Treść orzeczenia
Sygn. akt XI W 420/15
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 7 stycznia 2016 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Michał Kowalski
Protokolant: Aleksandra Szustakiewicz, Paulina Adamska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 22 czerwca, 3 września, 2 października 2015 roku, 7 stycznia 2016 roku sprawy przeciwko E. K. córki Z. i K. urodzonej (...) w W. obwinionej o to, że: w dniu 27 sierpnia 2014 roku o godz. 9: 55 w W. na ulicy (...) na wysokości nr 4 A, kierując samochodem marki M. (...) nr rej. (...), wyprzedzała pojazdy na przejściu dla pieszych, tj. o wykroczenie z art. 97 kw w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym
I. obwinioną E. K. uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej czynu, który to czyn kwalifikuje z art. 97 kw w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym i za ten czyn na podstawie art. 97 kw skazuje ją, a na podstawie art. 97 kw w zw. z art. 24 § 1 i 3 kw wymierza jej karę grzywny w wysokości 500 (pięćset) złotych;
II. na podstawie art. 118 § 1 kpw, art. 627 kpk w zw. z art. 119 kpw zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem wydatków postępowania oraz kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty.
Uzasadnienie
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 27 sierpnia 2014 roku o godzinie 9.55 w W. na ulicy (...) obwiniona E. K. kierowała samochodem marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...).
Na wysokości numeru 4A wskazanej wyżej ulicy (...) – jadąc z kierunku ulicy (...) w kierunku ulicy (...), obwiniona wyprzedziła na przejściu dla pieszych jadący przed nią pojazd.
Zachowaniem tym zachowała się wbrew przepisowi art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym, który to przepis zabrania kierującemu pojazdem wyprzedzania pojazdu na przejściu dla pieszych i bezpośrednio przed nim, z wyjątkiem przejścia, na którym ruch jest kierowany (przedmiotowe przejście dla pieszych nie należy do tej kategorii).
Powyższy manewr obwinionej obserwował pełniący w tej okolicy służbę w patrolu zmotoryzowanym funkcjonariusz Policji S. D., któremu w patrolu towarzyszył inny policjant - J. S..
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody:
częściowo wyjaśnienia obwinionej E. K. (k. 37, 7);
zeznania świadka S. D. (k. 49);
notatkę urzędową (k. 1);
plan z ZDM (k. 59-63).
Obwiniona E. K. nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. Wyjaśniła w szczególności, że wyprzedziła jadący przed nią samochód i manewr wyprzedzania zakończyła przed podwójną linią ciągłą, która jest przed przejściem dla pieszych (k. 37).
Sąd zważył, co następuje
Odnośnie poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych
Wyjaśnienia złożone przez obwinioną E. K., w których zaprzecza ona sprawstwu przedmiotowego wykroczenia w ruchu drogowym, stanowią w ocenie Sądu rezultat przyjęcia przez obwinioną określonej linii obrony, zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności za zarzucane jej wykroczenie. W judykaturze wskazuje się, iż prawem obwinionego jest złożenie w sprawie takich wyjaśnień, jakie uznaje za najbardziej korzystne z punktu widzenia swojej obrony – może skutecznie realizować swoje uprawnienia procesowe (a Sąd zobowiązany jest interpretować je zgodnie z zasadą in dubio pro reo) do czasu, gdy nie popadnie w sprzeczność z obiektywnie ustalonymi w oparciu o przeprowadzone dowody faktami, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 28 stycznia 1998 r., II AKa 230/97, OSA z 1999 r., nr 11-12, poz. 89).
Fakt, iż obwiniona faktycznie popełniła przedmiotowe wykroczenie znajduje w pełni potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie niniejszej materiale dowodowym, a w szczególności w zeznaniach świadka S. D. i treści sporządzonej przez niego notatki urzędowej.
Świadek J. S. nie pamiętał przedmiotowej interwencji z uwagi na ich wielość i upływ czas (k. 44).
Sąd obdarzył zeznania S. D. walorem wiarygodności, gdyż są one jasne, logiczne, pełne, nie zawierają sprzeczności, a ponadto są racjonalne z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego i korelują z treścią notatki urzędowej z k. 1. Świadek jest policjantem – funkcjonariuszem publicznym, osobą obcą w stosunku do E. K.. Nie ma żadnego interesu w tym, aby obciążać obwinioną zeznaniami i bezpodstawnie wskazywać na czyn, którego ta nie popełniła.
Sąd obdarzył wiarą protokoły i dokumenty, które zostały uznane na rozprawie za ujawnione. Nie zachodzą bowiem żadne okoliczności, które mogłyby podważyć ich wiarygodność, a podczas rozprawy żadna ze stron ich nie zakwestionowała.
Odnośnie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego obwinionej
Czyn przypisany obwinionej wyczerpał dyspozycję art. 97 kw.
