descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt XI W 1087/16

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 13 grudnia 2016 roku

Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny

w składzie:

Przewodniczący: SSR Michał Kowalski

Protokolant: Karolina Szczęsna, Małgorzata Gardocka

Al. (...) w klubie (...), będąc osobą odpowiedzialną za nagłośnienie, poprzez uporczywe, długotrwałe, głośne odtwarzanie elektroniczno-basowych dźwięków powodujących hałas, drgania i wibracje, zakłócił spokój i spoczynek nocny na szkodę P. Z.,

tj. o wykroczenie z art. 51 § 1 kw,

2. w dniu 9 stycznia 2016 roku o godz. 09:55 w W. przy ulicy

Al. (...) w klubie (...), będąc osobą odpowiedzialną za nagłośnienie, poprzez uporczywe, długotrwałe, głośne odtwarzanie elektroniczno-basowych dźwięków powodujących hałas, drgania i wibracje, zakłócił spokój i spoczynek nocny na szkodę P. Z.,

tj. o wykroczenie z art. 51 § 1 kw,

I. obwinionego Ł. K. uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, stanowiących wykroczenia z art. 51 § 1 kw, z tym, że z opisu czynu z pkt. 2 eliminuje zakłócenie spoczynku nocnego i za to na podstawie art. 51 § 1 kw skazuje go, zaś na podstawie art. 51 § 1 kw w zw. z art. 9 § 2 kw, art. 24 § 1 i 3 kw wymierza mu łącznie karę grzywny w wysokości 1500 (tysiąc pięćset) złotych;

II. na podstawie art. 118 § 1 kpw, art. 627 kpk w zw. z art. 119 kpw zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty.

Uzasadnienie

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Ł. K. jest osobą odpowiedzialną za nagłośnienie w trakcie imprez organizowanych w klubie (...), który mieści się w kamienicy przy Al. (...) w W..

W sąsiedniej kamienicy (pod adresem ul. (...)) zamieszkuje P. Z.. Jego mieszkanie sąsiaduje na całej długości z klubem - bezpośrednio przez ścianę.

W dniu 9 stycznia 2016 roku o godzinie 3.55 odtwarzana w ciągu nocy w klubie (...) muzyka, w szczególności w postaci elektroniczno-basowych dźwięków, które powodują hałas, drgania, wibracje, zakłóciła spokój i spoczynek nocny P. Z. w zajmowanym przez niego mieszkaniu. W tym samym dniu o godzinie 9.55 emitowana w klubie taka sama jak wyżej muzyka zakłóciła spokój P. Z..

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody:



częściowo wyjaśnienia obwinionego Ł. K. - k. 172v (k. 182-183);



zeznania świadków: P. Z. – k. 217-218, k. 7-7v, k. 85-85v, P. B. - k. 185-185v, A. W. – k. 185v, M. S. – k. 185v-186, J. R. – k. 230;



notatki urzędowe - k. 1, k. 81.

Obwiniony Ł. K. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Wyjaśnił jednocześnie w szczególności, że od 15 lat zajmuje się w wielu klubach ustawianiem dźwięku. U P. Z. nie mogło być wibracji, ewentualnie można słyszeć jakieś dźwięki w tle. W klubie zamontowany jest limiter dźwięku, który powoduje, że muzyka się „spłaszcza”. Obwiniony przyznał, że jest osobą, która odpowiada za ustawienia dźwięku w klubie (...). Wskazał, że muzyka jest odtwarzana przez didżejów, ale pod jego nadzorem. W klubie jest instalacja wygłuszająca - k. 172v (k. 182-183).

Sąd zważył, co następuje

Odnośnie poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych

Wyjaśnienia złożone przez obwinionego Ł. K. w toku niniejszego postępowania zasługują na uznanie ich za wiarygodne w zakresie, w jakim potwierdza on, że jest osobą odpowiedzialną za nagłośnienie w klubie (...). Te wyjaśnienia nie są między stronami sporne. Natomiast wyjaśnienia obwinionego w zakresie w jakim zaprzecza on, aby odtwarzana muzyka faktycznie przeszkadzała pokrzywdzonemu P. Z., nie zasługują na uwzględnienie, albowiem stanowią jedynie dowolną opinię obwinionego, której przeczą inne wiarygodne dowody, którymi dysponuje Sąd – zeznania pokrzywdzonego P. Z. - k. 217-218, k. 7-7v, k. 85-85v oraz pozostałych świadków - P. B. - k. 185-185v, A. W. – k. 185v, M. S. – k. 185v-186, J. R. – k. 230 i notatki urzędowe - k. 1, k. 81.

