionemu.

Sąd w wyroku opisał czyn przypisany obwinionemu pod kątem ustawowych znamion wykroczenia, które tenże obwiniony popełnił.

Czyn przypisany obwinionemu wyczerpał dyspozycję art. 92 ust.

1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, który stanowi, że kierujący wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze grzywny w wysokości do 2.000 złotych.

W odniesieniu do czynu przypisanego obwinionemu - wykonując przewóz okazjonalny samochodem nieprzeznaczonym do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, obwiniony wykroczył przeciwko przepisowi art. 18 ust. 4a przedmiotowej ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. Nadto - przez umieszczenie na pojeździe danych przedsiębiorcy naruszył on zakaz z art. 18 ust. 5 cytowanej regulacji.

Przewozem drogowym w rozumieniu przedmiotowej ustawy o transporcie drogowym jest transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (WE) nr 561/2006" (art. 4 pkt 6a).

Transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również:

a)każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4,

b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy (art. 4 pkt 3).

Niezarobkowy przewóz drogowy to przewóz na potrzeby własne - każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a)pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b)przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c)w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d)nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych (art. 4 pkt 4);

Krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 pkt 1);

Międzynarodowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 pkt 2).

Przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego (art. 4 pkt 11);

Przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1173) (art. 4 pkt 7);

Przewóz regularny specjalny to niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (art. 4 pkt 9);

Przewóz wahadłowy to wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu łącznie następujących warunków:

a)każda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca początkowego,

b)miejsce początkowe i miejsce docelowe oznaczają odpowiednio miejsce rozpoczęcia usługi przewozowej oraz miejsce zakończenia usługi przewozowej, z uwzględnieniem w każdym przypadku okolicznych miejscowości leżących w promieniu 50 km (art. 4 pkt 10).

Mając na uwadze treść wyżej wskazanych przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, w okolicznościach sprawy niniejszej nie budzi żadnych wątpliwości, że obwiniony wykonywał przewóz drogowy – krajowy transport drogowy i przewóz okazjonalny.

Nie można w żaden sposób uznać, że obwiniony wykonywał niezarobkowy przewóz drogowy. Z wiarygodnych zeznań świadka M. S. bez żadnych wątpliwości wynika, że w sprawie chodziło o przewóz osób, a nie ochronę mienia. To odpłatne przewiezienie świadka jako pasażera nie było w żaden sposób przewozem wykonywanym pomocniczo w stosunku do innej - podstawowej działalności przewożącego, tj. ochrony mienia. Okoliczność taka nie znajduje żadnego potwierdzenia w faktach ustalonych przez Sąd.

Dokumenty złożone przez obronę w postaci udzielonej spółce (...) koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej (k. 27) i Regulaminu świadczenia usług transportu przez (...) Spółkę z o.o. (k. 28-30) nie zmieniają w żaden sposób oceny Sądu, że de facto w okolicznościach sprawy niniejszej obwiniony wykonywał przewóz drogowy – krajowy transport drogowy i przewóz okazjonalny w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym.

Zasadnym jest twierdzenie, iż obwiniony jest sprawcą wykroczenia, a nie jedynie czynu zabronionego. Jego czyn jest bezprawny (narusza normę sankcjonowaną i nie został popełniony

w okolicznościach wyłączających bezprawność), karalny (realizuje wszystkie znamiona czynu zabronionego i nie został popełniony

w okolicznościach wyłączających bezprawność), karygodny (jest czynem społecznie szkodliwym), jest to również czyn zawiniony przez obwinionego (popełniony w sytuacji, w której sprawca mógł postąpić zgodnie z nakazem zawartym w normie prawnej, nie zachodzi

w stosunku do niego żadna z ustawowych lub pozaustawowych okoliczności wyłączających winę). Stopień zawinienia wyznaczają: rozpoznawalność sytuacji – zarówno w sferze faktycznej, jak

i w płaszczyźnie jej prawnego wartościowania, możliwość przeprowadzenia prawidłowego procesu motywacyjnego i podjęcie decyzji o postąpieniu zgodnie z nakazem prawa oraz zdolność do pokierowania swoim postępowaniem. Ocena tych okoliczności prowadzi do wniosku, iż obwinionemu można postawić zarzut, że w czasie swojego bezprawnego, karalnego i społecznie szkodliwego czynu nie dał posłuchu normie prawnej.

Odnośnie wymiaru kary i pozostałych rozstrzygnięć.

Wymierzając karę obwinionemu M. K., Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 33 kw.

W przekonaniu Sądu orzeczona kara w swojej dolegliwości nie przekracza stopnia winy obwinionego, jest adekwatna do stopnia wymagalności zachowania zgodnego z prawem w odniesieniu do realiów sprawy. Stopień społecznej szkodliwości czynu nie był znaczny.

Wymierzając karę obwinionemu, Sąd miał na uwadze okoliczności wymienione w art. 33 § 2 kw - właściwości, warunki osobiste i majątkowe obwinionego, jego stosunki rodzinne, ustabilizowany tryb życia przed popełnieniem wykroczenia. Sąd miał na uwadze także niekaralność obwinionego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, iż orzeczona wobec obwinionego kara grzywny w wysokości 100 złotych jest sprawiedliwa. Sąd, wymierzając obwinionemu karę grzywny w takim wymiarze, miał na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec obwinionego, a także miał na względzie, aby kara była sprawiedliwa w odbiorze społecznym i zrealizowała cele prewencji ogólnej.

Orzeczenie o kosztach oparto na przepisie art. 624 § 1 kpk, który to na mocy art. 119 kpw znajduje odpowiednie zastosowanie

w postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Sąd kierował się w tym zakresie ustaleniem, że uiszczenie kosztów postępowania byłoby dla obwinionego zbyt uciążliwe, z uwagi na fakt, że nie osiąga on aktualnie żadnych dochodów, jest bezrobotny.