Warunkiem odpowiedzialności za wykroczenie z art. 97 kw jest, aby uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, a także właściciel lub posiadacz pojazdu, wykroczył przeciwko innym przepisom ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym lub przepisom wydanym na jej podstawie. Wykroczenie to ma charakter formalny. Do jego znamion nie należy skutek w postaci spowodowania wypadku drogowego czy stworzenia sytuacji zagrożenia w ruchu. Przedmiotem ochrony przepisu art. 97 kw jest bezpieczeństwo i porządek ruchu na drogach publicznych. Dyspozycja normy z art. 97 kw ma charakter blankietowy. Odsyła do przepisów spoza kodeksu wykroczeń. Owe inne przepisy o bezpieczeństwie lub porządku ruchu na drogach publicznych to wszelkie akty prawne, zarówno ustawy, jak i wydawane na ich podstawie rozporządzenia zawierające uregulowania dotyczące bezpieczeństwa i porządku na drodze publicznej. Podstawowym aktem prawnym zawierającym takie przepisy jest ustawa Prawo o ruchu drogowym. W przedmiotowej sprawie obwiniona nie zastosowała się do przepisu art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym, który zabrania kierującemu pojazdem wyprzedzania pojazdu na przejściu dla pieszych i bezpośrednio przed nim, z wyjątkiem przejścia, na którym ruch jest kierowany. Ruch na przedmiotowym przejściu nie jest kierowany, co wynika z planu z ZDM – k. 63 i nie jest sporne.
Niezastosowanie się do wyżej powołanego przepisu wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 97 kw.
Zasadnym jest zatem twierdzenie, iż obwiniona jest sprawczynią wykroczenia, a nie jedynie czynu zabronionego. Jej czyn jest bezprawny (narusza normę sankcjonowaną i nie został popełniony w okolicznościach wyłączających bezprawność), karalny (realizuje wszystkie znamiona czynu zabronionego i nie został popełniony w okolicznościach wyłączających bezprawność), karygodny (jest czynem społecznie szkodliwym), jest to również czyn zawiniony przez obwinioną (popełniony w sytuacji, w której sprawczyni mogła postąpić zgodnie z nakazem zawartym w normie prawnej, nie zachodzi w stosunku do niej żadna z ustawowych lub pozaustawowych okoliczności wyłączających winę). Stopień zawinienia wyznaczają: rozpoznawalność sytuacji – zarówno w sferze faktycznej, jak i w płaszczyźnie jej prawnego wartościowania, możliwość przeprowadzenia prawidłowego procesu motywacyjnego i podjęcie decyzji o postąpieniu zgodnie z nakazem prawa oraz zdolność do pokierowania swoim postępowaniem. Ocena tych okoliczności prowadzi do wniosku, iż obwinionej można postawić zarzut, że w czasie swojego bezprawnego, karalnego i społecznie szkodliwego czynu nie dała posłuchu normie prawnej.
Odnośnie wymiaru kary i pozostałych rozstrzygnięć
Wymierzając karę obwinionej E. K. Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 33 kw.
W przekonaniu Sądu orzeczona kara w swojej dolegliwości nie przekracza stopnia winy obwinionej, jest adekwatna do stopnia wymagalności zachowania zgodnego z prawem w odniesieniu do realiów sprawy. Stopień społecznej szkodliwości czynu był znaczny. Ma na to wpływ w szczególności wartość naruszonego dobra w postaci bezpieczeństwa w komunikacji. Zachowania polegające na wyprzedzaniu innego pojazdu na przejściu dla pieszych są bardzo niebezpieczne dla innych uczestników ruchu, w szczególności pieszych, którzy na takim przejściu potencjalnie mogą się znajdować. Wymierzając karę obwinionej, Sąd miał równocześnie na uwadze właściwości, warunki osobiste i majątkowe obwinionej, jej stosunki rodzinne, ustabilizowany sposób życia przed popełnieniem wykroczenia. Obwiniona jest osobą niekaraną za przestępstwa (informacja z KRK – k. 28). Jednokrotnie ukarana została za wykroczenie w ruchu drogowym – przekroczenie prędkości (k. 29).
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, iż orzeczona wobec obwinionej kara grzywny w wysokości 500 złotych - przy uwzględnieniu możliwości finansowych i sytuacji majątkowej obwinionej - sprawiedliwa. Sąd, wymierzając obwinionej karę, miał na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec obwinionej, a także miał na względzie, aby kara była sprawiedliwa w odbiorze społecznym i zrealizowała cele prewencji ogólnej.
Na podstawie przepisów art. 118 § 1 kpw, art. 627 kpk w zw. z art. 119 kpw Sąd zasądził od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 50 złotych, ustaloną na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych oraz zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 100 złotych - § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 118, poz. 1269).