Z wyżej wskazanych dowodów, które wzajemnie ze sobą korespondują, wynika, że muzyka słyszalna z klubu (...) zakłócała spoczynek nocny i spokój P. Z. w zajmowanym przez niego mieszkaniu. Była to muzyka basowa, powodowała wibracje. Zeznania P. Z. w tej kwestii zostały potwierdzone przez obiektywne zeznania podejmujących interwencję o godzinie 3.55 i 9.55 funkcjonariuszy Policji. Ze wspomnianych wyżej notatek urzędowych wynika, że o godzinie 3.55 w mieszkaniu pokrzywdzonego rzeczywiście słychać było muzykę, hałasy dobiegające z klubu (...) - k. 81 (potwierdzili tę okoliczności przesłuchani na rozprawie policjanci J. R. i M. S.) i o godzinie 9.55 w mieszkaniu słychać było odgłosy muzyki, wyraźny dźwięk niskotonowy (potwierdzili tę okoliczności przesłuchani na rozprawie policjanci P. B. i A. W.). Z zeznań P. Z. wynika, że muzyka emitowana w klubie (...) słyszalna była w całym jego mieszkaniu. Odgłosy dobiegają przez konstrukcję budynku, nie z zewnątrz. Pokrzywdzony odczuwa dudnienie, szczególnie uciążliwe z uwagi na jego długotrwałość. Jest to dla niego nie do zniesienia, odebrano mu wypoczynek i sen. Jest ciągle niewyspany, przez co nie może, np. prowadzić samochodu. Nie może uciec z mieszkania, muzyka jest mu narzucona siłą. W trakcie przedmiotowej nocy nie mógł zasnąć. Zeznania wszystkich wskazanych świadków są wiarygodne. Są jasne, logiczne, zgodne z doświadczeniem życiowym i wzajemnie ze sobą korespondują co do słyszalności muzyki w mieszkaniu pokrzywdzonego. Policjanci są osobami obcymi, obiektywnymi, nie mają żadnego interesu w tym, aby składać zeznania na korzyść którejś ze stron.

Nie mają istotnego znaczenia wyjaśnienia i zeznania stron dotyczące pomiarów głośności klubu (...), a także składane na tę okoliczność dokumenty oraz pozostałe dokumenty złożone przez oskarżyciela posiłkowego, ponieważ przypisane obwinionemu wykroczenia dotyczą konkretnego zakłócenia spokoju lub spoczynku nocnego, które w danym dniu i o danej godzinie dotknęło pokrzywdzonego. Ewentualne pomiary hałasu i złożone przez oskarżyciela posiłkowego dokumenty nie dotyczą zakłóceń, które miały miejsce w dacie zarzutów.

Odnośnie kwalifikacji prawnej czynów przypisanych obwinionemu

Sąd w wyroku z opisu czynu z pkt. 2 wyeliminował zakłócenie spoczynku nocnego, albowiem zakłócenie z godziny 9.55 dotyczyło jedynie spokoju pokrzywdzonego. Nie był to czas zwyczajowo przyjętego spoczynku nocnego.

Czyny przypisane obwinionemu wyczerpały dyspozycję art. 51 § 1 kw.

Wykroczenie z art. 51 § 1 kw popełnia ten, kto krzykiem, hałasem, alarmem lub innym wybrykiem zakłóca spokój, porządek publiczny, spoczynek nocny albo wywołuje zgorszenie w miejscu publicznym. Przedmiotem ochrony określonym w art. 51 kw jest prawo obywateli do niezakłóconego spokoju i porządku publicznego oraz niezakłócony spoczynek nocny, które to nie powinny być zakłócone jakimikolwiek zachowaniami wykraczającymi poza ogólnie, czy też zwyczajowo przyjęte normy społecznego zachowania się. Naruszenie tej normy w jej podstawowej postaci określonej w § 1 może nastąpić poprzez przykładowo wyliczone przez ustawodawcę zachowania w postaci krzyku, hałasu, alarmu lub innego wybryku. A zatem takiego zachowania się człowieka, które odbiega od powszechnie, zwyczajowo przyjętych norm postępowania w określonej sytuacji, czyli w danym miejscu, czasie i okolicznościach, i które jest zdolne zakłócić spokój, porządek publiczny, spoczynek nocny albo też wywołać zgorszenie w miejscu publicznym. Poprzez zachowanie wymienione przykładowo w dyspozycji art. 51 § 1 kw należy rozumieć: krzyk jako wydawanie dźwięków zawierających pewną określoną treść lub też dźwięki nieartykułowane, czyli całkowicie jej pozbawione, np. wrzask; hałas jako nieskoordynowane głośne dźwięki, stuki, trzaski, czyli wrzawa, zgiełk, harmider, rumor albo też głośna zakłócająca spokój kłótnia. Użycie przez ustawodawcę określenia "zakłócenie" wskazuje, że chodzi o wywołanie gdzieś niepokoju, zamieszania naruszającego ustalony porządek, normy współżycia społecznego czy też naturalny bieg spraw, co w efekcie powoduje oburzenie, podenerwowanie lub zgorszenie. Inaczej rzecz ujmując, działanie sprawcy ma polegać na uniemożliwieniu lub utrudnieniu innym ludziom normalnego zachowania się przyjętego w danym miejscu, czasie i okolicznościach, przy czym skutek nie musi obejmować wszystkich, ale musi wystąpić przynajmniej w stosunku do jednej osoby. Do odpowiedzialności za czyn z art. 51 § 1 kw może być pociągnięta osoba, w której dyspozycji pozostaje źródło niepokoju zakłócające spokój, a której zachowanie jest bierne, czyli równoznaczne z jego utrzymywaniem [tak: Wojciech Jankowski w: Komentarz do art. 51 Kodeksu wykroczeń, LEX]. Przez spoczynek nocny, o jakim mowa w art. 51 kw, należy rozumieć czas przeznaczony na odpoczynek nocny, który zwyczajowo przyjmuje się na godziny pomiędzy 22.00 a 6.00 rano.

Obwiniony jako osoba odpowiedzialna za nagłośnienie w klubie (...) powinien tak je uregulować, aby odtwarzana muzyka nie uniemożliwiała sąsiadującym z klubem mieszkańcom spoczynku nocnego czy też spokoju w ciągu dnia. W sprawie nie jest sporne, że do podobnych interwencji w lokalu pokrzywdzonego dochodziło wcześniej wielokrotnie. Obwiniony był tego świadomy i nie zadbał o wyeliminowanie zakłóceń. Godził się na nie. Zabezpieczenia, na które wskazywał obwiniony, okazały się nieskuteczne. Oczywiste jest, że życie nocne dużej europejskiej stolicy w centrum miasta wiąże się z istnieniem wielu dyskotek i klubów, w których odtwarzana jest muzyka. Natomiast, zdaniem Sądu, nie oznacza to, że mieszkańcy sąsiadujący z takimi lokalami mogą być stale pozbawieni spokoju czy spoczynku nocnego. Odgłosy głośno odtwarzanej muzyki, drgania i wibracje powodowane przez elektroniczno-basowe tony na pewno nie są normalnymi odgłosami, których człowiek oczekuje we własnym mieszkaniu, szczególnie w czasie, który przeznaczony jest na regenerację nocną. Nie dziwi fakt ich uciążliwości dla pokrzywdzonego. Zapewne gdyby i sam obwiniony zamieszkiwał w podobnych jak P. Z. warunkach, to jego normalna egzystencja byłaby zakłócona.

Zasadnym jest zatem twierdzenie, iż obwiniony jest sprawcą wykroczeń, a nie jedynie czynów zabronionych. Jego czyny są bezprawne (naruszają normę sankcjonowaną i nie zostały popełnione w okolicznościach wyłączających bezprawność), karalne (realizują wszystkie znamiona czynu zabronionego i nie zostały popełnione w okolicznościach wyłączających karalność), karygodne (są czynami społecznie szkodliwymi), są to również czyny zawinione przez obwinionego (popełnione w sytuacji, w której sprawca mógł postąpić zgodnie z nakazem zawartym w normie prawnej, nie zachodzi w stosunku do niego żadna z ustawowych lub pozaustawowych okoliczności wyłączających winę). Stopień zawinienia wyznaczają: rozpoznawalność sytuacji – zarówno w sferze faktycznej, jak i w płaszczyźnie jej prawnego wartościowania, możliwość przeprowadzenia prawidłowego procesu motywacyjnego i podjęcie decyzji o postąpieniu zgodnie z nakazem prawa oraz zdolność do pokierowania swoim postępowaniem. Ocena tych okoliczności prowadzi do wniosku, iż obwinionemu można postawić zarzut, że w czasie swoich bezprawnych, karalnych i społecznie szkodliwych czynów nie dał posłuchu normom prawnym.

Odnośnie wymiaru kary i pozostałych rozstrzygnięć

Stosownie do treści art. 9 § 2 kw – Sąd, orzekając jednocześnie o ukaraniu za dwa wykroczenia, wymierzył łącznie karę w granicach zagrożenia określonych w przepisie art. 51 § 1 kw.

Wymierzając karę obwinionemu Ł. K., Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 33 § 1 i 2 kw.

W przekonaniu Sądu orzeczona kara w swojej dolegliwości nie przekracza stopnia winy obwinionego, jest adekwatna do stopnia wymagalności zachowania zgodnego z prawem w odniesieniu do realiów sprawy. Stopień społecznej szkodliwości czynów był znaczny. Mają na to wpływ: wartość naruszonego dobra w postaci prawa pokrzywdzonego do niezakłóconego spokoju i spoczynku nocnego, sposób działania sprawcy, który pomimo świadomości ciągłych podobnych zakłóceń, nie czyni nic, aby skutecznie im zapobiec. Wymierzając karę obwinionemu, Sąd miał równocześnie na uwadze okoliczności wymienione w art. 33 § 2 kw - właściwości, warunki osobiste i majątkowe obwinionego, jego stosunki rodzinne, ustabilizowany sposób życia przed popełnieniem wykroczenia, niekaralność (informacja z KRK – k. 213).

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, iż orzeczona wobec obwinionego łączna kara grzywny w wysokości 1500 złotych - przy uwzględnieniu dobrej sytuacji majątkowej obwinionego - jest sprawiedliwa. Sąd, wymierzając obwinionemu karę grzywny w takim wymiarze, miał w szczególności na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma wobec niego osiągnąć.

Na podstawie przepisów art. 118 § 1 kpw, art. 627 kpk w zw. z art. 119 kpw Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 150 złotych, ustaloną na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych oraz zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 100 złotych - § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia.